II FZ 727/18

SENTENCJA Dnia 19 grudnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1419/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 21 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE K. S. (dalej: "skarżący") wniósł pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 marca 2018 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej zawierającej zaskarżone postanowienie wynika, że doręczono je skarżącemu w dniu 30 marca 2018 r. Przesyłka zawierająca skargę została skierowana do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na adres ul. [...], [...] P. (koperta – k. 11 akt sprawy) i wpłynęła do Urzędu Skarbowego w P. w dniu 30 kwietnia 2018 r. Pismem z dnia 7 maja 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. przesłał wniesioną przez stronę skargę do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, które to pismo wpłynęło do Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w dniu 9 maja 2018 r. (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w aktach administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wyjaśnił, że skarga została skierowana na adres Urzędu Skarbowego w P. i wpłynęła tam 30 kwietnia 2018 r., natomiast do Izby Administracji Skarbowej wpłynęła w dniu 9 maja 2018 r., co oznacza, że została złożona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. i na tej podstawie ją odrzucił. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie i zaskarżył je w całości zarzucając mu naruszenie: 1) art. 65 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w efekcie czego Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę, mimo, że Urząd Skarbowy, który otrzymał skargę powinien skierować skargę do Izby Skarbowej wg. właściwości, wg. treści skargi, 2) art. 65 § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, w efekcie czego skarga przekazana przez Urząd Skarbowy w P. do Izby Skarbowej, zdaniem WSA została przekazana po upływie terminu, dlatego została odrzucona, co jest błędem, gdyż wniesienie pisma do organu niewłaściwego przed upływem terminu uważa się za wniesienie skargi z zachowaniem terminu, 3) art. 53 § 4 p.p.s.a. poprzez jego naruszenie i odrzucenie skargi, mimo, że termin na jej wniesienie został zachowany. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie w całości postanowienia i rozpoznanie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Niesporne jest w sprawie, że skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 21 marca 2018 r., które zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 marca 2018 r. (k. 151 akt administracyjnych). Skarga dotyczyła postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej Administracji Skarbowej w Warszawie, a zatem powinna zostać wniesiona za pośrednictwem tego organu. Natomiast skargę wniesiono na adres innego organu – Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. Nie jest przez stronę podważana okoliczność, że w niniejszej sprawie organ pouczył ją o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego (str. 8 postanowienia – k. 147 akt administracyjnych). Niesporne jest także, że skarga wpłynęła na adres organu pierwszej instancji w dniu 30 kwietnia 2018 r. W dniu 7 maja 2018 r. organ pierwszej instancji na podstawie art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") przekazał skargę według właściwości Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (data wpływu 9 maja 2018 r.). Natomiast w dniu 29 maja 2018 r. (data wpływu do WSA w Warszawie 30 maja 2018 r.) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie przekazał skargę strony do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu jest kwestia zachowania terminu do wniesienia skargi, w sytuacji, w której skarżący wniósł skargę do organu niewłaściwego. Skarżący wniósł bowiem skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, natomiast skierował ją na adres Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. – organ pierwszej instancji, czyli organu niewłaściwego. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym rozstrzygnięciu uznał, iż skarga została złożona po upływie przewidzianego prawem terminu liczonego od daty doręczenia zaskarżonego postanowienia do daty wpływu skargi do właściwego organu. Z kolei skarżący utrzymuje, iż okres obejmujący przekazanie skargi organowi właściwemu nie powinien mieć wpływu na zachowanie terminu do jej wniesienia. W tak zarysowanym sporze na akceptację zasługuje stanowisko wyrażone przez Sąd pierwszej instancji. Na wstępie należy wskazać, że art. 53 § 1 p.p.s.a. określa termin wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z jego treścią skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W tym miejscu należy wyjaśnić, że na tym etapie postępowania nie ma zastosowania tryb postępowania przewidziany w art. 65 k.p.a., bowiem datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest data wniesienia skargi do organu, którego działania lub bezczynności dotyczy skarga. Dla przesądzenia istoty sporu w rozpatrywanej sprawie konieczne jest ustalenie, czy w zaistniałych okolicznościach faktycznych prawidłowo Sad pierwszej instancji uznał, iż w sprawie zachodziły przesłanki do odrzucenia skargi ze względu na niezachowanie terminu do jej wniesienia. Należy podkreślić, że kwestia sposobu liczenia terminu na wniesienie skargi do sądu administracyjnego w sytuacji, w której została ona złożona za pośrednictwem niewłaściwego organu była już przedmiotem wypowiedzi sądów administracyjnych. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą w przypadku złożenia przez skarżącego skargi do sądu lub organu niewłaściwego (w tym do organu pierwszej instancji), sąd lub organ powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania biegu. W tej sytuacji o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd lub organ niewłaściwy w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (porównaj: postanowienia NSA: z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 99/15; z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 937/13; z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt I FSK 1597/08; z dnia 12 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1918/08; z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 234/09; z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1433/07). Mając powyższe na uwadze należało uznać, że błędnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że za datę wniesienia skargi do sądu administracyjnego w rozpatrywanej sprawie należało uznać datę 9 maja 2018 r. tj. datę faktycznego wpływu skargi do organu właściwego. Zgodnie ze wskazanym wyżej poglądem, który skład orzekający NSA w rozpatrywanej sprawie podziela, za datę wniesienia skargi należało uznać datę 7 maja 2018 r., tj. datę nadania skargi przez organ niewłaściwy na adres właściwego organu administracji publicznej. Powyższe uchybienie Sądu pierwszej instancji nie miało jednak wpływu na wydane rozstrzygnięcie, bowiem w rozpatrywanej sprawie termin do wniesienia skargi upływał z dniem 30 kwietnia 2018 r. Pomimo wskazanego uchybienia Sąd pierwszej instancji prawidłowo więc odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jako wniesioną po upływie ustawowego terminu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 ust. 1 p.p.s.a.