III SA/Kr 527/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: S WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: S WSA Hanna Knysiak-Sudyka ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 października 2022 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków – Nowa Huta Grzegorza Jelenia sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2022 r., znak SKO.Dr./4122/341/2021 w przedmiocie ustalenia i nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego I) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1053 zł (słownie: tysiąc pięćdziesiąt trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 20 stycznia 2022 r., znak SKO.Dr./4122/341/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2021 r., nr [...] dotyczącej ustalenia i nałożenia na S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca") kary pieniężnej w wysokości 4520,90 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy [...] – działka nr [...], obr. [...], j. ewid. Ś. powierzchnią reklamową o zmiennej treści w dniach od 13 lipca 2021 r. do 21 lipca 2021 r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 38 ust. 1, art. 40 ust. 12 pkt 1, ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. z 2021 r., poz. 1376, dalej: "u.d.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a."). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 14 lipca 2021 r. skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z zajęciem pasa drogowego drogi publicznej o kategorii drogi powiatowej ul. [...] działka [...], obr [...], j. ewid. Ś. przez jednostronną tablicę reklamową o treści zmiennej o wymiarach 5,15 m x 2,5 m (o całkowitej powierzchni reklamowej 12,88 m2) umieszczoną na gruncie bez zezwolenia zarządcy drogi zmierzającego do wydania decyzji administracyjnej, nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia opłaty karnej. W aktach sprawy znajdują się protokoły z kontroli pasa drogowego ul. [...] z dnia 13, 15, 19, 21 i 27 lipca 2022 r. W protokołach wskazano, że w dniach 13, 15, 19, 21 lipca przeprowadzono kontrolę pasa drogowego ulicy [...] w wyniku, której stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez urządzenie reklamowe o zmiennej treści o wymiarach 5,15 x 2,5 (o całkowitej powierzchni reklamowej 12,88 m2), umieszczone w gruncie w pasie drogowym ul. [...] (działka nr [...] obr. [...] j. ew. Ś.) bez zezwolenia zarządcy drogi. Pomiar wykonano przy pomocy urządzenia mierniczego – dalmierz laserowy Leica Disto D810 Touch. W protokole wskazano sposób liczenia powierzchni: 5,15 m x 2,5 m= 12,88 m2. W protokole z dnia 27 lipca 2021 r. wskazano, że nie stwierdzono zajęcia pasa drogowego przez urządzenie reklamowe. Decyzją z dnia 9 listopada 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa orzekł o ustaleniu i nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 4520,90 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy [...] (działka nr [...], obr. [...], j. ewid. Ś.) powierzchnią reklamową o treści zmiennej w dniach od 13 lipca 2021 r. do 21 lipca 2021 r. W ocenie organu postępowanie dowodowe wykazało, że tablica reklamowa o zmiennej treści o wymiarach: szerokość 5,15 m, wysokość 2,5 m (o całkowitej powierzchni reklamowej 12,88 m2), zlokalizowana była w pasie drogowym ulicy [...] bez zezwolenia zarządcy drogi przez okres od 13 lipca 2021 r. do 21 lipca 2021 r., a następnie została usunięta. Organ wskazał, że brak dysponowania zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego uzasadnia nałożenie opłaty karnej, której wysokość jest ustalana jako dziesięciokrotność opłaty za zajęcie pasa drogowego, o której mowa w art. 40 ust. 6 u.d.p. Organ podniósł, że niezaprzeczalnym dowodem, że strona dokonała zajęcia pasa drogowego drogi publicznej jest załączona do akt dokumentacja geodezyjna, na której oznaczono przebieg pasa drogowego i miejsca jego zajęcia bez zezwolenia. Organ zaznaczył, że rozważył zastosowanie w sprawie art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.p. poprzez uznanie, że doszło do zajęcia pasa drogowego przez reklamę, w sytuacji w której brak jednoznacznego ustalenia przebiegu granic pasa drogowego, a tym samym wykazania kolizji reklamy z pasem drogowym; - przepisów art. 6, 7, 8, 10, 11, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co spowodowało wadliwe jego ustalenie i skutkowało nieprawidłowym uzasadnieniem decyzji; - art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia na skarżącą kary administracyjnej pomimo znikomego naruszenia prawa. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie umorzenie postępowania. Decyzją z dnia 20 stycznia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja jest prawidłowa, nie została wydana z naruszeniem przepisów k.p.a., a stanowisko przyjęte w decyzji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. W ocenie Kolegium prawidłowo została wyliczona powierzchnia tablicy reklamowej i wykazana w materialne dowodom, tj., w protokołach kontroli, w których wskazano wyniki pomiarów tablicy reklamowej oraz sposób jej wymierzania za pomocą dalmierza laserowego Leica Disto D810 touch. Do akt dołączono certyfikat kalibracji urządzenia pomiarowego, a w rezultacie Kolegium nie podzieliło zarzutów podniesionych w odwołaniu o niewłaściwie dokonanych pomiarach nośnika pomiarowego. Kolegium podniosło, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja kartograficzna, z której wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że zajęcie terenu nastąpiło w granicach pasa drogowego. Organ II instancji wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że ulica [...] jest własnością Gminy Miejskiej Kraków i jest w całości użytkowana jako droga powiatowa. Kolegium wskazało, że prawidłowo została ustalona wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zgodnie z uchwałą nr CCC/798/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła: - art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.p. poprzez przyjęcie, że reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego, a znajdujące się w aktach sprawy dowody nie są wystarczające; - art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. poprzez niewykazanie w sposób prawidłowy i dostateczny przebiegu granic pasa drogowego, brak powołania się na ustalone granice pasa drogowego wraz z datą, od której takie granice obowiązują, a także podstawy prawnej ich wytyczenia, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności w zakresie wykazania kolizji reklamy z pasem drogowym oraz powierzchni zajęcia pasa drogowego - znajdująca się w aktach mapa nie zawiera żadnych oznaczeń ją identyfikujących, niepodjęcia wszelkich kroków do dokładnego stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji błędne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia kary na skarżącą. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. W świetle powołanego przepisu nie budzi wątpliwości fakt, że nałożenie kary pieniężnej jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy organ ustali, że doszło do zajęcia pasa drogowego oraz, że zajęcie pasa drogowego nastąpiło bez uprzedniego zezwolenia lub zawarcia umowy. Zgodnie z zawartymi w art. 4 u.d.p. definicjami: "pas drogowy" to wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga (pkt 1); "droga" to budowla składająca się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiąca całość techniczno-użytkową, usytuowana w pasie drogowym i przeznaczona do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt (pkt 2). W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną był fakt umieszczenia przez skarżącą urządzenia reklamowego w okresie od 13 do 21 lipca 2021 r. o zmiennej treści przy ogrodzeniu przy ulicy [...] oraz brak uzyskania przez skarżącą zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Bezsporne były również wymiary urządzenia reklamowego (nie były kwestionowane przez skarżącą). Okolicznością sporną było natomiast czy urządzenie reklamowe zostało umieszczone w pasie drogowym. W ocenie Sądu przyjęte w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji ustalenia, że zajęcie pasa drogowego przez skarżącą nie budzi wątpliwości nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, a zatem decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można mówić w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). Należy wskazać, że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego musi zostać poprzedzone niebudzącym wątpliwości ustaleniem umieszczenia urządzenia reklamowego w pasie drogowym W ocenie Sądu przyjęte w zaskarżonej decyzji rozważania na temat kary pieniężnej są przedwczesne wobec braku niebudzących wątpliwości ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy – przede wszystkim dotyczących przebiegu granic pasa drogowego przy ulicy [...], a w dalszej kolejności ustalenia czy rzeczywiście tablica reklamowa należąca do skarżącej spółki została umieszczona w pasie drogowym. Zdaniem Sądu za dowolne należy uznać ustalenia poczynione przez organ I i II instancji, w świetle których okoliczność zajęcia pasa drogowego przez urządzenie reklamowe skarżącej nie budzi wątpliwości. Wskazać należy w pierwszej kolejności, że na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji dołączona została wyłącznie kserokopia mapy bez jakichkolwiek oznaczeń oraz wypis z ewidencji gruntów i budynków, z których wynika jedynie, że działka nr [...] stanowi własność Gminy Kraków i oznaczona jest symbolem dr (drogi). Podkreślić jednakże należy, że oczywiście niewystarczające do nałożenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego- należy uznać oparcie się na danych z ewidencji, w świetle których dana działka została oznaczona symbolem "dr". Podnieść należy, że dopiero po zakończeniu postępowania przed organem I instancji do akt zostały dołączone kolejne dokumenty: uproszczony wypis z rejestru gruntów (k. 39) i kopia mapy ewidencyjnej z dnia 22 listopada 2021 r., na którą specjalista J. P. naniósł granicę pasa drogowego i tablicę reklamową oraz kserokopia mapy zasadniczej z 23 listopada 2021 r., na której również zostały odręcznie naniesione przez tę samą osobę granice pasa drogowego i urządzenie reklamowe. Należy podkreślić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w zaskarżonej decyzji nie odniosło się w ogóle do zarzutów skarżącej dotyczących ustaleń stanu faktycznego, wskazując jedynie, że ustalenia te nie budzą wątpliwości. Tymczasem, zdaniem Sądu zalegające w aktach sprawy dokumenty: protokoły kontroli, mapy – nie wskazują w sposób niebudzący wątpliwości, że urządzenie reklamowe było umieszczone w pasie drogowym. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2022 r. (sygn. akt III SA/Kr 381/22, CBOSA), że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego musi zostać poprzedzone, niebudzącym wątpliwości ustaleniem, że urządzenie reklamowe zostało umieszczone w pasie drogowym. Za niewystarczające należy uznać powołanie się przez organy, że w ewidencji gruntów i budynków dany obszar został oznaczony symbolem "dr". Sąd podziela pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym: "analiza regulacji prawnych dotyczących prowadzenia ewidencji gruntów i budynków prowadzi do wniosku, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające do ustalenia, czy na danym terenie znajduje się pas drogowy, czy też budowla w postaci drogi w przedstawionym wcześniej rozumieniu tych pojęć" (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. II FPS 2/13, ONSAiWSA 2014/2/21). Zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (Dz. U. z 2005 r., nr 67, poz. 582, dalej "rozporządzenie") dla dróg publicznych jest prowadzona ewidencja dróg (§ 1 rozporządzenia). Jak natomiast stanowi § 9 ust. 1 rozporządzenia ewidencja obejmuje następujące dokumenty ewidencyjne: 1) książkę drogi, której wzór określa załącznik nr 1 do rozporządzenia; 2) dziennik objazdu dróg, którego wzór określa załącznik nr 2 do rozporządzenia; 3) mapę techniczno-eksploatacyjną dróg, sporządzaną z zastosowaniem znaków umownych określonych w załączniku nr 3 do rozporządzenia; 4) książki obiektów mostowych oraz tuneli, których wzory określa załącznik nr 4 do rozporządzenia; 5) kartę obiektu mostowego, której wzór określa załącznik nr 5 do rozporządzenia; 6) wykazy obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów, których wzory określa załącznik nr 6 do rozporządzenia. Książkę drogi prowadzi właściwy zarządca drogi, oddzielnie dla każdego odcinka drogi (§ 10 rozporządzenia). Istotnym dla ustaleń dotyczących niniejszej sprawy jest, iż w kolumnie 35 książki drogi– pas drogowy podaje się dane dotyczące szerokości i powierzchni pasa drogowego, w którym znajduje się droga (ulica) oraz urządzenia związane z obsługą ruchu i ochroną środowiska, w formie zapisu S oraz P, gdzie S oznacza szerokość pasa drogowego, odpowiednio dla strony prawej i lewej; szerokość ta powinna wynikać z odpowiednich danych wpisanych w kolumnach 6 - 30 oraz 32, 33 i 34, natomiast P oznacza powierzchnię pasa drogowego dla odcinka drogi między przekrojami charakterystycznymi. Tymczasem dane te nie zostały ustalone w toku niniejszego postępowania, ani przez organ I, ani II instancji. Organy przyjęły bez weryfikacji (bez odwołania się do treści książki drogi), że urządzenie reklamowe skarżącej znajduje się w pasie drogowym ulicy [...], a w ocenie Sądu takiego rodzaju ustalenia organów I i II instancji godzą w podstawowe zasady postępowania administracyjnego oraz zasady postępowań, w których nakładane są kary administracyjne. W ocenie Sądu, słusznym jest pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z którym "(...) aby udowodnić, że dany obiekt znajdował się w pasie drogi publicznej, należy w pierwszej kolejności na mapie geodezyjnej wykazać - opierając się na treści książki drogowej - jaki jest przebieg granic pasa drogowego. Na tak przygotowanej mapie winna zostać przeprowadzona kolizja umieszczonego w pasie obiektu z liniami granicznymi pasa (...)" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. VIII SA/Wa 885/18, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tymczasem w aktach sprawy znajduje się kopia mapy ewidencyjnej, kopia mapy zasadniczej oraz kopia mapy wyznaczenia punktów granicznych. Na mapach zaznaczono fragment granicy pasa drogowego oraz umieszczenia urządzenia reklamowego. Na mapie nie umieszczono jednak żadnych wymiarów i nie sposób stwierdzić w jaki sposób organ ustalił taki, a nie inny przebieg granicy pasa drogowego. Co więcej, nie sposób stwierdzić czy osoba, która dokonała oznaczeń na mapie jest osobą uprawnioną do tego rodzaju czynności. Zauważyć ponadto należy, że organ I instancji w żaden sposób nie odniósł się do dołączonych po zakończeniu postępowania przed organem pierwszej instancji dokumentów w postaci map ewidencyjnej oraz mapy zasadniczej, nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego zgodnie z art. 136 k.p.a., wskazując jedynie, że granica pasa drogowego i umieszczenie w niej urządzenia reklamowego nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu, już sam fakt dołączenia tych dokumentów na etapie postępowania międzyinstancyjnego potwierdza wadliwość postępowania dowodowego. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie konieczne jest jednoznaczne ustalenie gdzie przebiega granica pasa drogowego- m. in. poprzez analizę książki drogi, również ze względu na umieszczenie reklamy przy ogrodzeniu nieruchomości położonej przy ulicy [...] , a w następnej kolejności dopiero ustalenie czy urządzenie reklamowe zostało rzeczywiście umieszczone w pasie drogowym. Należy zauważyć, że ani organ pierwszej, ani drugiej instancji nie podjął rozważań dotyczących możliwości zastosowania art. 189f k.p.a. Tym samym, zdaniem Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie odniosło się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów dotyczących niezastosowania art. 189f k.p.a. oraz braku dokonania wyczerpujących ustaleń dotyczących przebiegu granicy pasa drogowego. Ze względu na brak dokonania przez organy I i II instancji ustaleń dotyczących przebiegu pasa drogowego, Sąd zdecydował o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, tak aby zapewnić skarżącej pełne dwuinstancyjne postępowanie administracyjne. Ponownie rozpoznając sprawę organy ustalą przebieg granicy pasa drogowego zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku, a następnie wskażą miejsce, w którym umieszczona była tablica reklamowa i stwierdzą czy doszło do umieszczenia urządzenia reklamowego w granicy pasa drogowego. Dopiero po dokonaniu tych ustaleń mogą dokonać wyliczenia ewentualnej kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, rozważyć zastosowanie art. 189f k.p.a., a następnie uzasadnić decyzję zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2018, poz. 265). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów w trybie art. 15zzs3 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.