I FSK 1401/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Tomasz Kolanowski, Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 25 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. Sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 142/07 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w L. z dnia 30 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności spółki za zaległości w podatku akcyzowym 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w L. kwotę 180 zł. (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 16 października 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 142/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w L. z 30 listopada 2006 r. nr ... w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności spółki za zaległości w podatku akcyzowym. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że decyzją z 6 lipca 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. orzekł, że skarżąca odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem PHU "G." D. G., którego przedsiębiorstwo o wartości 80000000 zł spółka nabyła, za powstałe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą do 28 grudnia 2005 r. zaległości podatkowe zbywcy przedsiębiorstwa. Ustalona na dzień nabycia łączna kwota zaległości, za które skarżąca odpowiada ze zbywcą, wynosi 8000000 zł. Na dzień 28 grudnia 2005 r. zbywca zalegał bowiem z zapłatą akcyzy za lipiec, sierpień, październik, listopad 2005 r. w kwocie 8570623,26 zł oraz za zaliczki dzienne za grudzień 2005 r. - 81342 zł. Organ pierwszej instancji podniósł, że mimo twierdzeń spółki, że przejęła liczne zobowiązania cywilnoprawne i w konsekwencji wartość przejętego przedsiębiorstwa jest ujemna, nie przedstawiła ona na tę okoliczność żadnych dowodów. Skoro wartość wnoszonego do spółki aportu została określona w akcie notarialnym sporządzonym 28 grudnia 2005 r. na kwotę 8000000 zł, a zgodnie z uchwałą zawartą w tym akcie zobowiązania z tytułu dostaw towarów i usług oraz z tytułu wynagrodzeń określono na kwotę 3620427,83 zł, przy czym nie ujawniono innych obciążeń - to dla określenia wartości przedsiębiorstwa, a zatem określenia zakresu odpowiedzialności, przyjęto wartość wnoszonego do spółki przedsiębiorstwa według aktu notarialnego z 28 grudnia 2005 r. W wyniku złożonego odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z 30 listopada 2006 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji nie miał nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów mających znaczenie dla sprawy w celu ustalenia rzeczywistej wartości nabytego przedsiębiorstwa, strona zaś nie była zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku. Tymczasem twierdzenia strony, podważające dane wynikające z aktu notarialnego, że cywilnoprawne zobowiązania przewyższają wartość rynkową przejętego przedsiębiorstwa, nie zostały poparte żadnymi dowodami. W przypadku wniesienia aportu do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ceną nabycia jest wartość objętych przez wnoszącego aport udziałów w spółce, odpowiadająca wartości wnoszonego majątku. Jeżeli zatem wartość przedsiębiorstwa faktycznie byłaby inna (niższa), to oznaczałoby wg organu odwoławczego, że D. G. złożył fałszywe oświadczenie przed notariuszem. W skardze na decyzję ostateczną spółka zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania: art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 125, art. 126, art. 127, art. 187, art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez: uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności wartości rynkowej przedsiębiorstwa; naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy; posługiwanie się możliwie najprostszymi środkami, które w ocenie organu podatkowego miały doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z apriorycznie postawionym twierdzeniem, że wartość nabytego przedsiębiorstwa odpowiada wartości wydanych udziałów; przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej z istniejącym stanem faktycznym, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Spółka ponownie wskazała, że rzeczywistą wartość rynkową nabytego przedsiębiorstwa należy uznać za ujemną. W ocenie spółki organy naruszyły art. 112 Ordynacji podatkowej, co jest spowodowane błędnie ustalonym stanem faktycznym. Ustalenie zaś stanu faktycznego należy do obowiązków organu, a nie strony. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed WSA spółka wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci odpisu tytułu wykonawczego - aktualizacji z 28 września 2006 r. Wniesiono także o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, gdyż w okresie między wydaniem decyzji przez organy pierwszej i drugiej instancji nastąpiła zmiana wysokości zaległości podatkowej, co potwierdza złożony tytuł wykonawczy, a w zaskarżonej decyzji nie określono dokładnie, za jakie zobowiązania podatkowe odpowiada spółka. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy wypełniły obowiązek ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności, bowiem w sposób prawidłowy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, w tym oparły się na akcie notarialnym zawierającym treść uchwał Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki, której jedynym wspólnikiem jest D. G. Podważenie wartości przedsiębiorstwa przyjętej w uchwale byłoby zdaniem WSA uznaniem, że D. G. złożył fałszywe oświadczenie przed notariuszem. Tymczasem jest on jedyną osobą, która potrafiła w sposób najbardziej dokładny i rzetelny wycenić wartość przedsiębiorstwa stanowiącego aport. Jeżeli przedsiębiorstwo posiadało inne zobowiązania cywilnoprawne poza kwotą 3620427,83 zł, to zobowiązania takie powinny zostać uwzględnione w treści uchwały. Sąd ten uznał, że organ nie miał obowiązku prowadzić z urzędu dalszych działań zmierzających do określenia wartości przedsiębiorstwa, skoro znajdująca się w aktach administracyjnych dokumentacja była wystarczająca do ustalenia tej wartości, co w konsekwencji oznacza, że organ nie naruszył art. 112 Ordynacji podatkowej. Zdaniem WSA nie było również podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Co prawda w okresie między wydaniem decyzji przez organ pierwszej i drugiej instancji zmieniła się wysokość zaległości podatkowych, jednak organy orzekały o solidarnej odpowiedzialności nabywcy za zobowiązania podatnika na dzień 28 grudnia 2005 r., a kwota odpowiedzialności na ten dzień wynosiła 8000000 zł. Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono w skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.): I) naruszenie prawa materialnego - art. 112 Ordynacji podatkowej przez niewłaściwe zastosowanie poprzez: - nieuwzględnienie zmiany wysokości zaległości w podatku akcyzowym w okresie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, a wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, a tym samym orzeczenie o odpowiedzialności nabywcy majątku w wyższej wysokości niż wysokość istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej zaległości podatkowych podatnika; - niewskazanie przez organy obu instancji, jakiego zobowiązania podatkowego dotyczą wydane decyzje poprzez brak wskazania, za jaki podatek i za jaki okres zostaje orzeczona odpowiedzialność nabywcy majątku; II) naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak rozpoznania i uzasadnienia w zakresie wszystkich zarzutów skargi, zwłaszcza co do braku określenia zobowiązania podatkowego, którego miałaby dotyczyć orzeczona odpowiedzialność nabywcy majątku, a także braku wskazania wysokości odpowiedzialności oraz okresu, którego dotyczy orzekana odpowiedzialność nabywcy majątku; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z § 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia przez WSA naruszenia przepisów postępowania podatkowego, jakich w toku postępowania podatkowego dopuściły się organy podatkowe - art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez: a) uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności wysokości zaległości podatkowych istniejących na dzień wydania ostatecznej decyzji o odpowiedzialności nabywcy majątku; b) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; d) brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy prowadzący postępowanie, które to uchybienia miały istotny i decydujący wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności skarżąca podniosła, że w sentencji wyroku brak jest pełnego opisu przedmiotu decyzji Dyrektora Izby Celnej, nie określono bowiem, jakiego okresu dotyczy zaległość, za którą orzeczono solidarną odpowiedzialność strony skarżącej, co wprowadza stronę w stan niezrozumienia i niepewności, czego dokładnie dotyczy orzeczenie. W ocenie spółki z art. 112 § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że odpowiedzialność nabywcy jest ograniczona nie do ceny nabycia, a do wartości składników majątku. Organy nie dopełniły zaś obowiązku dokładnego określenia, jakiej konkretnie odpowiedzialności dotyczy decyzja, ponieważ nie wskazano, jakiego zobowiązania i okresu dotyczy zaległość podatkowa. Ponownie spółka podniosła, że wysokość zaległości podatkowej uległa zmianie, na co organy nie zwróciły w ogóle uwagi. Brak dokładnie określonej kwoty zaległości stanowi zdaniem spółki naruszenie art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. WSA również nie poczynił jakichkolwiek kroków w celu rzetelnego sprawdzenia, jaka jest prawidłowa kwota zaległości w podatku akcyzowym, która może być określona w rozstrzygnięciu jako aktualna i prawidłowa. Tymczasem ustalenie stanu faktycznego leży w sferze obowiązków wyłącznie organów prowadzących postępowanie, przy czym niewyjaśnienie pewnych okoliczności może skutkować negatywnymi następstwami dla strony. Skoro bowiem strona powołuje się na określone okoliczności faktyczne, to organ administracji powinien podjąć inicjatywę w celu zebrania materiału dowodowego odnośnie tych okoliczności. Zdaniem strony przedstawiana przez nią, a ignorowana przez organy i WSA, okoliczność zmiany wysokości zaległości podatkowych zbywcy przedsiębiorstwami o tyle ma istotne znaczenie, że może się okazać, że na dany moment wysokość zaległości stanowi kwotę, którą uda się wyegzekwować w trakcie postępowania egzekucyjnego od zbywcy przedsiębiorstwa, co oznaczałoby, że decyzja w przedmiocie odpowiedzialności spółki jest niepotrzebna, skoro egzekucję z majątku spółki można rozpocząć dopiero w momencie, kiedy egzekucja z majątku zbywcy okaże się bezskuteczna. Wskazane uchybienia wg skarżącej naruszają zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej odparł zawarte w niej zarzuty i wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest także wskazanymi w niej podstawami. Skarga kasacyjna w tej sprawie oparta została na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. W tej sytuacji w pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów dotyczących przepisów postępowania, gdyż zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być oceniony przy prawidłowo ustalonym bądź niekwestionowanym stanie faktycznym. W razie oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia przepisów postępowania nie jest wystarczające wskazanie, jakie przepisy Sąd pierwszej instancji naruszył, ze skargi kasacyjnej powinno też wynikać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj, że gdyby nie było tego naruszenia, to wynik sprawy byłby inny. W myśl bowiem art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może być podstawą skargi kasacyjnej, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszym zarzucie dotyczącym przepisów postępowania skarga kasacyjna wskazuje na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak rozpoznania i uzasadnienia w zakresie zarzutów skargi co do braku określenia zobowiązania podatkowego, którego miałaby dotyczyć orzeczona odpowiedzialność nabywcy majątku, a także braku wskazania wysokości odpowiedzialności oraz okresu, którego dotyczy odpowiedzialność nabywcy. Wskazany wyżej przepis określa wymogi formalne uzasadnienia. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a w razie gdy w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, powinno ono także zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Nie budzi więc wątpliwości, że uzasadnienie wyroku, skoro powinno zawierać zarzuty podniesione w skardze, to w ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia powinno również zawierać ocenę tych zarzutów. Wbrew jednak temu, co zarzuca się w skardze kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów strony, rozpoznając tym samym te zarzuty. W skardze wniesionej do Sądu pierwszej instancji strona kwestionowała przyjętą przez organy wartość nabytego przedsiębiorstwa, na rozprawie podniosła ponadto, że między wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, a wydaniem decyzji odwoławczej nastąpiła zmiana wysokości zaległości podatkowej, a ponadto, że w zaskarżonej decyzji nie określono dokładnie, za jakie zobowiązania podatkowe odpowiada skarżąca. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. skarga kasacyjna upatruje w nieodniesieniu się przez Sąd pierwszej instancji do zgłoszonych przez stronę zarzutów na rozprawie. Na ostatniej stronie uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd ten, stwierdzając fakt zmiany wysokości zaległości podatkowych między wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji i organ odwoławczy, wskazał, że w decyzji organu pierwszej instancji przyjęto, że skarżąca odpowiada z podatnikiem solidarnie za zaległości podatkowe powstałe do 28 grudnia 2005 r., podając jednocześnie, że na dzień 28 grudnia 2005 r. kwota ta wynosi 8.000.000 zł. Według tego Sądu skoro w decyzji organu odwoławczego potwierdzono odpowiedzialność solidarną skarżącej za zobowiązania zbywcy powstałe do 28 grudnia 2005 r., wskazując na ten dzień kwotę zaległości na 8.000.000 zł, to dokonanie wpłat już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji nie może skutkować uznaniem nietrafności decyzji organu odwoławczego, gdyż decyzja organu odwoławczego kwotę zaległości w wysokości 8.000.000 zł odnosi również do stanu na dzień 28 grudnia 2005 r. Nie można więc podzielić zarzutu skargi kasacyjnej, by w zaskarżonym wyroku nie odniesiono się do zgłoszonych na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji zarzutów. To, że skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu w tej mierze, nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a określającego wymogi formalne uzasadnienia wyroku. Za nietrafne też należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej postawione w drugim z zarzutów dotyczących przepisów postępowania. Naruszenie wskazanych w tym zarzucie przepisów skarga kasacyjna wiąże z niewyjaśnieniem wysokości zaległości podatkowych istniejących na dzień wydania ostatecznej decyzji orzekającej odpowiedzialność nabywcy majątku, naruszeniem zasady zaufania oraz brakiem wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy prowadzący postępowanie. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W przepisie tym zawarta została zasada prawdy obiektywnej. Zgodnie z tą zasadą organy obowiązane są do ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Podejmując działania w tym celu organy podatkowe powinny przede wszystkim ustalić, jakie fakty są istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć zastosowanie w sprawie, następnie powinny rozważyć, jakie dowody będą pomocne w celu ustalenia tych faktów. Kolejnym etapem jest przeprowadzenie dowodów z urzędu oraz wnioskowanych przez stronę celem ustalenia faktów istotnych dla załatwienia sprawy. Z punktu widzenia prawa materialnego w tej sprawie ze względu na treść art. 112 § 1 Ordynacji podatkowej istotne więc było ustalenie, czy skarżąca nabyła przedsiębiorstwo podatnika posiadającego zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jaki był stan tych zaległości na dzień nabycia, jaka była wartość nabytego przedsiębiorstwa. Wszystkie te istotne okoliczności w sprawie tej zostały ustalone. Z żadnego przepisu nie wynika, jak trafnie zauważył organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, by w decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na nabywcę przedsiębiorstwa za zaległości podatkowe zbywcy powinno się wskazywać zaległości istniejące na dzień wydania tej decyzji. Skarga kasacyjna nie powołuje się zresztą na konkretny przepis, z którego miałby wynikać obowiązek wskazania w tej decyzji zaległości na dzień wydania decyzji. To, że po nabyciu przedsiębiorstwa, po wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na nabywcę, a przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy zmieniła się wysokość zaległości, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, nie ma więc większego znaczenia w tej sprawie. Naruszenie zasady zaufania określonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej skarga kasacyjna upatruje w nieuwzględnieniu faktu zmiany wysokości zaległości podatkowych po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Skoro, jak wyżej wskazano, zmiana wysokości zaległości podatkowych nie ma większego znaczenie dla oceny prawidłowości decyzji wydanej na podstawie art. 112 § 1 Ordynacji podatkowej, to trudno zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, by doszło do naruszenia zasady zaufania. Również naruszenie art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej skarga kasacyjna wiąże z nieuwzględnieniem zmiany wysokości zaległości podatkowych. W sytuacji, gdy okoliczność ta, jak wyżej wskazano, nie jest istotna w tej sprawie, to trudno podzielić zarzut skargi kasacyjnej, by decyzja organu nie zawierała wszystkich wymogów określonych w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. W decyzji tej określono zarówno wysokość zaległości podatkowych zbywcy na dzień nabycia przez skarżącą przedsiębiorstwa, a także jakich tytułów zaległości te dotyczą. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że istnieją braki w opisaniu przedmiotu decyzji organu odwoławczego, gdyż nie określono, jakiego okresu dotyczy zaległość, za którą orzeczono odpowiedzialność. Skarga kasacyjna nie wskazuje jednak, jaki w związku z tym przepis został naruszony. Braki w sformułowaniu tego zarzutu uniemożliwiają jego ocenę, nie wiadomo bowiem, jaki przepis miałby być w tej sytuacji naruszony. Przechodząc do oceny zarzutów, które skarga kasacyjna ujmuje w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., stwierdzić należy, że wiążą się one z zarzutami dotyczącymi przepisów postępowania. Niewłaściwe zastosowanie art. 112 Ordynacji podatkowej nastąpiła bowiem zdaniem skarżącej poprzez nieuwzględnienie zmiany wysokości zaległości pomiędzy wydaniem decyzji przez organ pierwszej i drugiej instancji, a przez to orzeczenie o odpowiedzialności nabywcy majątku w wysokości wyższej niż wysokość istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej zaległości podatkowych podatnika. Z niewłaściwym zastosowaniem przepisu prawa materialnego mamy do czynienia, gdy ustalony w sprawie stan faktyczny nie mieści się w dyspozycji danej normy prawnej. Z taką sytuacją nie mamy w tym przypadku do czynienia. Doszło bowiem do nabycia przez skarżącą przedsiębiorstwa podatnika posiadającego zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z dyspozycji art. 112 Ordynacji podatkowej nie wynika, by organ orzekając o odpowiedzialności nabywcy, musiał uwzględniać stan tych zaległości na dzień wydania decyzji ostatecznej. Istotny jest bowiem stan tych zaległości na dzień nabycia przedsiębiorstwa (vide § 1 tego przepisu). Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zmniejszenia zaległości podatnika po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji nie oznacza więc, że doszło do niewłaściwego zastosowania art. 112 Ordynacji podatkowej. Nie są też trafne zarzuty skargi kasacyjnej niewskazania przez organy, jakiego zobowiązania podatkowego dotyczą wydane decyzje. Z uzasadnienia decyzji organów podatkowych, które jest integralną częścią decyzji wyraźnie wynika, z jakiego tytułu i za jaki okres zaległości te powstały. Nie ulega też wątpliwości, że związane one były z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wobec powyższego nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, orzeczono stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.