II FZ 837/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlk. z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt I SA/Go 334/10 w zakresie wykładni wyroku w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 10 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt I SA/Go 334/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: "WSA") odmówił K. S. (dalej: "Skarżąca") dokonania wykładni wyroku WSA z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt. I SA/Go 334/10. Podstawą prawną wydanego orzeczenia był art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Ze stanu faktycznego przedstawionego przez WSA wynika, że wyrokiem wydanym dnia 16 czerwca 2010 r. WSA uchylił zaskarżone przez Skarżącą postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 10 lutego 2010 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia 31 grudnia 2009 r. Wnioskiem z dnia 22 września 2016 r. Skarżąca zwróciła się o wykładnię powyższego wyroku podnosząc, że uzasadnienie wyroku jest dla niej niejasne i niezrozumiałe, ponieważ pomimo uchylenia przez WSA postanowień organów obu instancji, w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia 9 grudnia 2009 r. w dalszym ciągu poświadczana jest nieprawda, że to ona podczas przesłuchania w charakterze strony w dniu 22 października 2009 r. przedłożyła decyzję z dnia 23 stycznia 2007 r. Nadto Skarżąca wskazała, że w jej ocenie powyższy wyrok jest także niejasny dla organów podatkowych, w tym Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze, który po oddaleniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, dalej prowadził postępowanie z odwołania. W uzasadnieniu powyższego postanowienia WSA wskazał, że wniosek Skarżącej wykracza poza wykładnię wyroku w rozumieniu art. 158 p.p.s.a. Uzasadniając swoje stanowisko WSA w ogóle nie odnosił się do kwestii skutków prawnych, które mogły powstać w przyszłości, które Skarżąca obszernie opisała we wniosku. Uchylając postanowienia organów obu instancji WSA zawarł ocenę prawną, którą organy zostały związane. Ocena ta dotyczyła zaskarżonego postanowienia, nie mogła odnosić się do decyzji podatkowej, z którą to zasadniczo nie zgadza się Skarżąca. Sąd zauważył, że Skarżąca polemizowała ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu wyroku. Ponadto Skarżąca nie wskazała, które konkretnie elementy uzasadnienia wyroku są dla niej niezrozumiałe bądź nasuwają określone wątpliwości. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie i wykładnię wyroku WSA z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Go 334/10. Zdaniem Skarżącej zachodzi konieczność dokonania wykładni wyroku, gdyż jego treść jest sformułowana w sposób niejasny i budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia zawartego w sentencji wyroku a także sposobu jego wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie. Potrzeba wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana została w sposób niejednoznaczny, niejasny lub zawiły, utrudniający ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy, a więc powodujący powstanie uzasadnionych, rzeczywistych wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia wyroku powinna więc zmierzać do usunięcia tych wątpliwości. Instytucja ta nie może natomiast prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego oraz pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może także służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy, jak również uzupełnieniu rozstrzygnięcia. Nie może też zmierzać do zmian merytorycznych, polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy też jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może też stanowić polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 23 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2097/10, z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt II OSK 1196/11, z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 2866/12; opubl. w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznając niniejszą sprawę WSA miał obowiązek wszechstronnie i wyczerpująco odnieść się do przytoczonych we wniosku okoliczności, co też uczynił. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA prawidłowo przedstawił przesłanki, którymi powinien się kierować przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodzić się należy z poglądem WSA, który tłumacząc, iż wykładnia orzeczenia nie może stać się płaszczyzną polemiki strony ze stanowiskiem sądu, stwierdził, że w niniejszej sprawie taka polemika miała miejsce. Ponadto trafnie WSA uznał, że wniosek Skarżącej o wykładnię wyroku wykracza poza jej zakres jasno wytyczony granicami uregulowania art. 158 p.p.s.a. Reasumując, wobec niestwierdzenia aby WSA naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.