II GSK 2291/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Sp. k. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 284/21 w sprawie ze skargi [A.] Sp. k. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji), objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 9 czerwca 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 284/21, oddalił skargę [A.] Sp. k. w Z. (dalej: skarżąca, Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Dyrektor IAS) z [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W wyniku kontroli drogowej zespołu pojazdów, którym Przedsiębiorstwo [B.] (obecnie: [A.] Sp. k. w Z.) wykonywało transport drogowy 3000 litrów oleju napędowego, funkcjonariusze Urzędu Celno-Skarbowego stwierdzili rozbieżność z danymi zawartymi w zgłoszeniu [...], w którym przewoźnik jako środek transportu wpisał pojazd o nr rej. [1], podczas gdy faktycznie przewóz był realizowany środkiem transportu o nr rej. [2]. Kontrolujący ustalili również, że dane lokalizacyjne dotyczące kontrolowanego zgłoszenia z wpisanym numerem geolokalizatora [...] nie pokrywały się z miejscem prowadzenia kontroli. Dane wskazywały, że kontrolowany samochód znajduje się w Szydłowcu, podczas gdy kontrola miała miejsce przy drodze krajowej S7 w Woli Korzeniowej. Decyzją z [...] marca 2020 r. Naczelnik Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie (organ pierwszej instancji) nałożył na Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 20 000 zł, tj. 10 000 zł z tytułu zgłoszenia przez przewoźnika w rejestrze zgłoszeń SENT danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zakresie numeru rejestracyjnego środka transportu oraz numeru lokalizatora oraz karę pieniężną 10 000 zł za niezapewnienie podczas całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Zaskarżoną decyzją Dyrektor IAS, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325; dalej cyt. jako: o.p.) w zw. z art. 26 ust. 1 i 5, art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c i lit. i oraz art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst. jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 859 ze zm.; dalej cyt. jako: ustawa SENT), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Dyrektor IAS wskazał, że za bezsporne uznał stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia ustawy, tj. zgłoszenie do systemu SENT danych niezgodne ze stanem faktycznym (numer rejestracyjny pojazdu oraz numer geolokalizatora) skutkujące brakiem przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem. Dyrektor IAS wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 2 i art. 22 ust. 2a ustawy SENT, w przypadku ujawnienia nieprawidłowości, o których mowa odpowiednio w art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c i lit. i oraz art. 10a ust. 1 ustawy, nałożenie na przewoźnika kary w wysokości 10 000 zł jest obligatoryjne i następuje niezależnie od przyczyny naruszenia ww. obowiązków przez podmioty wskazane w ustawie. Przepisy ustawy SENT nie przewidują możliwości odstąpienia od nałożenia kary z powodu braku winy podmiotu przy wpisaniu w zgłoszeniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym, a aktualizacja zgłoszenia w trakcie kontroli nie ma wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Dyrektora IAS, brak było podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej ze względu na ważny interes przewoźnika lub interes publiczny. Skarżąca nie wskazała bowiem przesłanek w postaci jej ważnego interesu jako przewoźnika. Nie wykazała także, że doszło do nadzwyczajnych okoliczności, które spowodowały zgłoszenie danych niezgodnie ze stanem faktycznym. Strona nie przedstawiła też dowodów świadczących o wystąpieniu zdarzeń losowych, wyjątkowych, które zaistniały z przyczyn niezależnych, które uniemożliwiałyby uregulowanie kary. W interesie publicznym nie leży nadto odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podmiot, który nie przestrzega obowiązującego prawa. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. WSA w Warszawie, działając na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym i opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.). WSA wskazał, że w sprawie bezsporne jest, że doszło do naruszenia art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c i lit. i oraz art. 10a ust. 1 ustawy SENT, natomiast zdaniem skarżącej, nie wystąpiły podstawy do nałożenia przedmiotowych kar z uwagi na brak popełnienia przestępstwa, a stwierdzone uchybienia są jedynie natury formalnej, nie stanowiły oszustwa podatkowego i zostały uzupełnione podczas kontroli. Sąd pierwszej instancji wskazując na dotychczasowe orzecznictwo i przyjęte w nim poglądy stwierdził, że w świetle treści przepisów art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c i lit. i w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 oraz art. 10a ust. 1 i art. 22 ust. 2a ustawy SENT i ich prawidłowej wykładni nie budzi wątpliwości, że przepisy te zostały przez organy w prawidłowy sposób zastosowane w sprawie. Podczas kontrolowanego przewozu doszło – co potwierdza protokół kontroli z 31 stycznia 2019 r. – do dwóch naruszeń, uregulowanych w odrębnych przepisach ww. ustawy i zagrożonych odrębnymi karami w kwotach po 10 000 zł. Wystąpienie tych naruszeń nie jest przez Spółkę kwestionowane. Jak trafnie stwierdził Dyrektor IAS, ich usunięcie podczas kontroli nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy i przesłanek nałożenia kary. Z tych powodów WSA za niezasadne uznał zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne dawały podstawy do wymierzenia przez organ pierwszej instancji kar pieniężnych, dlatego prawidłowo decyzja została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. WSA nie dopatrzył się również zaistnienia przewidzianych w art. 24 ust. 3 i art. 22 ust. 3 ustawy SENT przesłanek odstąpienia od wymierzenia przedmiotowych kar. Sąd wskazał, że odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu organu, który obowiązany jest rozważyć niezdefiniowane przez ustawodawcę przesłanki w postaci ważnego interesu podmiotu lub interesu publicznego. Przesłanki te z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji odstąpienia od odpowiedzialności administracyjnej za naruszenia przepisów ustawy SENT należy interpretować w sposób ścisły, nie zaś rozszerzający. Ważny interes przewoźnika to nie subiektywne przekonanie strony o istnieniu takiego interesu, ale sytuacja nadzwyczajna, na którą przewoźnik nie ma wpływu. W szczególnych przypadkach znaczenie może też mieć wyjątkowo trudna sytuacja ekonomiczna przewoźnika. Interes publiczny to natomiast interes uwzględniający wartości wspólne dla całego społeczeństwa, takie jak równość, sprawiedliwość, bezpieczeństwo, przestrzeganie prawa, czy zaufanie do organów państwa. Pojęcia interesu publicznego nie można interpretować w sposób, który podważałby samą istotę obiektywnej odpowiedzialności i kary pieniężnej za tego rodzaju naruszenia. WSA podkreślił, że celem ustawy SENT jest ochrona legalnego handlu towarami uznanymi przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwienie walki z "szarą strefą" oraz ograniczenie poziomu uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach (VAT i akcyza), a także zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, by była zachowana zasada równości i sprawiedliwości. WSA zgodził się z organem odwoławczym, że Spółka nie przedstawiła dowodów świadczących o wystąpieniu zdarzeń losowych, wyjątkowych, które zaistniały z przyczyn niezależnych i uniemożliwiałaby zapłatę kary. Dokonana przez organ analiza sytuacji finansowej Spółki pozwalała na stwierdzenie, że jej sytuacja jest stabilna. Nie wykazano zatem okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kar. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie Spółka zrzekła się rozprawy. Skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przez WSA w Warszawie: I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z przepisami procedury administracyjnej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151, art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 o.p. w związku z przepisami 22 ust. 2a i 24 ust 1 pkt. 2 ustawy SENT poprzez niedostrzeżenie przez sąd pierwszej instancji uchybień organów, polegających na dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, polegającej na błędnym przyjęciu, że istnieją podstawy do nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w sytuacji, gdy zgłoszenie zostało przyjęte a z okoliczności sprawy nie wynika, że zachodziła obawa uszczuplenia dochodów budżetowych Skarbu Państwa; II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z przepisami prawa materialnego: – art. 22 ust. 2a i 10a ust. 1 ustawy SENT poprzez błędne przyjęcie, iż przewoźnik nie uzupełnił zgłoszenia w systemie SENT; – art. 24 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c i lit. i oraz art. 22 ust. 2a ustawy SENT w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019 r. poz. 1292) poprzez stosowanie przepisów w sposób naruszający zasadę proporcjonalności, w wyniku nałożenia na przewoźnika kary wyłącznie za uchybienia formalne w systemie SENT, które nie wiązały się z popełnieniem przestępstwa i w okolicznościach dysponowania przez stronę wszelkimi dokumentami niezbędnymi do przewozu towaru; – art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy SENT poprzez niezasadne wymierzenie kary za niezapewnienie w trakcie całej trasy przewozu aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, w sytuacji, gdy brak aktualnej trasy spowodowany jest synchronizacją urządzenia geolokalizacyjnego z konkretnym pojazdem, co powoduje, iż wskazanie błędnego numeru rejestracyjnego pojazdu w systemie SENT pociąga za sobą brak aktualnych danych geolokalizacyjncych, w konsekwencji prowadzi to do podwójnej karalności. W uzasadnieniu Spółka przedstawiła argumenty mające świadczyć o trafności zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. Dyrektor IAS nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub sąd drugiej instancji) rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie, wnosząca skargę kasacyjną Spółka zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, a Dyrektor IAS w terminie 14 dni od otrzymania odpisu skargi kasacyjnej nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga Spółki oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji sąd drugiej instancji rozpoznaje w pierwszej kolejności podniesione w tej skardze zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej poddaje ocenie zarzuty materialne. Zachowanie takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wtedy, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny, albo że nie został skutecznie zakwestionowany skargą kasacyjną. Skarga kasacyjna Spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. W ocenie NSA niezasadny jest zarzut naruszenia przez WSA w Warszawie przepisów procesowych. W tym zakresie Spółka wskazuje na naruszenie art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151 i art. 145 § 2 p.p.s.a. z odesłaniem do przepisów o.p. regulujących postępowanie wyjaśniające. Zarzut tak zbudowany jest formalnie wadliwy, przy czym wada ta odnosi się do dwóch poziomów. Po pierwsze, uzasadnienie skargi kasacyjnej w ogóle nie odnosi się do naruszenia przepisów wskazanych w zarzucie. NSA zauważa i podkreśla, że skarga kasacyjna to sformalizowany środek prawny. Oznacza to, że strona ma obowiązek jednoznacznego określenia zakresu naruszeń, jakich dopuszcza się sąd pierwszej instancji, bowiem w ten sposób wyznacza granice postępowania kasacyjnego, a tylko w tych granicach może działać sąd kasacyjny. NSA jest związany granicami ustalonymi przez stronę i nie może podejmować żadnych działań z urzędu, tym bardziej domniemywać naruszeń prawa niesformułowanych przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną. Po drugie, skarga kasacyjna stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ma zawierać zarzuty i ich uzasadnienie. Z tego powodu jest ona profesjonalnym środkiem prawnym. Rozpoznawana skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia stawianych zarzutów procesowych. Zatem nie wyjaśnia na czym polegało naruszenie przepisów wyliczonych w zarzucie, nie wskazuje jak te przepisy powinny być stosowane, a przede wszystkim nie pokazuje jaki był wpływ tych naruszeń na rozstrzygnięcie. Braki te są istotnymi wadami, bowiem w przypadku naruszeń prawa procesowego skuteczną podstawą kasacyjną mogą być tylko takie naruszenia, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wpływ taki ma wykazać strona, a więc NSA nie może w tym zakresie czynić własnych ocen w oderwaniu od stanowiska strony. Wreszcie należy zauważyć, że wyliczenie, w rozpoznawanym zarzucie, różnych przepisów procesowych, a więc takich jak art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., które odnoszą się do działania sądu oraz art. 151 i art. 145 § 2 p.p.s.a., które są powiązane z działaniem organu nie pozwala ustalić zakresu wadliwości wyroku, skoro Spółka twierdzi, że konsekwencją tych naruszeń było wadliwe nałożenie kary, a więc zastosowanie przepisów materialnych. Błędne zastosowanie materialnej normy prawnej nie jest wadą procesową. Z tych wszystkich powodów rozpoznawany zarzut należało uznać za chybiony. W podobny sposób należy ocenić zarzut materialny podnoszący naruszenie art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy SENT, z tą różnicą, że ten zarzut jest formalnie poprawny, ale merytorycznie niezasadny, bowiem stanowisko Spółki prezentowane w uzasadnieniu tego zarzutu nie ma oparcia w przepisach prawa. Artykuł 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT stanowi, że jeżeli przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru, wówczas organ nakłada karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowane przez Spółkę, że dokonano zgłoszenia innego pojazdu niż ten, którym wykonywany był przewóz. Uchybienie takie w zgłoszeniu SENT uzasadnia nałożenie kary. Jej wysokość określona jest ustawowo i w tej wysokości została nałożona. Zatem w tym przypadku nie można mówić, że organy naruszyły zasadę proporcjonalności. Proporcjonalność kary na gruncie ustawy SENT została zachowana, bowiem przewidział ją sam ustawodawca, określając różne wysokości nakładanej kary w zależności od rodzaju naruszenia. Z tego powodu podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut co do braku proporcjonalności należało uznać za chybiony. Podobnie trzeba ocenić zarzut naruszenia art. 22 ust. 2a w związku z art. 10a ust. 1 ustawy SENT. W tym zakresie nietrafnie Spółka twierdzi, że w istocie została podwójnie ukarana za to samo naruszenie. Analiza treści art. 22 ust. 2a w związku z art. 10a ust. 1 ustawy SENT prowadzi do wniosku, że kara w wysokości 10 000 zł jest nakładana na przewoźnika w sytuacji, gdy nie wywiązuje się on z obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. W rozpoznawanej sprawie dane takie były przekazywane wadliwie. Z treści przepisu art. 10a ust. 1 ustawy SENT wynika, że przewoźnik ma przekazywać dane geolokalizacyjne środka transportu objętego zgłoszeniem SENT. W rozpoznawanej sprawie takie dane nie były przekazywane, bowiem Spółka przekazywała dane pojazdu, który został wadliwie zgłoszony. Artykuł 22 ust. 2a jednoznacznie wskazuje, że na przewoźnika nakłada się karę 10 000 zł w przypadku niewywiązania się z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem. Poza sporem jest, że Spółka nie wywiązała się z tego obowiązku, zatem nałożenie kary miało uzasadnienie. NSA zwraca uwagę, że wymierzenie kary za brak przekazywania danych geolokalizacyjnych i za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym innych niż dotyczących towaru nie jest podwójnym nałożeniem kary za ten sam delikt administracyjny. W przedstawionej sytuacji mamy do czynienia z dwoma naruszeniami wyodrębnionymi w ustawie. Dlatego dla prawidłowości oceny decyzji wymierzających karę i wyroku sądu pierwszej instancji nie ma znaczenia fakt, że urządzenie geolokalizacyjne jest fizycznie powiązane z pojazdem i w przypadku wadliwego zgłoszenia pojazdu skutkuje wadliwością geolokalizacji. Zdaniem NSA inaczej należałoby ocenić sytuację, gdyby podczas kontroli ustalono, że zgłoszenie odnosiło się do prawidłowego urządzenia geolokalizacyjnego tzn. zawierałoby poprawnie oznaczone urządzenie pomimo wadliwego zgłoszenia pojazdu. Wówczas nie byłoby podstaw do nałożenia kary za ten typ naruszenia. Jednak w rozpoznawanej sprawie zarówno zgłoszenie pojazdu, jak i kontrola jego poruszania się dokonane zostały z naruszeniem prawa. To dawało podstawę do wymierzenia kary za dwa rodzaje naruszeń. Zatem wyrok sądu pierwszej instancji, który oddalił skargę Spółki nie naruszył prawa materialnego w sposób wskazany w zarzucie kasacyjnym. Sąd drugiej instancji nie podziela stanowiska Spółki, że wymierzenie kar w sposób przyjęty przez organy jest naruszeniem zasady proporcjonalności. Ustawa realizuje tę zasadę przez określenie różnych wysokości kar za poszczególne naruszenia. Zatem ustawodawca zrealizował w ten sposób konstytucyjną zasadę proporcjonalności. Przejawem tej zasady jest również możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Jednak w rozpoznawanej sprawie Spółka nie kwestionowała wyroku w tym zakresie. Wobec powyższego NSA w tym zakresie nie mógł działać z urzędu. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.