I OSK 1301/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 2102/07 o odrzuceniu skargi M. Ł. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie skargi na niewłaściwe zabezpieczenie danych osobowych postanawia: oddalić skargę kasacyjną . UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 12.03.2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2102/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. Ł. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zarządzeniem z dnia 28.01.2008 r. skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia wniesionego środka prawnego. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 lutego 2008 r., jednakże w zakreślonym terminie strona nie uzupełniła braków w zakresie wpisu sądowego. W ocenie Sądu I instancji powodowało to konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. Ł., reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zarzucając: 1. naruszenie art. 6 P.p.s.a. poprzez niewskazanie skarżącemu, występującemu bez adwokata lub radcy prawnego, możliwości ubiegania się o przyznanie zwolnienia od kosztów, 2. naruszenie art. 7 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie wyznaczenie niewspółmiernie krótkiego - w stosunku do średniego czasu rozpatrywania skarg przez Sąd - terminu na uzupełnienie braków skargi 3. nieważność postępowania poprzez uniemożliwienie skarżącemu obrony swoich praw, co spowodowane było brakiem wskazania możliwości uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjne pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 6 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 20 grudnia 2007 r. M. Ł. wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisu, poświadczonego za zgodność z oryginałem. W wezwaniu tym zawarte było pouczenie, które w pkt 2 wskazywało skarżącemu na możliwość wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lub całkowitym. Zgodnie z tym pouczeniem skarżący, chcąc zwrócić się z takim wnioskiem, winien złożyć go na urzędowym formularzu, dostępnym w jednostkach wymienionych w tym punkcie. Nie można więc uznać za zasadne stwierdzenia, iż Sąd naruszył zasadę zapisaną w art. 6 P.p.s.a. i nie poinformował go o przysługującym mu prawie do żądania zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Z tej przyczyny niezasadnym jest także zawarty w skardze kasacyjnej zarzut nieważności postępowania. Uzasadnienia nie znajduje również zarzut o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 7 P.p.s.a., zaś samo jego wskazanie jako podstawy kasacji wydaje się być niezrozumiałe. Przepis ten stanowi bowiem, iż sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Niezrozumiałym jest powołanie tego przepisu w kontekście odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów sad nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei art. 220 § 3 stanowi, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Nie można więc w żadnym razie przyjąć za zasadne stanowiska pełnomocnika strony, iż wyznaczenie siedmiodniowego terminu na uiszczenie wpisu sądowego w jakikolwiek sposób naruszało normę art. 7 P.p.s.a., skoro taki termin został sądowi narzucony powołanym art. 220 § 1. Mając na uwadze powyższe i uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.