I SA/Rz 441/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi A.J. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia {...} stycznia 2020 r., nr{...}, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania A.J. – zwanej dalej skarżącą, od decyzji Kierownika Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia {...} stycznia 2018 r., {...}, w przedmiocie ustalenia skarżącej kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu rolnośrodowiskowego, w łącznej wysokości 88 630,22 zł oraz umorzenia postępowania w części dotyczącej pobranych przez skarżącą płatności z tytułu realizacji Programu rolnośrodowiskowego, przyznanych na podstawie decyzji z {...} marca 2015 r., nr{...}, umorzył postępowanie w części dotyczącej nienależnie pobranych płatności, przyznanych decyzją z {...} marca 2015 r., nr{...}, i ustalił skarżącej kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości 10 568,82 zł. W stanie faktycznym sprawy skarżąca, w latach 2011-2015 realizowała 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, podjęte w dniu 9 maja 2011 r., na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. nr 33, poz. 262 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem rolnośrodowiskowym z 2009 r. oraz zgodnie z zapisami zawartymi w części IX wniosku (oświadczenia i zobowiązania) z dnia 9 maja 2011 r. Zobowiązanie to ustalone zostało decyzją Kierownika Biura Agencji z dnia {...} lutego 2012 r., nr{...}, na mocy której przyznano skarżącej płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości za 2011 r., w łącznej kwocie 317 656,17 zł, w tym do: • Pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne - wariantu 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) do powierzchni 35,67 ha w wysokości 8 995,97 zł, • Pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone - wariantu 3.1.2 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 do powierzchni 35,67 ha w wysokości 17 299,95 zł, • Pakietu 5 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 - wariantu 5.1 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 do powierzchni 214,14 ha w wysokości 284 450,65 zł, • Pakietu 7 Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie - wariantu 7.23 - Konie małopolskie do 2 sztuk zwierząt w wysokości 2 910,00 zł. W kolejnym roku (2012) skarżąca złożyła wniosek kontynuacyjny (wniosek został złożony 14 maja 2012 r.), wnioskując o przyznanie jej płatności, do realizacji programu w wariantach: 2.3, na pow. 35,67 ha, 3.1.2. na pow. 35,67 oraz 5.1 na pow. 213,77 ha. W dniach od 3 do 19 października 2012 roku w gospodarstwie skarżącej przeprowadzono kontrolę na miejscu, w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz w ramach Programu rolnośrodowiskowego, a w dniu 19 października 2012 r., także w zakresie płatności bezpośrednich i ONW oraz w zakresie wzajemnej zgodności. Na podstawie raportu z zakresu kwalifikowalności powierzchni stwierdzono, nieprawidłowości powierzchniowe, tj. mniejszą powierzchnię aniżeli zadeklarowana we wniosku, w odniesieniu do wariantów 5.1, 3.1.2 i 2.3. Natomiast na podstawie pozostałych raportów z kontroli na miejscu stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przez rolnika wymogów w ramach wariantów 5.1, 3.1.2, określonych w załączniku nr 3 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 2009 r. Ostatecznie decyzją z dnia {...} lutego 2015 r., nr{...}, przyznano skarżącej na 2012 r. płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości w łącznej kwocie 204 675,49 zł, w tym do: • Pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne - wariantu 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) do powierzchni 34,81 ha w wysokości 7 693,01 zł, • Pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone - wariantu 3.1.2 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 do powierzchni 34,81 ha w wysokości 14 217,95 zł; • Pakietu 5 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 - wariantu 5.1 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 do powierzchni 210,21 ha w wysokości 180 214,53 zł, • Pakietu 7 Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie - wariantu 1.23 - Konie małopolskie do 2 sztuk zwierząt w wysokości 2 550 zł. Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od opisanej wyżej decyzji, utrzymał ją w mocy, decyzją z {...} lipca 2015 r., która stała się ostateczna i prawomocna. Na skutek wniosku kontynuacyjnego na 2013 r. decyzją Kierownika Biura ARMIR z dnia {...} maja 2014 r., nr{...}, przyznano skarżącej płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości za 2013 rok w łącznej kwocie 318 265,10 zł, w tym do: • Pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne - wariantu 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) do powierzchni 34,99 ha w wysokości 9 097,40 zł, • Pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone - wariantu 3.1.2 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 do powierzchni 34,99 ha w wysokości 17 495,00 zł, • Pakietu 5 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 - wariantu 5.1 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 do powierzchni 210,71 ha w wysokości 288 672,70 zł, • Pakietu 7 Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie - wariantu 7.23 - Konie małopolskie do 2 sztuk zwierząt w wysokości 3 000, zł. W dniach 23-31 grudnia 2013 r. w gospodarstwie skarżącej przeprowadzona została kontrola na miejscu, obejmująca między innymi kwalifikowalność powierzchni. W ramach tych właśnie czynności stwierdzono mniejszą powierzchnię niż deklarowaną we wniosku, w którym to skarżąca deklarowała realizację wariantu 2.3 i 3.1.2, na powierzchni 35,17 ha, a wariantu 5.1 na pow. 210,71 ha. W następstwie złożenia wniosku kontynuacyjnego na 2014 r. organ I instancji decyzją z dnia {...} marca 2015 r., nr{...}{, przyznał skarżącej płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości za 2014 rok, w łącznej kwocie 298 249, 70 zł w tym do: • Pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne - wariantu 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) do powierzchni 34,72 ha w wysokości 9 027,20 zł, • Pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone - wariantu 3.1.2 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 do powierzchni 34,72 ha w wysokości 17 360,00 zł, • Pakietu 5 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 - wariantu 5.1 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 do powierzchni 205,89 ha w wysokości 268 862,50 zł, • Pakietu 7 Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie - wariantu 7.2.3 - Konie małopolskie do 2 sztuk zwierząt w wysokości 3 000,00 zł. W wyniku rozpatrzenia wniosku kontynuacyjnego na 2015 r. organ I instancji decyzją z dnia {...} czerwca 2016 r., nr{...}{, przyznał wnioskodawczyni płatność rolnośrodowiskową za 2015 rok w łącznej kwocie 312 214,50, w tym do w tym do: • Pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne - wariantu 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) do powierzchni 34,78 ha w wysokości 9 027,20 zł, • Pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone - wariantu 3.1.2 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 do powierzchni 34,78 ha w wysokości 17 360,00 zł, • Pakietu 5 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 - wariantu 5.1 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 do powierzchni 206,41 ha w wysokości 268 862,50 zł, • Pakietu 7 Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie - wariantu 7.2.3 - Konie małopolskie do 2 sztuk zwierząt w wysokości 3 000,00 zł. Postanowieniem z dnia {...} października 2017 r., doręczonym skarżącej 16 października 2017 r., organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia skarżącej kwoty nienależnie pobranych płatności, przyznanych na mocy jego decyzji, przyznających skarżącej płatności za lata 2011-2015. W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia {...}stycznia 2018 r., nr{...}{, ustalił skarżącej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu rolnośrodowiskowego za lata 2012, 2013 i 2015 w łącznej wysokości 88 630,22 zł oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej płatności pobranych z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego za 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa {...} sierpnia 2018 r., nr{...}., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, uchylił w całości decyzję Kierownika Biura Agencji z dnia {...} stycznia 2018 roku, nr {...}ustalającą skarżącej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu rolnośrodowiskowego oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej pobranych przez skarżącą płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego przyznanych za 2011 r. oraz 2015 r. i ustalił skarżącej kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego w łącznej wysokości 10 568, 82 zł (kwota obejmuje nienależnie pobrane płatności za lata 2012-2013). Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii przedawnienia prawa do wydania decyzji, w rozumieniu art. 3 ust 1 rozporządzenia Rady (WE, EUROTOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE Nr L 312, s. 1 z 23.12.1995 r. ze zm.), w odniesieniu do kwot wypłaconych tytułem płatności za 2012 i kolejne lata płatności organ odwoławczy stwierdził, że za datę dopuszczenia się pierwszej nieprawidłowości w odniesieniu do nieprzestrzegania wymogów w ramach realizowanych wariantów uznać należy dzień rozpoczęcia kontroli na miejscu w gospodarstwie skarżącej, podczas której stwierdzono nieprawidłowości tj. dzień 3 października 2012 roku. Wobec tego czteroletni okres upływu przedawnienia upłynął przed zawiadomieniem skarżącej o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Jak podkreślił organ, aktem którym zawiadomiono stronę o postępowaniu w sprawie stwierdzonych nieprawidłowości w realizacji Programu rolnośrodowiskowego jest zawiadomienie nr 0167-00000022196/17 z dnia 10 października 2017 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu rolnośrodowiskowego. Zawiadomienie to zostało skutecznie, doręczone skarżącej w dniu 16 października 2017 roku i przerwało bieg terminu przedawnienia. Sytuacja ta nie dotyczy jedynie płatności za 2011 r., gdyż w tym wypadku nie zawiadomiono skarżącej o wszczęciu postępowania o zwrot płatności, w związku z nieprzestrzeganiem określonych wymogów. Wątpliwość organu odwoławczego wzbudziła kwota należności do zwrotu, ustalona skarżącej za rok 2015 w związku z niedotrzymaniem zobowiązania rolnośrodowiskowego. Organ zwrócił uwagę na błędy, które wystąpiły przy obliczaniu kwoty nienależnie pobranych płatności, polegające na wadliwym przyjęciu powierzchni, do których zostały przyznane płatności rolnośrodowiskowe w poszczególnych wariantach w 2014 roku jako "nowej" powierzchni zobowiązania rolnośrodowiskowego, a w konsekwencji wadliwym wyliczeniu kwoty podlegającej do zwrotu za 2015 r. Jak podkreślił organ odwoławczy w rzeczywistości powierzchnie, do których przyznano płatności rolnośrodowiskowe za 2015 r., były większe. Skarżąca nie zmniejszyła powierzchni działek rolnych w 2015 r., wobec czego nie zaistniały, powołane przez organ I instancji, przesłanki do ustalenia kwoty należności do zwrotu. Sąd, po rozpoznaniu skargi wniesionej przez skarżącą na decyzję z {...} sierpnia 2018 r., wyrokiem z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. I SA/Rz 1020/18, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części dotyczącej ustalenia skarżącej kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu rolnośrodowiskowego. Powodem częściowego uchylenia zaskarżonej decyzji było stwierdzenie przez Sąd wad jej uzasadnienia, zwłaszcza w kontekście argumentacji przytoczonej w odpowiedzi na skargę, która była zupełnie odmienna od tej przedstawionej w uzasadnieniu decyzji. W tej sytuacji Sąd uznał, że nie sposób ostatecznie stwierdzić według jakich zasad organ ustalił, że przedawnienie obowiązku zwrotu przez skarżącą nienależnie pobranych płatności nie nastąpiło w stosunku do należności pobranych za lata 2012-2013. Uzasadnienie wydanej decyzji nie zawiera bowiem wyjaśnienia stanowiska organu w tym względzie, a próba odtworzenia toku myślowego organu z treści odpowiedzi na skargę prowadzi do sprzeczności niemożliwych do zaakceptowania. Postępowanie takie zaś, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej, wynikającą z art. 8 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.), a także uniemożliwia dokonanie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Sąd w wyżej wymienionym wyroku zauważył także, że powoływany przez obie strony przepis art. 3 ust 1 rozporządzenia 2988/95 wiąże rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia z momentem dopuszczenia się nieprawidłowości, rozumianej zgodnie z art. 1 ust 1 tego rozporządzenia. Wobec tego, w ocenie Sądu, punktem wyjścia do rozważań w kwestii przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności, powinien być rodzaj, a przede wszystkim termin wystąpienia i okres występowania konkretnej nieprawidłowości, z uwagi na wystąpienie której aktualizuje się w konkretnej sprawie przesłanka do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. W związku z tym nakazał organowi dokonanie odpowiednich ustaleń w celu wyjaśnienia opisanych wyżej wątpliwości proceduralnych oraz, stosownie do wyniku tych ustaleń, bądź to wydanie decyzję w przedmiocie ustalenia skarżącej nienależnie pobranych płatności, w której zajmie precyzyjne i jasne stanowisko w przedmiocie przedawnienia, bądź wyda decyzję kończącą postępowanie w sprawie w inny sposób. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia {...} czerwca 2019 r., umorzył postępowanie w części dotyczącej nienależnie pobranych płatności, ustalonych decyzją z dnia {...} czerwca 2016 r., nr{...}, (płatności za 2015 r.) i ustalił skarżącej kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości 10 568,82 zł. W uzasadnieniu wydanej decyzji podkreślono, że w myśl § 39 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2013 r. (Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. poz. 361 z późn. zm.) płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi w przypadku, gdy rolnik zmniejszył obszar na którym powinien realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe, przy czym zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana do działki rolnej lub jej części objętej zmniejszeniem. Organ zaznaczył, że kwotę nienależnie pobranych przez skarżącą płatności za lata 2012-2013 ustalono w trakcie kontroli wniosku o przyznanie płatności za 2014 r. Mając na względzie brzmienie § 39 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2013 r., do obliczenia kwoty nienależnie pobranych płatności przyjęto różnice między powierzchnią gruntów objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym, a powierzchnią do której przyznano płatność za 2014 r. Łączna kwota do zwrotu za 2012 r. wyniosła 3 760,22 zł, a za rok 2013 - 8 808,60 zł. Organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, gdyż ich wysokość przekroczyła kwotę 100 euro, a przyznanie płatności w zawyżonej wysokości nie było wynikiem błędu organu. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji Rolnictwa zaznaczył, że w sprawie nie doszło do przedawnienia obowiązku zwrotu przez skarżącą nienależnie pobranych płatności, o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95. Zgodnie z tym przepisem okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Organ zwrócił uwagę, że pod pojęciem zakończenia programu, o którym traktuje zacytowany wyżej przepis, należy rozumieć dzień zamknięcia programu, wynikający z deklaracji zamykającej program, wysłanej do Komisji Europejskiej. W stosunku do PROW 2007-2013 będzie to więc data nie wcześniejsza niż 31 grudnia 2015 r.(data do której możliwe było dokonywanie wypłat w programie) oraz nie późniejsza niż 30 czerwca 2016 r. (termin na przedstawienie Komisji Europejskiej przez państwa członkowskie sprawozdania finansowego z ostatniego roku realizacji programu). Okres przedawnienia zwrotu należności z programu wieloletniego biegnie co najmniej do końca realizacji podjętego zobowiązania, przy czym ostateczne zakończenie programu nie oznacza bezwzględnie upływu terminu przedawnienia, w odniesieniu do ewentualnych nieprawidłowości. Odnosząc przedmiotowe rozważania organ stwierdził, że za datę dopuszczenia się przez skarżącą nieprawidłowości w niniejszej sprawie należy uznać dzień odebrania przez nią decyzji o przyznaniu płatności za 2014 r., a więc 13 marca 2015 r. Tym bowiem rozstrzygnięciem przyznano skarżącej płatność w mniejszej wysokości, niż ta w latach 2012-2013. Z tej też decyzji strona dowiedziała się o nieprawidłowościach, zatem nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. Przerwanie terminu przedawnienia powoduje zaś to, że jego termin biegnie najpóźniej do 8 lat, licząc od daty wystąpienia nieprawidłowości. Przed jego upływem zaś skarżąca odebrała informację o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności, a decyzja ustalająca tę należność została jej doręczona 28 sierpnia 2018 r. (decyzja z 23 sierpnia 2018 r.) Sąd, wyrokiem z 24 września 2019 r., sygn. I SA/Rz 497/19, uchylił opisaną wyżej decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego z {...} czerwca 2019 r. W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia stwierdzono, że w zaskarżonej decyzji z {...} czerwca 2019 r. organ, pomimo ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia, co do umorzenia postępowania w zakresie nienależnie pobranych płatności za 2015 r., ponownie umorzył postępowanie w tej części. W związku z powyższym stwierdzić należy, że mamy w tym wypadku do czynienia, jeżeli chodzi o kwestię umorzenia postępowania za 2015 r., z wydaniem ponownego rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej ostateczną i prawomocną decyzją. Wprawdzie treść tego rozstrzygnięcia jest tożsama z rozstrzygnięciem zawartym w częściowo prawomocnej decyzji z 2018 r., stanowiąc niejako jego powtórzenie, jednakże taki sposób procedowania organu nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisach prawa procesowego, w tym wypadku K.p.a., i tym samym musi być zakwalifikowany jako ich naruszenie. W sprawie otwartą pozostaje jeszcze kwestia nienależnie pobranych płatności za 2014 r., co do których postępowanie zostało również zainicjowane w 2017 r. Wprawdzie organ I instancji umorzył je, jednakże jego rozstrzygnięcie w tym zakresie zostało uchylone przez organ odwoławczy, który decyzją z 2018 r., uchylił w całości decyzję Kierownika Biura. Z kolei jego decyzja (organu odwoławczego), ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności za lata 2012-2013 i umarzająca postępowanie odnośnie płatności za lata 2011 i 2015, została częściowo uchylona przez Sąd (w zakresie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności) lecz skutecznie umorzyła postępowania za rok 2011 i 2015, jednakże organ nie wypowiedział się co do postępowania dotyczącego płatności za rok 2014 . W dalszej części uzasadnienia zaznaczono że, organ II instancji stwierdził, że za datę wystąpienia nieprawidłowości należy przyjąć datę doręczenia skarżącej decyzji w przedmiocie przyznania płatności za 2014 r., co nastąpiło 13 marca 2015 r. Jednocześnie w tym samym fragmencie uzasadnienia decyzji stwierdził, że tego samego dnia, tj. 13 marca 2015 r., czyli w momencie doręczenia decyzji w przedmiocie przyznania płatności za 2014 r., doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności. Takiego stanowisko organu nie sposób jest pogodzić z brzmieniem art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95, gdyż aby można było mówić o przerwaniu biegu terminu przedawnienia to najpierw musi nastąpić rozpoczęcie jego biegu. Nie można więc przyjmować, że rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia i zarazem jego przerwanie będą następstwem jednego i tego samego zdarzenia, jak to uczynił organ w zaskarżonej decyzji. Początek biegu terminu przedawnienia każdorazowo wiąże się z wystąpieniem nieprawidłowości. W kwestii oceny ich wystąpienia organ, na gruncie niniejszej sprawy, prezentuje niejednoznaczne i sprzeczne stanowisko. W tym zakresie powołuje się wybiórczo na różne zdarzenia, tj. raz na ustalenia kontroli w gospodarstwie skarżącej (w przypadku płatności wypłaconych skarżącej za 2011 r.), innym zaś razem na datę doręczenia decyzji w przedmiocie przyznania płatności na kolejny, w tym wypadku 2014 r. Nie wypowiada się przy tym w kwestii tego czy nieprawidłowość jakiej dopuściła się skarżąca miała charakter jednorazowy czy też ciągły lub powtarzający się, w przypadku której określenie daty wystąpienia nieprawidłowości odbywa się w odmienny sposób, o którym to traktuje art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95. Poza tym organ nie ustosunkował się do argumentu strony, która wielokrotnie sygnalizowała, że jej zdaniem za datę wystąpienia nieprawidłowości winno się przyjmować datę złożenia wniosku o przyznanie płatności za kolejny rok. W niniejszej sprawie jest to o tyle istotne, że zaskarżona decyzja dotyczy nienależnie od siebie pobranych płatności za rok 2012 i 2013, w przypadku których to lat przyznawano płatności w różnych kwotach, w odniesieniu do różnej powierzchni upraw. Organ tymczasem traktuje kwestię płatności za te lata łącznie, jedynie w odniesieniu do roku 2014 r., pomijając tym samym relację pomiędzy płatnościami i nieprawidłowościami mającymi dotyczyć każdego z tych lat. Sąd stwierdził także, że racje ma skarżąca zarzucając organowi, że w zakresie daty wystąpienia nieprawidłowości powołuje się na różne okoliczności. Raz przyjmuje za datę wystąpienia nieprawidłowości datę kontroli, innym razem datę wydania decyzji. W przypadku nieprawidłowości, mających mieć miejsce w 2011 r. organ, umarzając postępowanie w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności za ten rok powołał się na ustalenia przeprowadzonej kontroli, a jako datę wystąpienia nieprawidłowości wskazał datę kontroli, która miała miejsce w październiku 2012 r., a więc już po złożeniu przez skarżącą wniosku o przyznanie płatności w ramach realizowanego programu wieloletniego już za 2012 rok. Na wyniki tej kontroli organ powołał się również w decyzjach wydawanych w przedmiocie przyznania płatności za 2012 r., po czym ustalając kwotę nienależnie pobranych płatności całkowicie pominął znaczenie kontroli. W tym zakresie rację ma skarżąca zarzucając, że taki sposób procedowania organu stanowi naruszenie zasady nakazującej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji, wyrażonej w art. 8 K.p.a. Sąd zwrócił przy tym uwagę, że w zakresie ponownego rozpatrzenia sprawy uzupełnienia wymaga też stanowisko organu, co do upływu terminu przedawnienia programów wieloletnich. W tym zakresie ma rację Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa twierdząc, że przedłużenie terminu przedawnienia do czasu zakończenia programu wieloletniego nie oznacza, że z tą właśnie datą dochodzi do automatycznego i definitywnego upływu wszystkich terminów przedawnienia. Z brzmienia art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95 wynika bowiem jedynie, że terminy przedawnienia, liczone od daty wystąpienia konkretnych nieprawidłowości, które upływałyby przed datą zakończenia programu wieloletniego, ulegają przedłużeniu do tej właśnie daty. Brak jest zaś podstaw do przyjęcia, że przytoczona regulacja może stanowić podstawę ich skrócenia. Niemniej jednak termin zakończenia programu wieloletniego w niniejszej sprawie nie został precyzyjnie określony. Organ podał jedynie pewien przedział czasowy, w którym przedmiotowy termin miałby upływać, co jednak jest stwierdzeniem mało precyzyjnym, a jako takie nie może zostać bezkrytycznie zaakceptowane. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z {...} stycznia 2020 r., umorzył postępowanie w części dotyczącej nienależnie pobranych płatności, przyznanych decyzją z {...} marca 2015 r., nr {...}(decyzja ta dotyczy płatności za 2014 r.), i ustalił skarżącej kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości 10 568,82 zł. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ stwierdził, że skarżąca w 2011 r. podjęła zobowiązanie rolnośrodowiskowe w odniesieniu do poszczególnych wariantów, w ramach których podjęła się realizacji zobowiązań: w wariancie 2.3, na powierzchni 35,67 ha, w wariancie 3.1.2 na powierzchni 35,67 ha, i w wariancie 5.1 na powierzchni 214,14 ha. W tym zakresie skarżąca dopuściła się jednak nieprawidłowości. Jeżeli chodzi o nieprawidłowości dotyczące 2011 r., to za datę ich wystąpienia przyjąć należy dzień 3 października 2012 r., tj. dzień rozpoczęcia kontroli na miejscu w jej gospodarstwie. Postępowanie dotyczące nieprawidłowości mających miejsce w latach 2012, 2013 i 2015 zostało wszczęte ze względu na stwierdzoną w 2014 r. drugą nieprawidłowość, dotyczącą zmniejszenia powierzchni gruntów, na których program miał być realizowany. Dlatego za datę wystąpienia tej nieprawidłowości przyjąć należy dzień 13 marca 2015 r., tj. datę doręczenia decyzji z {...} marca 2015 r., {...}, dotyczącej 2014 r., w której to strona została poinformowana o nieprawidłowościach powierzchniowych. Wobec tych faktów za bezzasadny uznać więc należy zarzut strony, odnośnie powoływania się przez organ na różne okoliczności, jeżeli chodzi o datę wystąpienia nieprawidłowości. Organ, odnosząc się do zastrzeżeń Sądu stwierdził, że kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni w gospodarstwie skarżącej odbyła się w dniach od 23 grudnia 2013 r. do 27 stycznia 2014 r. w ramach tych czynności stwierdzono nieprawidłowości powierzchniowe, tj. mniejszą powierzchnię niż deklarowana, w odniesieniu do wariantów 2.3, 3.1.2 oraz 5.1. Protokół kontroli stwierdzający te okoliczności został odebrany przez skarżącą 13 lutego 2014 r. Wyniki te zostały uwzględnione przez Kierownika Biura w decyzji z {...} maja 2014 r. o przyznaniu płatności w pomniejszonej wysokości za 2013 r. Zobowiązanie rolnośrodowiskowe, jakie podjęła skarżąca w 2011 r., na powierzchni wynoszącej 35,67 ha (wariant 2.3), 35,67 ha (wariant 3.2.1.) i 214,14 ha (wariant 5.1) zostało zmniejszone w wyniku postępowania wszczętego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności za 2011 r., ze względu na stwierdzoną w 2012 r. pierwszą nieprawidłowość (postępowanie dotyczące płatności pobranych za ten rok zostało umorzone na skutek przedawnienia). Od tej pory zobowiązanie skarżącej wynosiło odpowiednio: 34,81 ha (wariant 2.3), 34,81 ha (wariant 3.2.1.) i 210,49 ha (wariant 5.1). Kontrola na miejscu przeprowadzona w ramach kampanii 2013, na postawie wyników której została wydana decyzja z 8 maja 2014 r. stwierdziła powierzchnię na której realizowany był program w ramach poszczególnych wariantów wynoszącą 34,99 ha, 34 99 ha i 210,71 ha. Zatem kontrola z 2013 r. nie stwierdziła nowych nieprawidłowości. Tak więc ustalona w 2013 r. powierzchnia nie mogła wpłynąć na wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za 2012 r. Kolejne zmniejszenie powierzchni miało miejsce w 2014 r., dlatego organ przyjął powierzchnię, do której zostały przyznane płatności rolnośrodowiskowe w poszczególnych wariantach 2014 r., jako nową powierzchnię zobowiązania, przyznanego za 2014 r, decyzją z {...}marca 2015 r. Organ podkreślił, że powierzchnię uprawniona do płatności ustalono poprzez weryfikację powierzchni podjętego zobowiązania, w oparciu o ustalenia kontroli, weryfikacje deklaracji za 2014 r. oraz mając na względzie wszystkie okoliczności, składające się na obraz ewentualnych nieprawidłowości. Powierzchnię przyjętą jako uprawniona do płatności w 2014 r. (decyzja z {...} marca 2015 r.) odniesiono nie do powierzchni pierwotnego zobowiązania, ustalonego w 2011 r., ale do powierzchni, do jakiej zobowiązanie uległo zmniejszeniu w roku 2012. Wobec powyższego podstawy do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności zaistniały wyłącznie odnośnie lat: 2012 i 2013. Za pozostałe więc lata postępowanie winno było zostać umorzone. Dotyczy to także roku 2014 r., odnośnie którego umorzono postępowanie zaskarżoną decyzją. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARMiR stwierdził, że w niniejszym przypadku nie nastąpiło przedawnienie obowiązku zwrotu należności, gdyż nie upłynął jego termin, o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95, wynoszący 4 lata od daty stwierdzenia nieprawidłowości. Organ zaznaczył ponadto, że podjęte przez skarżącą zobowiązanie jest zobowiązaniem wieloletnim, wobec czego upływ terminu przedawnienie nie może nastąpić przed data jego zakończenia (w niniejszej sprawie jest to dzień 30 czerwca 2016 r.). Nie oznacza to jednak tego, że upływ terminu przedawnienia można utożsamiać z datą ostatecznego zakończenia programu. Dla kampanii 2012 i 2013 okres przedawnienia liczy się od daty stwierdzenia nieprawidłowości, za którą należy przyjąć datę odebrania ostatecznej i prawomocnej decyzji za rok 2014 r., czyli 13 marca 2015 r. W tym przedmiocie organ zaznaczył, że nieprawidłowość oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w budżecie wspólnoty. W niniejszej sprawie nie można było uznać za datę wystąpienia nieprawidłowości daty złożenia wniosków o przyznanie poszczególnych płatności, gdyż składając te wnioski skarżąca nie mogła jeszcze dopuścić się nieprawidłowości. Nieprawidłowości będące jej udziałem nie polegały bowiem na złożeniu błędnych deklaracji. Za ich datę przyjąć należy datę doręczenia skarżącej decyzji za 2014 r., tj. 13 marca 2015 r. To właśnie wtedy organ I instancji przyznał skarżącej płatność w mniejszej wysokości, niż wynikałoby to z kształtu zobowiązania, ukształtowanego w roku 2012. Zatem czteroletni okres upływu terminu przedawnienia upływał 13 marca 2019 r. W tym czasie skarżącej doręczono zawiadomienie o wszczęciu wobec niej postepowania, w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych przez nią płatności, co nastąpiło 16 października 2017 r. Spowodowało to, że okres przedawnienia zaczął biec na nowo i data jego upływu to 16 października 2021 r. Wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji Rolnictwa z {...} stycznia 2020 r., w części dotyczącej ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, skarżąca wystąpiła o jej uchylenie uchylenia w tym właśnie zakresie oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1) błąd w ustaleniach faktycznych w związku z przyjęciem, że datą dopuszczenia się przez skarżąca nieprawidłowości w latach 2012 i 2013 jest dzień odebrania decyzji o przyznaniu płatności za rok 2014, co skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia, podczas gdy momentem dopuszczenia się tych nieprawidłowości jest dzień kontroli w gospodarstwie skarżącej, 2) naruszenie art. 138 § 1 ust. 2 K.p.a. w zw. z § 39 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez niewłaściwe zastosowanie tego ostatniego przepisu oraz niewskazanie konkretnej podstawy prawnej, tj, odpowiedniego jego punktu, dotyczącego naruszenia pięcioletniego zobowiązania, 3) art. 8 K.p.a. przez prowadzenie postepowania w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej, tj. przyjmowanie za datę dopuszczenia się nieprawidłowości, raz dnia kontroli, a raz daty wydania decyzji przyznającej płatność za inny rok, niż rok którego zwrot dotyczy, 4) art. 7 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieprowadzący do dokładnego wyjaśnienia jej stanu faktycznego oraz jej załatwienia, mając na uwadze słuszny interes skarżącej, poprzez ignorowanie faktu jakim jest kontrola z przełomu lat 2013-2014, z którą należy wiązać datę nieprawidłowości w 2013 r., a także formułowanie uzasadnienia decyzji w sposób wewnętrznie sprzeczny, 5) art. 3 ust. 1 rozp. 2988/98 poprzez niezastosowanie go w sytuacji, w której doszło do przedawnienia możliwości nałożenia kary w postaci decyzji nakazującej zwrot nienależnie pobranych płatności za lata 2012 i 2013, W uzasadnieniu skargi podkreślono, że do czasu odebrania decyzji nakazującej zwrot skarżącej płatności za 2013 r., tj. do 23 stycznia 2018 r., upłynął czteroletni termin biegu tego terminu. W przypadku płatności za 2012 r. również doszło do upływu terminu biegu przedawnienia. W tym bowiem wypadku za datę wystąpienia nieprawidłowości przyjąć należy datę rozpoczęcia kontroli w gospodarstwie skarżącej (ta trwała od 3 do 19 października 2012 r.). Zdaniem skarżącej, przyjmując datę wystąpienia nieprawidłowości za 2012 r. organ wysuwa nieprawidłowe wnioski, stwierdzając, że jest to 13 marca 2015 r., tj. data doręczenia decyzji za 2014 r. W tym zakresie organ sam sobie przeczy, raz przyjmując, iż kontrola na przełomie 2013 i 2014 r. wykazała nieprawidłowości, po czym wiąże datę ich zaistnienia z datą doręczenia wydanej w sprawie decyzji. Podstaw logicznych podstaw nie znajdują również stwierdzenia organu, że kontrola dokonana na przełomie 2013 i 2014 r. nie mogła skutkować wszczęciem postepowania za 2012 r. Skoro bowiem kontrola dotyczyła 2013 r. to w jaki celu organ odwołuje się do roku 2012 ? Jeżeli zmniejszenie powierzchni miało miejsce w 2014 r., to ewentualny jego skutek mógł dotyczyć roku 2015. Samo wszczęcie postępowania o zwrot nie obejmowało roku 2012. Licząc zaś bieg terminu przedawnienia od 3 października 2012 r. (dotyczącego roku 2012) stwierdzić należy, że upłynął on przed doręczeniem zawiadomienia o wszczęciu postepowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym przypadku jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z {...} stycznia 2020 r., którym to rozstrzygnięciem organ ustalił skarżącej kwotę nienależnie pobranych płatności, z tytułu realizacji Programu rolnośrodowiskowego, podjętego w 2011 r. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ ustalił skarżącej kwotę nienależnie pobranych płatności, w ramach realizowanego programu wieloletniego, pobranych z tytułu płatności za lata 2012-2013, a także umorzył postępowanie w zakresie płatności pobranych w 2014 r. Skarżąca natomiast zaskarżyła wydaną w stosunku do niej ostateczną decyzję jedynie w tej części, która dotyczy ustalenia jej kwoty nienależnie pobranych płatności, w związku z czym pozostała część tego rozstrzygnięcia (umarzająca częściowo postępowanie) pozostaje poza zakresem niniejszych rozważań. Ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności wiązało się w niniejszym przypadku ze zmniejszeniem obszaru, na którym skarżąca miała realizować przyjęte przez siebie zobowiązanie wieloletnie. Zobowiązanie to, jak to już wyżej zaznaczono, zostało ukształtowane w 2011 r., decyzją Kierownika Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z {...} lutego 2012 r., przyznającą skarżącej płatność za 2011 r. W jego ramach skarżąca podjęła się realizacji wariantu 2.3 na pow. 35,71 ha, wariantu 3.1.2 na pow. 35,71 ha i wariantu 5.1 na pow. 215 ha. W 2012 r. skarżąca jednak zmniejszyła wielkość swojego zobowiązania, co zostało stwierdzone ostateczną i prawomocną decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z {...} lipca 2015 r. Za ten rok skarżącej przyznano płatności w pomniejszonej wysokości. Zgodnie z tym rozstrzygnięciem, od 2012 r. skarżąca realizowała zobowiązanie w ramach następujących wariantów: w wariancie 2.3 na pow. 34,81 ha ha, wariantu 3.1.2 na pow. 34,81 ha i wariancie 5.1 na pow. 210,21 ha. Przyznając płatność skarżącej na 2013 r. organ przyznał ją do areałów realizowanych w następujących wariantach: w wariancie 2.3 na pow. 34,99 ha, wariancie 3.1.2 na pow. 34,99 ha i wariancie 5.1 na pow. 210,71 ha. Tak więc mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że skarżąca zmniejszyła powierzchnię gruntów, na których realizowała swoje wieloletnie zobowiązanie, po raz pierwszy w 2012 r., co zostało stwierdzone podczas kontroli w jej gospodarstwie i uwzględnione w decyzji wydanej właśnie za ten rok. W 2013 r., kiedy przeprowadzono ponowną kontrolę w gospodarstwie skarżącej, dotyczącą płatności za ten właśnie rok, nie stwierdzono więc nowych nieprawidłowości, w stosunku do tych stwierdzonych odnośnie roku 2012 r., w którym to ukształtowane zostały nowe wartości realizowanego zobowiązania, wynoszące odpowiednio: w wariancie 2.3 – 34,81 ha, w wariancie 3.2.1 – 34,81 ha i w wariancie 5.1 – 210,71 ha. Wartości zmniejszenia powierzchni realizowanego programu organy wyliczyły przyjmując za jego podstawę kształt zobowiązania w poszczególnych latach, odnosząc go zarazem do powierzchni na których poszczególne warianty zostały zrealizowane w 2014 r. A było to odpowiednio: w wariancie 2.3 na pow. 34,72 ha, wariantu 3.1.2 na pow. 34,72 ha i wariancie 5.1 na pow. 205,89 ha. Taki sposób ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności uznać należy za prawidłowy, brak jest więc podstaw do jego kwestionowania, zwłaszcza że organ przyjął do tego wyliczenia właściwą stawkę poszczególnego rodzaju płatności. Skarżąca kwestionując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji nie podważała samego sposobu wyliczenia przypadających do zwrotu kwot, ale skoncentrowała się na dacie ustalenia wystąpienia nieprawidłowości, mającej bezpośredni wpływ na obliczanie terminu przedawnienia dochodzenia od niej zwrotu płatności. W jej ocenie zdarzenie to należy powiązać nie z datą doręczenia rozstrzygnięcia za 2014 r. (13 marca 2015 r.), jak czynią to organy, lecz z datą przeprowadzenia kontroli w jej gospodarstwie, mającej miejsce od 3 do 19 października 2012 r. Odnosząc się do tych stwierdzeń nie sposób się jednak z nimi zgodzić. W 2012 r. w gospodarstwie skarżącej miała bowiem miejsce kontrola, dotycząca płatności za 2012 r. Jej ustalenia prowadziły do wydania decyzji dotyczącej zmniejszenia płatności za ten właśnie rok. Płatności za ten właśnie rok zostały skarżącej przyznane właśnie do powierzchni wynoszącej w wariantach: 2.3 – 34,81 ha, 3.2.1. 34,81 ha i 5.1 210,21 ha i to od tych wielkości liczona była wartość płatności do zwrotu, uwzględniająca powierzchnię realizacji poszczególnych wariantów programu w 2014 r. W tej więc sytuacji nie sposób jest przyjąć, że na podstawie przywoływanych przez skarżącą ustaleń kontrolnych z 2012 stwierdzono nieprawidłowości, w oparciu o które ustalono kwoty nienależnie pobranych płatności. Nieprawidłowości stanowiące podstawę ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności ostatecznie stwierdzono dopiero w decyzji dotyczącej należnej skarżącej płatności za 2014 r. i wobec tego bieg terminu przedawnienia należy liczyć od dnia doręczenia rozstrzygnięcia właśnie za ten rok, co miało miejsce 13 marca 2015 r. Odnośnie biegu terminu przedawnienia stwierdzić należy, że kontrola przeprowadzona odnośnie płatności za 2013 r. nie stwierdziła ponownego zmniejszenia areału, na którym realizowane było zobowiązanie, w stosunku do tego ostatecznie ustalonego za 2012 r. Areał na którym realizowane były poszczególne warianty wieloletniego programu w 2013 r., był bowiem w istocie wyższy niż w 2012 r. W tym więc wypadku za datę dopuszczenia się nieprawidłowości odnośnie 2013 r., również należy przyjąć datę doręczenia decyzji dotyczącej roku 2014 r. Tak więc od 13 marca 2015 r. rozpoczął biec czteroletni termin przedawnienia do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia 2988/95. Termin ten został skutecznie przerwany, w związku ze wszczęciem postępowania w przedmiocie ustalenie skarżącej kwoty nienależnie pobranych płatności i doręczenia stronie zawiadomienia o tym fakcie, co miało miejsce 17 października 2017 r., i zgodnie przywołanym powyżej przepisem, zaczął biec na nowo. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że nienależnie pobrane przez skarżącą płatności, w ramach wsparcia za lata 2012-2013, uległy przedawnieniu. W sprawie nie doszło więc do naruszenia art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95, co sugeruje skarżąca. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej, dotyczących naruszenia art. 7 i art. 8 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów, a także w sposób który nie prowadzi do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zważywszy na słuszny jej interes. Naruszenia przedmiotowych zasad skarżąca upatruje bowiem w niewłaściwej dacie przyjęcia dopuszczenia się przez nią nieprawidłowości, w stosunku do płatności pobranych za lata 2012 i 2013 r., a więc do okoliczności merytorycznych sprawy. Powołane zaś przepisy mają charakter stricte procesowy i dotyczą sposobu prowadzenia postępowań, a nie podejmowania rozstrzygnięć o określonej treści. Naruszenia omawianych zasad procesowych nie można więc wiązać stricte z poczynieniem przez organy odmiennych ustaleń faktycznych od tych sugerowanych przez stronę, zwłaszcza jeżeli znajduje to uzasadnienie w konkretnych okolicznościach faktycznych i odnoszących się do rozpatrywanej kwestii przepisach. W niniejszym przypadku organ w sposób jasny i kompleksowy przedstawił oraz uzasadnił swoje stanowisko, zwłaszcza jeżeli chodzi o datę dopuszczenia się nieprawidłowości, odnośnie roku 2012 i 2013, kiedy to skarżąca występowała o płatności, w ramach realizowanego wieloletniego programu. Przedstawione argumenty za przyjęciem daty nieprawidłowości na 13 marca 2015 r. są rzeczowe i przekonujące. Ponadto organ odniósł się w sposób merytoryczny do przeciwnych twierdzeń skarżącej, wskazując na konkretne i zasadne argumenty, w świetle których za daty wystąpienia nieprawidłowości nie można przyjąć sugerowanych przez nią dat rozpoczęcia kontroli w jej gospodarstwie, mającej miejsce w 2012 r. i drugiej kontroli z roku 2013 r. Na uwzględnienie nie zasługuje również kolejny zarzut, związany z niewłaściwym, a konkretnie niepełnym przytoczeniem postawy prawnej rozporządzenia z 2013 r. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji stanowić może naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynika sprawy. Niepodanie zaś pełnej podstawy prawnej w treści rozstrzygnięcia (jego sentencji), zwłaszcza w sytuacji, w której organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił swój wywód prawny w sposób niebudzący wątpliwości, co do przyjętej podstawy prawnej, nie może stanowić podstawy do wyeliminowania takiej decyzji z porządku prawnego. Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.