II OSK 1347/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 61/16 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 61/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza L. z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...], którą na wniosek C. S.A. w K. ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na działkach nr [...][...][...][...], w obrębie miejscowości K., gmina L. infrastruktury technicznej - jednej elektrowni wiatrowej o mocy od 2 MW do 4,5 MW o maksymalnej wysokości od 150 do 190 m n.p.t. wraz z infrastrukturą towarzyszącą (stacją kontenerowo-pomiarową, drogą wewnętrzną dojazdową, placem montażowym oraz przyłączem energetycznym i telekomunikacyjnym), a także zjazdem z drogi gminnej na działce [...] w obrębie miejscowości K., gmina L.. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że organy administracji zasadnie przyjęły, że urządzenia wytwarzające energię stanowią urządzenia infrastruktury technicznej. Stosownie do art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199) dalej w skrócie u.p.z.p., art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, tym samym wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. W świetle powyższego organy zobowiązane były zbadać, czy inwestycja spełnia wymogi z art. 61 ust. 3-5 u.p.z.p. tj. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy założeniu, że warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej pomiędzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Podkreślono, że prowadząc postępowanie w tym zakresie organ oparł się na wniosku inwestora z dnia 16 czerwca 2014 r., uzupełnionym pismami z dnia 26 lutego 2015 r. i 9 kwietnia 2015 r., zawierającym wymagane art. 52 ust. 2 u.p.z.p. dane zrelatywizowane do cech inwestycji. W sprawie organ sporządził analizę warunków, o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. i uzyskał wymagane uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. z Starostą W. (postanowienie z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...]) oraz z [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych we W.(uzgodnienie z dnia [...] lipca 2014 r.). Wprawdzie po uzyskaniu uzgodnień wniosek inwestora został uzupełniony, a w takiej sytuacji co do zasady organ powinien ponownie zwrócić się o uzgodnienie decyzji, jednakże, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie analiza treści wniosku, jak i pism go uzupełniających wskazuje na to, że uchybienie powyższe nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem informacje, co do których uzupełniono wniosek o ustalenie warunków zabudowy, nie zmieniały parametrów inwestycji i nie miały wpływu na treść wydanych uzgodnień. Analizując i oceniając ustalenia i konkluzje organów w zakresie spełniania przez inwestycję wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., Sąd uznał je za prawidłowe. Wbrew lakonicznemu zarzutowi skarżącego, planowana inwestycja spełnia wymóg określony w pkt 3 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dotyczący uzbrojenia terenu. Jak wynika z akt administracyjnych inwestor przedłożył oświadczenie dystrybutora energii elektrycznej E. S.A. z dnia 26 stycznia 2015 r. o tym, że zapewni on dostawę energii elektrycznej dla elektrowni wiatrowej po spełnieniu określonych warunków (związanych z uzyskaniem warunków przyłączenia i podpisaniem umowy o przyłączenie oraz zawarciu umowy o świadczenie usług dystrybucji lub umowy kompleksowej). Planowany obiekt nie wymaga przy tym innych szczególnych mediów do prawidłowego funkcjonowania. Zasadnie również organy przyjęły, że ze względu na klasę grunty nie wymagają uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze (art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1205) dalej w skrócie u.o.g.r.l.). Jak wynika bowiem z akt administracyjnych określony przez inwestora teren inwestycji stanowią grunty: na działce [...]– klasy RIVa, RIVb i RV, na działce [...]– klasy RIVa, na działce [...]– klasy RIVa, a na działce [...] – klasy RIVa, zaś z art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. wynika, że zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego lub leśnego na cele nierolnicze i nieleśne dotyczy użytków rolnych klasy I-III i gruntów leśnych. W ocenie Sądu planowana inwestycja spełnia również wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wynika z ustaleń organów, teren inwestycji położony jest w obszarze, dla którego brak jest odrębnego przepisu prawnego określającego teren jako chroniony z zakazem lub ograniczeniami dotyczącymi możliwości jego zabudowy. Z kolei wbrew zarzutom skarżącego, art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. nie uprawnia do dokonywania ponownej analizy raportu oddziaływania na środowisko, sporządzonego na potrzeby postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody dla spornej inwestycji (wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II OSK 710/11, LEX nr 1217447). W ramach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy strona postępowania nie może podważyć prawidłowości wydanej decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Rekapitulując Sąd uznał, że wymogi z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały w niniejszej sprawie spełnione. Tym samym organy administracji publicznej były zobowiązane do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, co też uczyniły. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze wyjaśniono, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na okoliczności określone w art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Stosownie do art. 14 ust. 7 u.p.z.p., plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, gdy przewidują to przepisy szczególne, a w niniejszej sprawie z żadnych przepisów nie wynika wspomniany obowiązek. Negatywny stosunek mieszkańców terenów sąsiadujących z inwestycją do realizacji przedsięwzięcia, na który powołuje się skarżący, nie jest w świetle powyższego przepisu przesłanką do sporządzenia miejscowego planu. Także zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie było zasadne, ponieważ od czasu złożenia wniosku przez inwestora (16 czerwca 2014 r.) do momentu wydania zaskarżonej decyzji minęło niemal półtora roku i w czasie tym nie doszło do uchwalenia planu. W kwestii błędnego, w ocenie skarżącego, ustalenia przez organy stron postępowania i pominięcie osób wskazanych przez skarżącego, Sąd zauważył, że brak zapewnienia stronie możliwości udziału w postępowaniu stanowiący przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a., może być podstawą do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w tym postępowaniu. Inne podmioty, nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Z tych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) dalej w skrócie P.p.s.a., skargę oddalono. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. K., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie i niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy oraz błędną ocenę materiału dowodowego, - art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że do inwestycji objętej postępowaniem nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że zasada dobrego sąsiedztwa nie wymaga spełnienia w sprawie, - art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że zasada dostępu do drogi publicznej nie wymaga spełnienia w sprawie, art 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że kwestia uzbrojenia terenu została spełniona w sprawie, - art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że dyspozycja odrolnienia gruntu została spełniona w sprawie, - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, - art. 53 ust. 3 i 4 u.p.z.p. poprzez nieuzyskanie przez inwestora uzgodnień decyzji po uzupełnieniu wniosku, - art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że nie istniały przesłanki zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przede wszystkim należy wskazać, że zarzuty w skardze kasacyjnej nie zostały sformułowane prawidłowo. W doktrynie i orzecznictwie sądowym wskazuje się, że podstawami skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym są określone ustawowo uchybienia, które mogą być przedmiotem formułowania zarzutów przez skarżącego pod adresem wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego prowadzących do uchylenia albo zmiany zaskarżonego wyroku (W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wolters Kluwer 2011, s. 45-46; wyrok NSA z 10 grudnia 2019 r. sygn. akt II GSK 3248/17, opubl. w Lex nr 2771489). Przepisami stanowiącymi wzorzec kontroli, które winny być wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej, są normy odniesienia (wyprowadzane z przepisów nakazujących, zakazujących lub dozwalających, wyznaczających zakres, kryteria i zasady kontroli sprawowanej przez sądu administracyjne – np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c bądź art. 151 P.p.s.a.) oraz normy dopełnienia (normy wynikające z przepisów normujących postępowanie przed organami administracji publicznej - por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 r. nr 1, poz. 1). Tym niemniej w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego braki w zakresie prawidłowego wskazania przepisów mającymi być wzorcem kontroli nie uzasadniają stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 P.p.s.a. i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 684/05, opubl. w Lex nr 273665). Nawet bowiem wadliwe przyporządkowanie zarzutu do właściwej podstawy kasacyjnej nie uzasadnia nie objęcia rozpoznaniem zarzutu, jeżeli sposób jego sformułowania pozwala na jego ocenę w ramach prawidłowej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 2 września 2010 r. sygn. akt II FSK 636/09, opubl. w Lex 745778; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2670/10, opubl. w Lex nr 1415244). Jeżeli bowiem Naczelny Sąd Administracyjny może, na podstawie analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji, to wówczas taka skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu. Istnieje zatem możliwość rozpoznania skargi kasacyjnej, która nie wskazuje wyraźnie podstaw i zarzutów kierowanych pod adresem skarżonego wyroku, jeżeli na podstawie uzasadnienia tej skargi daje się jednoznacznie ustalić, jakie naruszenia podnosi autor skargi kasacyjnej. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Mimo więc wadliwości w samej konstrukcji skargi kasacyjnej, istotą zarzutu skarżącego kasacyjnie jest naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania poprzez naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie dotyczącym nieuwzględnienia i niewyjaśnienia istotnych okoliczności oraz błędnej oceny materiału dowodowego, co – w rozumieniu strony skarżącej kasacyjnie – miały skutkować naruszeniem przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 P.p.s.a. Wskazywane w skardze kasacyjnej zarzuty dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.z.p. są niezasadne. Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że elektrownia wiatrowa wraz z infrastrukturą towarzyszącą tej stacji stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., a tym samym ustalając warunki zabudowy nie mogły organy administracyjne dokonywać oceny spełnienia przesłanek wynikających zarówno z art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, jak i art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Wynika to wprost z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., zgodnie z którym art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury technicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się jednolity pogląd, zgodnie z którym elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (np. wyrok NSA z 6 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3327/17, opubl. w Lex nr 2761907; wyrok NSA z 27 września 2017 r. sygn. akt II OSK 987/16, opubl. w Lex nr 2423170, wyrok NSA z 20 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 798/15, opubl. w Lex nr 2248203; wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2637/15, opubl. w Lex nr 2323043). Trafnie przy tym stwierdził Sąd pierwszej instancji, że urządzenia infrastruktury technicznej to nie tylko przewody, ale także urządzenia stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, a więc również siłownia (elektrownia) wiatrowa z infrastrukturą towarzyszącą tej elektrowni. Pojęcie infrastruktury nie ogranicza się jedynie do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że warunek odrolnienia gruntu został spełniony w sprawie. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jedną z przesłanek ustalenia warunków zabudowy jest wskazanie, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc. Warunki zabudowy dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę jednej elektrowni wiatrowej wraz z infrastruktura techniczną (stacją kontenerowo-pomiarową, drogą wewnętrzną dojazdową, przyłączem energetycznym i telekomunikacyjnym) zostały określone dla działek [...][...] i [...] w miejscowości K. Gmina L.. Nie budzi również wątpliwości, że gleby klasy bonitacyjnej na obszaru objętego zamierzeniem inwestycyjnym każdej z ww. działek nie są wyższe niż klasa IV (klasa RIVa, klasa RIVb i klasa RV). Dotyczy to także wewnętrznej drogi dojazdowej oraz zjazdu z drogi gminnej na działce [...]. Wprost wynika to z dołączonej do decyzji organu pierwszej instancji mapy zawierającej linie rozgraniczające teren projektowanej inwestycji wraz z klasami bonitacyjnymi gleb. Żaden fragment terenu zajętego pod przedmiotową inwestycję nie stanowi klasy III gleby. Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W dacie wydania w tej sprawie decyzji przez organy administracyjne ustawodawca już nie regulował zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów rolnych klas niższych niż trzecia klasa bonitacyjna. Inwestor objął swoim wnioskiem działki o numerach [...][...][...] w miejscowości K. Gmina L. i w związku z tym obowiązkiem organu było ustalenie warunków zabudowy dla tak określonego obszaru. Jak zaś wynika z decyzji organów administracyjnych w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, kabel energetyczny nie może spowodować jakiegokolwiek wyłączenia z produkcji rolnej terenu na którym będzie on ułożony i nie zmieni dotychczasowego przeznaczenia tych terenów. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że wydane w tej sprawie decyzje są zgodne z przepisami odrębnymi. Stawiając taki zarzut strona skarżąca kasacyjnie powinna wykazać, z jakim przepisem lub jakimi przepisami nie była zgodna decyzja zaskarżona do Sądu pierwszej instancji. Strona skarżąca kasacyjnie wskazała zaś, że krąg stron ustalony w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia (znak: [...]) był odmienny niż w tym postępowaniu. Tak powołana argumentacja nie wskazuje na naruszenie odrębnych przepisów. Kwestia ewentualnego pominięcia którejkolwiek ze stron w toku postępowania administracyjnego może być skutecznie podniesiona tylko przez tę pominiętą stronę. Udział bowiem strony w postępowaniu administracyjnym jest jej prawem, a nie obowiązkiem i tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać (por. wyrok NSA z 12 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 1268/18, opubl. w Lex nr 3047084; wyrok NSA z 19 maja 2020 r. sygn. akt II GSK 140/20, opubl. w Lex nr 2983934). Także nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 53 ust. 3 i 4 u.p.z.p. poprzez nieuzyskanie przez inwestora uzgodnień decyzji po uzupełnieniu wniosku. Zarzut ten jest nieprawidłowo sformułowany, ponieważ zarówno art. 53 ust. 4 jak i art. 53 ust. 4 u.p.z.p. zawierają szereg jednostek redakcyjnych (punktów) i nie jest rolną Naczelnego Sądu Administracyjnego uzupełnianie skargi kasacyjnej poprzez doprecyzowanie, który to punkt z art. 53 ust. 3 lub art. 53 ust. 4 u.p.z.p. został naruszony przez Sąd pierwszej instancji. Nic też w tym zakresie nie zawiera uzasadnienie samej skargi kasacyjnej. Tym samym należy stwierdzić, że w tej sprawie miało miejsce, co trafnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny, nieistotne naruszenie przepisów postępowania polegające na tym, że projekt decyzji Burmistrza L. z [...] września 2014 r. został uzgodniony przez Starostę Powiatu W. oraz [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych we W. i na skutek uchylenia tej decyzji przez organ odwoławczy w ponownie prowadzonym postępowaniu Burmistrz powinien ponowić czynności uzgadniające projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jednakże w obu tych rozstrzygnięciach ustalono warunki zabudowy dla identycznego zamierzenia inwestycyjnego, a powodem uchylenia decyzji Burmistrza L. z 10 września 2014 r. nie były wady związane z brakiem uzgodnienia lub nieprawidłowym uwzględnieniu uzgodnień z ww. organami. Tym samym trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaistniała wadliwość polegająca na braku ponowienia uzgodnienia sporządzonego projektu decyzji ustalającego warunki zabudowy, ale w okolicznościach tej sprawy wadliwość ta nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy Nie jest zasadnym także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż dziewięć miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Przepisu tego nie można interpretować w taki sposób, w jaki wskazuje to strona skarżąca kasacyjnie, tj. poprzez nałożenie obowiązki na organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy podjęcia odrębnych działań zmierzających do uchwalenia planu miejscowego tylko dlatego, żeby ograniczyć wnioskodawcy możliwość uzyskania warunków zabudowy. Skoro nie budzi wątpliwości, że w okresie kilkunastu miesięcy prowadzenia w tej sprawie postępowania (od 16 czerwca 2014 r. do 24 lipca 2015 r.) organy planistyczne Gminy L. nie przystąpiły do sporządzenia planu miejscowego obejmującego teren planowanej inwestycji, to nie było podstaw do zawieszania w tej sprawie postępowania. Trafne w tym zakresie zajął stanowisko Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe należy stwierdzić, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. w tej sprawie Sąd pierwszej instancji wydał wyrok po zamknięciu sprawy na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.