IV SA/Po 657/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa J. z dnia [...] sierpnia 2022 r., Nr [...], Znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za szkodę łowiecką postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE A. W. (dalej jako: "skarżąca") złożyła pismem z dnia 24 sierpnia 2022 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa J. z dnia [...] sierpnia 2022 r., Nr [...], Znak: [...], w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za szkodę łowiecką wydaną w oparciu o m.in. art. 46e ust. 1 Ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U. z 2020 r., poz. 1683 t.j. ze zm.), formułując zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 48 ustawy Prawo łowieckie odnoszących się do przypadków odmowy odszkodowania za tego rodzaju szkody. Skarżąca wskazała, że wydana decyzja nie posiada prawidłowej podstawy prawnej. Zarzucono również naruszenie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie szczegółowych warunków szacowania szkód w uprawach i płodach rolnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", jako skargi w całości niedopuszczalnej, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Organ zaprezentował stanowisko, że wywiedziona skarga nie jest właściwym środkiem zaskarżenia jego decyzji, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjne nie jest w sprawie właściwy, a sądem właściwym pozostaje sąd powszechny na podstawie art. 46e ust. 4 Ustawy z 13 października 1995 r. Prawo łowieckie, zgodnie z zawartym w decyzji pouczeniu. Organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 49a ustawy prawo łowieckie, do postepowania prowadzonego przez nadleśniczego lub dyrektora regionalnej Dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (w sytuacji o jakiej mowa w art. 46 f ustawy prawo łowieckie) w sprawie ustalenie wysokości odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a., przy czym zastosowanie odbywa się tylko w zakresie nie uregulowanym w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie. Z normy tej wynika, że przepisy k.p.a. stosuje się tylko do samego postępowania, które prowadzi do wydania decyzji ustalającej odszkodowanie, a zakończenie postępowania czyli wydanie odpowiedniej decyzji, powoduje także iż ustaje możliwość dalszego stosowania przepisów k.p.a. Jeśli strona kwestionuje prawidłowość działań nadleśniczego, to jedynym środkiem pozostaje powództwo do sądu cywilnego. W zaskarżonej decyzji zawarto pouczenie, że "właściciel albo posiadacz gruntów rolnych, na których zostały wyrządzone szkody o których mowa w art. 46 ust. 1, a także dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego niezadowolony z decyzji, o której mowa w ust. 1, może, w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli przeprowadzanej przez sądy administracyjne objęte zostały przede wszystkim formy władczej i jednostronnej działalności organów administracji publicznej wymienione w art. 3 § 2 tej regulacji. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Nadleśniczy Nadleśnictwa J. na podstawie art. 46e ustawy Prawo łowieckie wydał decyzję o nieprzyznaniu odszkodowania ze względu na naruszenie zasad agrotechnicznych prowadzenia upraw łubinu nieuzasadniony ekonomicznie zbiór tak niskiego plonu. Zgodnie z art. 46e ustawy Prawo łowieckie Nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkód ustala wysokość odszkodowania, w drodze decyzji, biorąc w szczególności pod uwagę ustalenia zawarte w protokołach, o których mowa w art. 46a ust. 4, art. 46c ust. 5 i art. 46d ust. 8. W myśl natomiast art. 46e ust. 4 przywołanej ustawy właściciel albo posiadacz gruntów rolnych, na których zostały wyrządzone szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1, a także dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego niezadowolony z decyzji, o której mowa w ust. 1, może, w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Należy przyjąć, że powyższe regulacje znajdują zastosowanie również do decyzji o nieprzyznaniu odszkodowania wydanej przez nadleśniczego na podstawie art. 46e ustawy Prawo łowieckie – odzwierciedla to bowiem ustalenie odszkodowania w wysokości [...] zł. Zgodnie z Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06 maja 2022 r., sygn. akt I OSK 1896/21 kontrola aktów i czynności poprzedzających wydanie decyzji, o której mowa w art. 46e Prawa łowieckiego, należy do sądów administracyjnych. Po wydaniu decyzji o której mowa w art. 46e Prawa łowieckiego, właściwym do rozstrzygnięcia sprawy, jest sąd powszechny właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkody, o czym stanowi art. 46e ust. 4 Prawa łowieckiego, którego treść znajdowała się w pouczeniu objętej skargą decyzji (por: Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 września 2021 r., I OSK 133/21 – wydane w sprawie, której przedmiotem było odrzucenie skargi na decyzję nadleśniczego orzekającą o odmowie przyznania odszkodowania za szkody wyrządzone przez zwierzynę łowną; a także m.in. postanowienia: WSA w Szczecinie z dnia 8 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1172/19 - prawomocne; WSA w Warszawie z 17 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2772/19 - prawomocne, WSA w Białymstoku z dnia 12 marca 2020, sygn. akt II SA/Bk 157/20 - prawomocne dostępne na stronie CBOIS). Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.