II SA/Rz 252/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka NSA Jerzy Solarski Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. sprawy ze skargi M. i J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji -skargę oddala- UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: SKO / utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] września 2007 r., [...] ustalającą dla B. B. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego ze zbiornikiem bezodpływowym na ścieki realizowanego na działkach nr 155/13 oraz 155/37 położonych w O. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w ramach postępowania odwoławczego odwołanie J. i M. R. nie mogło być uwzględnione, gdyż skarżona nim decyzja nie narusza prawa. Organ podkreślił, że ustalenie warunków zabudowy jest obowiązkiem organu gminy o ile inwestor spełni prawem przewidziane wymagania. Szczegółowo określa je art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm./. Pośród tych wymagań prawo wskazuje konieczność ustalenia, że działka objęta inwestycją ma dostęp do drogi publicznej oraz potrzebę dostosowania zamierzeń inwestycyjnych do sposobu zagospodarowania istniejącego na co najmniej jednej działce sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej. W sprawie rozpatrywanej przez Kolegium odwołujący kwestionują wskazane wcześniej warunki poprawnego ustalenia wymagań dla przyszłej inwestycji. Odwołujący wskazali, że decyzja Wójta Gminy P. nie spełnia wymogów określonych w ustawie, gdyż żadna działka dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób, który dawałby podstawę do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy, w tym określenia gabarytów i formy architektonicznej obiektów oraz ustala warunki zabudowy dla działki, która nie ma wymaganego prawem dostępu do drogi publicznej. Zdaniem odwołujących wymogi dostępności do drogi określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm./. Regulacja ta określa szerokość ciągów, pieszo-jezdnym na nie mniej niż 5 m, zaś dla potrzeb wydania skarżonej decyzji i zapewnienia działce dostępu do drogi publicznej ustalono służebności gruntowe o szerokości od 3 – 3,5 m. W ocenie SKO podniesione w odwołaniu zarzuty nie mają oparcia o przepisach prawa. Powołane przez strony naruszenia są skutkiem niezrozumiałości regulacji dotyczącej wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z tych też względów odwołanie jako niezasadne nie mogło być uwzględnione. Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodzili się M. i J. R.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucili decyzji SKO naruszenie przepisów ustawy wskazując na argumentację zaprezentowaną w odwołaniu. Dodatkowo wyjaśnili, że sprzeczność z prawem skarżonej decyzji wynika m.in. z tego, że działka do której odnosi się skarżone rozstrzygnięcie nie ma ustalonego dostępu do drogi publicznej. Swój pogląd skarżący uzasadnili rozbieżnościami jakie istnieją w dokumentach określających przebieg służebności na działce nr 155/20 stanowiącej ich własność. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] maja 2002 r. po sprostowaniu tego rozstrzygnięcia przez postanowienie Sądu Okręgowego w K. Ośrodek Zamiejscowy w P. z [...] marca 2005 r. służebność dla inwestorski przebiega pasem szerokości 1,5 m po stronie północnowschodniej, a to oznacza, że służebność ta nie przylega do tej, którą ustanowiono na działce nr 155/54 będącej własnością J. W.. Skarżący dodali także, że skarżona decyzja powinna być zgodna z przepisami odrębnymi, a to oznacza, że nie może uwzględniać zasad wynikających z zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22 stycznia 1993 r. oraz rozporządzenia Ministra Spraw wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych /Dz.U. nr 121, poz. 1139/. Z tych powodów skarżący uznali, że ich skarga jest zasadna. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację z uzasadnienia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy określa art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich podstawą prawną, zarzutami ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Dokonując merytorycznej oceny skarżonej przez M. i J. R. decyzji, Sąd stwierdza, że rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa, zatem skarga nie mogła być uwzględniona i na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Sąd podzielając pogląd SKO wskazuje, że decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że organ musi ją wydać jeżeli spełnione są przez inwestora prawem określone warunki. Wymogi te ustawa wskazuje w art. 61 ust. 1, który dopuszcza ustalenie warunków zabudowy jeżeli, co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dla nowej zabudowy. Skarżący kwestionują istnienie tego warunku w sprawie będącej przedmiotem skargi. Zdaniem Sądu czynią to niesłusznie, gdyż błędnie interpretują zakres sąsiedztwa. Na użytek ustalenia warunków zabudowy nie można przyjmować rozumienia tego terminu w znaczeniu wąskim, odpowiadającym tylko bezpośredniemu położeniu działek zabudowanych w stosunku do objętej decyzją. Dla tych potrzeb ma to być obszar, który w konkretnych warunkach pozwala określić parametry przyszłej zabudowy. Problem ten w orzecznictwie nie budzi wątpliwości na co wskazuje SKO w uzasadnieniu własnej decyzji. Analiza akt sprawy jednoznacznie potwierdza, że obszar w którym położona jest działka objęta skarżoną decyzją ma funkcję mieszkalną, zatem argumenty skargi odnoszące się tej kwestii są chybione. Sąd nie podziela także zarzutu podnoszącego błąd w określeniu dostępu działki do drogi publicznej. Z dołączonych do akt sprawy odpisów z ksiąg wieczystych wynika, że działka inwestorski ma dostęp do drogi publicznej zapewniany przez ustanowioną na jej rzecz służebności. Zatem wszelkie dywagacje co do istnienia i rozbieżności między działkami na różnych mapach nie mogą być podstawą uchylenia skarżonej decyzji. Nietrafny jest zarzut skargi wskazujący na niezgodność skarżonej decyzji z przepisami odrębnymi. Wskazane przez skarżących przepisy nie są odrębnymi dla ustalenia warunków zabudowy. Taki status mogą mieć tylko przepisy rangi ustawowej, o ile wiążą się z ochroną lub szczególnym korzystaniem z nieruchomości. Przepisy techniczno-budowlane są aktem wykonawczym do prawa budowlanego i nie mają zastosowania na etapie ustalania warunków zabudowy. Tym bardziej za takie przepisy nie może być uznane wskazane przez skarżących zarządzenie, czy rozporządzenie odnoszące się do kwestii przeciwpożarowych. To niewątpliwie nie są przepisy odrębne, zatem skarga w tej części jest także niezasadna. Biorąc pod uwagę wskazaną wcześniej argumentację i treść art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.