I FSK 2267/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Janusz Zubrzycki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 29 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 247/19 w sprawie ze skargi P. s.r.o. Oddział w Polsce na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za listopad 2016 r. postanawia: 1) podjąć zawieszone postępowanie, 2) umorzyć postępowanie w sprawie, 3) zwrócić Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej. UZASADNIENIE Wyrokiem z 9 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 247/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi P. s.r.o. Oddział w Polsce uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 28 listopada 2018 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za listopad 2016 r. (opisany wyrok, podobnie jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji w skardze kasacyjnej naruszenie m.in.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w związku z art. 212 i art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), dalej: "O.p." oraz art. 87 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.) dalej: "u.p.t.u." w związku z art. 274 b § 1 O.p., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w stanie faktycznym sprawy przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie nastąpiło skutecznie, ponieważ doręczenie postanowienia Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. z 21 sierpnia 2018 r. nastąpiło w dniu 4 września 2018 r., a więc już po upływie terminu określonego w uprzednim postanowieniu z 18 maja 2018 r.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 144 § 5, art. 152a § 1, § 2 i § 3, art. 212 i art. 219 O.p. oraz art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u. w związku z art. 274 § 1 O.p., przez uchylenie postanowienia skarżącego na skutek przyjęcia, że w stanie faktycznym sprawy przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie nastąpiło skutecznie, ponieważ doręczenie postanowienia Naczelnika z 21 sierpnia 2018 r., nastąpiło 4 września 2018 r., a więc już po upływie terminu określonego w uprzednim postanowieniu z 25 maja 2018 r., pomijając kwestię, iż w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2016 r., organy podatkowe przy doręczaniu korespondencji pełnomocnikowi będącemu doradcą podatkowym, zgodnie z treścią art. 144 § 5 O.p., nie mają możliwości wyboru sposobu doręczenia, lecz są zobowiązane doręczać pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej; takie uchybienie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na to, że cały zebrany materiał dowodowy potwierdzał prawidłowość rozstrzygnięcia organu podatkowego, a uchybienia proceduralne nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Postanowieniem z 15 maja 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zawiesił postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie, wskazując, że postanowieniem z 26 lutego 2020 r. w sprawie I FSK 2348/19 Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 187 § 1 P.p.s.a. przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. dla zachowania przez organ podatkowy terminu do przedłużenia zwrotu różnicy podatku w celu zweryfikowania zasadności tego zwrotu, zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710, ze zm.), w przypadku dokonywania doręczeń w formie dokumentu elektronicznego na podstawie art. 144 § 5 w związku z art. 152a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.) wystarczy aby przed upływem tego terminu organ przesłał na adres elektroniczny adresata zawiadomienie, o którym mowa w art. 152a § 1 tej ustawy, czy też konieczne jest jego skuteczne doręczenie w drodze elektronicznej?". NSA ocenił, że rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia prawnego będzie miało bezpośrednie przełożenie na wynik niniejszej sprawy, a zatem zasadne było zawieszenie postępowania w tej sprawie z urzędu do czasu zakończenia postępowania zainicjowanego ww. pytaniem prawnym. W dniu 21 września 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I FPS 1/20 podjął uchwałę (7), zgodnie z którą: "W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. do skutecznego przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710, z późn. zm.), w przypadku doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej stosownie do art. 144 § 5 w związku z art. 152a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.), konieczne jest prawidłowe doręczenie adresatowi w formie dokumentu elektronicznego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu zanim upłynie ten termin.". Pismem z dnia 6 października 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie cofnął skargę kasacyjną w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. W myśl art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a. sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności - gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie. Jak już wyżej wskazano, w sprawie I FPS 1/20, zainicjowanej pytaniem prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanego w sprawie I FSK 2348/19, zapadła w dniu 21 września 2020 r. uchwała, a zatem ustała przyczyna zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 w związku z art. 193 P.p.s.a. - postanowił podjąć to postępowanie z urzędu. 2. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Na podstawie art. 193 P.p.s.a. ww. przepis ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przy czym "odpowiednie zastosowanie" w kontekście przepisu art. 183 P.p.s.a. oznacza, iż strona może cofnąć skargę kasacyjną, a sąd jest tym wnioskiem związany. W związku z powyższym, wobec skutecznego cofnięcia skargi kasacyjnej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a., postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne. O zwrocie wpisu sądowego uiszczonego od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.