I FSK 1365/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk - Sadowski, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 459/13 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 10 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2010 r. oraz styczeń, luty i marzec 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 7200 (słownie: siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE I FSK 1365/14 Uzasadnienie Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w sprawie o sygnaturze akt I SA/Bd 459/13, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.,) dalej p.p.s.a., oddalił skargę J.C., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 10 kwietnia 2013 roku, w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2010 roku oraz styczeń, luty i marzec 2011 roku. 1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi Decyzją z dnia 17 września 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. określił J.C. (Skarżącemu) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od listopada 2010 r. do grudnia 2010 r. i od stycznia 2011r. do marca 2011r. w kwocie 0 zł oraz określił wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w związku z wystawieniem wskazanych w sentencji decyzji faktur VAT w łącznej kwocie 107.207 zł. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 10 kwietnia 2013r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą wydania decyzji organu I instancji był fakt bezpodstawnego odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących nabycia złomu, na których jako wystawcy widnieją: C. Sp. z o.o. w B., E. Sp. z o.o. w R., a także usługi transportowej na podstawie faktury VAT 815/2010 z dnia 29 grudnia 2010r., na której jako wystawca widnieje J. Sp. z o.o. w R. Ustalono, iż czynności wykazane w fakturach, na których jako sprzedawca widniały ww. podmioty, nie miały odzwierciedlenia w rzeczywistości. W konsekwencji organ mając na uwadze treść art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004r., o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.,) dalej ustawa o VAT, stwierdził brak podstaw do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w zakwestionowanych fakturach. Organ odwoławczy podał, że w październiku 2010r., Skarżący nie wykazał obrotów z tytułu sprzedaży, ani zakupów. W kontrolowanym miesiącach od listopada 2010r., do marca 2011 r., Skarżący wykazał nabycie towaru handlowego w postaci złomu od dwóch kontrahentów tj. C. Sp. z o.o. oraz E.Sp. z o.o., a także nabycie usługi transportowej od PUH J. Sp. z o.o. Sprzedaż zaś w ww. miesiącach wykazana została do firm: D. S.A. w W., T. Przedsiębiorstwo Handlowo Transportowe D. P. w B.oraz P. S.A. filia w B. Oceniając zebrany materiał dowodowy organy stwierdziły, że firmy które miały rzekomo dokonywać na rzecz Skarżącego: 1. dostaw złomu tj. E. sp. z o.o., oraz C. sp. z o.o., - nie zajmowały się handlem złomem; 2. świadczenia usług transportowych – J. sp. z o.o., - nie świadczyła tego typu usług. Organy wskazały, że żadna z przesłuchiwanych osób reprezentujących ww. spółki nie znała firmy "L." J.C., ani nie potwierdziła faktu wystawiania i podpisywania faktur VAT sprzedaży na rzecz tej firmy. Skarżący również w swoich zeznaniach potwierdził, że nie zna osób z ww. spółek, z którymi kontaktował się i rozmawiał przy zawieraniu transakcji. Podał, że ani Z.P., ani W. M., ani J.K., ani B.J. nie są tymi osobami, które dzwoniły z ww. firm i żadne z wymienionych nazwisk nic stronie nie mówi. Wobec powyższego w ocenie organu odwoławczego, zebrany materiał dowodowy wskazywał, iż wykazane na zakwestionowanych fakturach transakcje obrotu złomem, a także usługa transportowa, nie miały miejsca. Tym samym, zdaniem organów, podatnik nie dokonał w rzeczywistości nabyć od podmiotów wykazanych na zakwestionowanych fakturach. Organy wskazały również, że w prowadzonym postępowaniu ustalono, iż pod adresem prowadzenia działalności spółek PUH C. sp. z o.o. oraz PUH J. sp. z o.o., R., [...], nie była prowadzona jakakolwiek działalność gospodarcza. Powyższe wynika zarówno z dokonanych przesłuchań, oględzin tego miejsca, jak i kierowanych pism pod ten adres - z adnotacją poczty, iż adresat nie jest znany pod tym adresem. 2. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sąd oddalając skargę uznał, że organy podatkowe zgromadziły materiał dowodowy w sposób zgodny z wymogami zasady prawdy obiektywnej oraz dokonały jego analizy i oceny mieszczącej się w granicach zakreślonych w art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm.,) dalej O.p. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy jasno przedstawił ustalony stan faktyczny, wskazał dowody, którym dał wiarę i te, którym wiarygodności odmówił ze wskazaniem przyczyn, dla których wiarygodności odmówił oraz odniósł się szczegółowo do argumentów podniesionych w odwołaniu. Strona skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego dowodów, które podważyłyby ustalenia organów podatkowych. Sąd argumentował między innymi, że Skarżący zarzucił niedokonanie przesłuchania w charakterze świadków wszystkich pracowników kontrahentów na okoliczność przeprowadzonych transakcji handlowych, które zostały zakwestionowane przez organy podatkowe, a także na okoliczność sposobu prowadzenia przez te podmioty działalności gospodarczej oraz współpracy i przeprowadzonych transakcji. Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika, że osoby reprezentujące spółki E., C. lub J. w osobach: Z.P., W.M., J.K. zostały przesłuchane. Odnosząc się natomiast do wniosku o przesłuchanie wszystkich pracowników kontrahentów dokonujących od kontrolowanego zakupu złomu na okoliczność dokonanych transakcji, Sąd uznał, że wniosek dowodowy dotyczy okoliczności nie mających znaczenia dla sprawy, bowiem zebrany materiał dowodowy bezsprzecznie wykazał, że zakwestionowane faktury zakupu złomu nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. Sąd dodał, że z przeprowadzonego postępowania wynikało natomiast, że spółka E. nie sprzedawała złomu, a jak zeznał prezes zarządu Z.P. nie jest mu znany kontrahent - "L." J.C. Ponadto Z. P. zeznał, iż nie widział takiej pieczątki, jak ta, która została użyta na okazanych fakturach (przesłuchanie z dnia 10 czerwca 2011r. oraz 24 lutego 2012r.).Według zeznań świadka firmę E. Sp. z o.o. prowadził W.M. Przesłuchany w dniu 09 listopada 2011r. w charakterze świadka W. M. zeznał, iż w okresie od jesieni 2005r. do stycznia 2008r. był zatrudniony jako pełnomocnik spółki E. Spółka do 04 grudnia 2007r. zajmowała się handlem ciągnikami z Białorusi i samochodami terenowymi produkcji rosyjskiej, spółka nigdy nie zajmowała się handlem złomem i od listopada 2007r. do grudnia 2010r. nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, nie zatrudniała też żadnych pracowników. Świadek zeznał również, iż nie zna firmy "L." J.C. Natomiast odnośnie okazanych faktur VAT dotyczących sprzedaży na rzecz tej firmy, zeznał, iż nie są to faktury wystawione przez niego, a figurujący podpis nie jest podpisem Z.P. Również pieczątki figurujące na tych fakturach nie są pieczątkami używanymi przez E. Odnośnie Spółki C. z siedzibą w R., w aktach sprawy znajduje się akt notarialny z dnia 13 maja 2010r. repertorium A 2049/2010 sporządzony na okoliczność podjęcia uchwały o zmianie Aktu Założycielskiego Spółki oraz likwidacji oddziału w B. przy ul. [...], a także zawarta w dniu 13 maja 2010r. umowa sprzedaży wszystkich udziałów przez W.B.M. – J.B. z Republiki Litewskiej. Ponadto z dokumentów wynika, iż B. J. zostało udzielone pełnomocnictwo do reprezentowania spółki C., podpisywania dokumentów, udzielania wyjaśnień oraz przedstawiania dokumentów związanych z firmą. Pismem z dnia 07 kwietnia 2011r. B.J. oświadczyła, iż w 2010r. pełniła funkcję księgowej i prowadziła księgi handlowe Spółki. Ponadto oświadczyła, iż spółka C. obecnie nie funkcjonuje natomiast w 2010r. zajmowała się handlem samochodami, świadczyła usługi, wyprzedawała zapasy towarów np. części do ciągników, samochodów i oleje. Wg oświadczenia B.J. spółka ta nie handlowała złomem. Odnośnie siedziby oświadczyła, iż pomimo wpisu w KRS o siedzibie w miejscowości R. ul. [...], firma nigdy tam nie działała. Cała działalność prowadzona była w B. przy ul. [...], aż do dnia 31 grudnia 2010r. Oświadczyła także, iż dokumenty firmy zostały przekazane nowemu prezesowi spółki J.K. z W. i nie wie gdzie one obecnie się znajdują. Odnośnie świadczenia usług transportowych zeznał iż, spółka J., od której Skarżący zakupił usługi transportowe w miesiącu listopadzie i grudniu 2010r. (udokumentowane zbiorczą fakturą z dnia 29 grudnia 2010r.) nigdy nie świadczyła usług transportowych, ponieważ w firmie tej nie było żadnych samochodów nawet osobowych. Ponadto ww. spółki nie dokonywały obrotu gotówkowego. Świadek potwierdził również wcześniejsze zeznania z dnia 09 listopada 2011r., iż nie zna firmy "L." J.C. Natomiast odnośnie okazanych faktur VAT dotyczących sprzedaży zeznał, iż nie zostały one wystawione przez te spółki. W dniu 02 sierpnia 2012r. został przesłuchany J.K. - od dnia 13 maja 2010r. - prezes spółki C. Sp. z o.o , który zeznał, iż zajmował się sprzedażą traktorów i reklamą firmy. Przedmiotem działalności spółki była sprzedaż ciągników Białoruś. Spółka C. nigdy nie zajmowała się handlem złomem. Spółka nie zatrudniała pracowników, nie posiadała również żadnych samochodów. Świadek zeznał także, iż nie zna firmy "L." J.C.i nie były dla tej firmy wystawiane żadne faktury. Odnośnie okazanych faktur zeznał, iż nie poznaje również złożonych podpisów, nie jest to jego podpis ani B. M. Ponadto zeznał, iż w miesiącach listopad i grudzień 2010r. w spółce nie było żadnej sprzedaży i żadne faktury nie zostały wystawione. Reasumując, Sąd stwierdził prawidłowość rozstrzygnięcia organów podatkowych, że Skarżący odliczył podatek naliczony wynikający z faktur stwierdzających czynność, która nie została dokonana, a tym samym zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT nie miał prawa do odliczenia tego podatku. 3. Skarga kasacyjna W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżący zaskarżył wskazany powyżej wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa postępowania, to jest art. 3 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej i w konsekwencji doprowadzenie do: - uznania za zgodne z prawem stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w zakresie określenia Skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2010 roku do marca 2011 roku, w aspekcie braku należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego, naruszenia tym samym przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie uproszczonej, jednostronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nie uwzględnienie słusznego interesu strony, nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności występujących w niniejszej sprawie oraz nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego co rodzi sprzeczności w ustaleniach poczynionych przez Sąd w zgromadzonym materiale dowodowym, - na usankcjonowaniu dokonanego przez organy podatkowe zarówno I jak i II instancji naruszenia prawa materialnego, a mianowicie przepisów : a) art. 86 ust 1 i 2 ustawy VAT oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a tej ustawy o podatku od towarów i usług przez ich błędną wykładnię i zastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie nie zostało wykazane, zwłaszcza przy uwzględnieniu faktu oddalenia wniosków dowodowych strony, w stopniu wymaganym dla zastosowania przedmiotowych przepisów, że zakwestionowane przez organy podatkowe I i II instancji faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych dokonanych w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i błędne przyjęcie w związku z tym, że kwestionowane faktury nie dają skarżącemu uprawnienia do odliczenia wskazanego w nich podatku, co jest niezgodne także z celowością przepisów zawartych w Dyrektywach międzynarodowych, b) art. 108 ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego błędne zastosowanie w stosunku do podatnika w odniesieniu do podatku wynikającego z faktur VAT odzwierciedlających rzeczywiste transakcje gospodarcze. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4. Dyrektor Izby Skarbowej w B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wskazał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów, a objęty nią wyrok odpowiada prawu. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu. 5.2. W sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów, które dotyczą naruszenia przez sąd tych ostatnich przepisów. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 19 lutego 2008 r., II FSK 1787/06, CBOSA). 5.3. W ramach zarzutów kasacyjnych wywiedzionych w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Zdaniem kasatora, sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, akceptując dokonanie uproszczonej, jednostronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nie uwzględnienie słusznego interesu strony, nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności występujących w niniejszej sprawie oraz nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego co rodzi sprzeczności w ustaleniach poczynionych przez Sąd w zgromadzonym materiale dowodowym. 5.4. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony skarżącej, sąd pierwej instancji trafnie uznał, że przeprowadzone przez organ podatkowy postępowanie dowodowe nie narusza wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. W toku postępowania wyjaśniającego, realizując zasadę prawdy materialnej, wyrażonej w art. 122 O.p. i rozwiniętej w art. 187 § 1 O.p., zgromadzono obszerny materiał dowodowy. Autor skargi kasacyjnej przede wszystkim podnosi, że nie dopuszczono dowodów zgłoszonych prze niego. Bardzo mocno akcentuje zwłaszcza "odstąpienie od ustalenia danych adresowych i przesłuchania w charakterze świadka Z. B.". Trzeba jednak podkreślić, że osoba ta zmarła w dniu 6 grudnia 2011r. Okoliczność ta została wskazana w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Kasator, formułując uzasadnienie swych zarzutów, nie dostrzegł tej okoliczności. Ponadto należy wskazać, że większość świadków zgłaszanych przez skarżącego zostało przesłuchanych w toku postępowania podatkowego. Dotyczy to przede wszystkim wniosków zawartych w odwołaniu. Przesłuchani bowiem zostali świadkowie Z.P., W.Z., J. K. Pozostałe wnioski dowodowe zaś nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy. Jak trafnie przyjął sąd pierwszej instancji, wydane w tym zakresie postanowienie nie narusza dyspozycji art. 188 O.p. Trzeba bowiem się zgodzić z oceną dokonaną przez organ podatkowy, że sam fakt zarejestrowania przez monitoring nie świadczy o dokonywanych przez skarżącego transakcjach. Również okoliczność, że w stosunku do osób będących świadkami w niniejszym postępowaniu toczy się postępowanie karne nie oznacza, że obowiązkiem organów podatkowych było dopuszczenie dowodu z materiału dowodowego zgromadzonego w tamtym postępowaniu. Skoro bowiem materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania podatkowego jest wystarczający dla dokonania istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych, nie ma konieczności uzyskiwania dowodów postępowania karnego. 5.5. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że organy podatkowe, dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego nie naruszyły przepisu art. 191 O.p. Ocena ta bowiem mieściła się granicach zakreślonych przez ustawodawcę. Była ona bowiem wszechstronna. Uwzględniała ona cały materiał dowodowy. Ponadto ocena ta była zgodna z doświadczeniem życiowym oraz regułami logicznego rozumowania. Zarzuty w tym zakresie w istocie stanowią niczym nie potwierdzoną polemiką z prawidłowymi ustaleniami organu podatkowego. Trzeba zresztą podkreślić, że zeznania strony skarżącej w dużej mierze potwierdzają prawidłowość ustaleń faktycznych. Nie potrafił on wskazać źródeł pochodzenia towarów, sposobu nawiązania kontaktów handlowych z dostawcami. Z kolei wskazani na fakturach zbywcy złomu nie prowadzili tego typu działalności. Również podmiot wskazany jako świadczący usługi transportowe nie prowadził tego typu działalności. 5.6. Reasumując tą część rozważań należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji trafnie uznał, że nie zostały naruszone przepisy postępowania wskazane w skardze kasacyjnej. 5.7. Ponieważ w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano i nie podważono skutecznie stanu faktycznego ustalonego przez organ podatkowy i zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, ocena zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego musi być dokonana przez pryzmat przyjętych ustaleń faktycznych. W tym kontekście zaś zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, podniesione w rozpoznawanej skardze kasacyjnej są bezzasadne. Z uwagi na powyższe należy uznać zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o VAT za chybiony. Przepis ten zawiera podstawową normę prawną regulującą prawo do odliczenia podatku naliczonego. Prawo to jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Również należy uznać zarzut naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT za chybiony. Przepis ten stanowi, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Skoro z ustaleń faktycznych wynika, że przedmiotowe dostawy oraz usługi nie zostały w ogóle wykonane, należy stwierdzić, że wyżej cytowane przepisy zostały prawidłowo zastosowany. 5.8. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor kładzie duży nacisk na brak świadomości o istniejących u kontrahentów nieprawidłowościach. Odnosząc się do argumentów skargi kasacyjnej, wskazujących na brak świadomości skarżącego w zakresie działań kontrahentów i dobrej wiary skarżącego należy podkreślić, że zasada neutralności podatkowej nie stoi na przeszkodzie odmowie odbiorcy faktury prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego ze względu na brak czynności podlegającej opodatkowaniu (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie C-643/11 LVK - 56 EOOD). Tenże Trybunał wielokrotnie przypominał, zarówno na gruncie VI Dyrektywy jak i obecnie obowiązującej Dyrektywy 112, że zwalczanie oszustw podatkowych, unikania opodatkowania oraz ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez dyrektywy i że podmioty prawa nie mogą powoływać się na przepisy prawa Unii w celu dopuszczanie się oszustwa lub nadużycia swoich uprawnień (zob. w szczególności wyroki: z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax i in., Zb.Orz. s. I-1609, pkt 68 i 71; z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében i Dávid, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 41, a także ww. wyrok w sprawie Bonik, pkt 35 i 36). Zatem organy administracyjne i sądowe powinny odmówić prawa do odliczenia, jeżeli zostanie udowodnione na podstawie obiektywnych przesłanek, że prawo to podnoszone jest w celach wiążących się z przestępstwem lub nadużyciem (zob. podobnie wyrok z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recycling, Zb.Orz. s. I-6161, pkt 55; a także ww. wyroki w sprawach połączonych Mahagében i Dávid, pkt 42; w sprawie Bonik, pkt 37). We wspomnianym wcześniej wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r. Trybunał podkreślił, że zasady neutralności podatkowej, pewności prawa i równego traktowania nie stoją na przeszkodzie temu, aby odbiorcy faktury odmówiono prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego, ze względu na brak faktycznej czynności podlegającej opodatkowaniu. Jeżeli jednak, wziąwszy pod uwagę oszustwa podatkowe lub nieprawidłowości popełnione przez wskazanego wystawcę lub na etapie obrotu poprzedzającym czynność służącą jako podstawa do odliczenia, czynność ta zostanie uznana za faktycznie niezrealizowaną, należy ustalić, w świetle obiektywnych danych i nie wymagając przy tym od odbiorcy faktury przeprowadzania weryfikacji nienależących do jego obowiązków, że ów odbiorca wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, iż dana czynność wiąże się z oszustwem podatkowym w zakresie podatku VAT. Jak wyżej wskazano, organy podatkowe w ustaleniach faktycznych, zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji i niezakwestionowanych skutecznie w skardze kasacyjnej, wykazały, że wykazane na zakwestionowanych fakturach transakcje obrotu złomem a także usługa transportowa nie miały miejsca. Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy trafnie organy podatkowe przyjęły, że zakwestionowane faktury, którymi Skarżący się posługiwał, nie dokumentowały rzeczywistych operacji gospodarczych. 4.9. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 108 ust. 1 ustawy o VAT to należy podkreślić, że w skardze kasacyjnej zawarto lakoniczne jego uzasadnienie. Zdaniem kasatora przepis ten został naruszony poprzez jego błędne zastosowanie w stosunku do podatnika w odniesieniu do podatku wynikającego z faktur VAT odzwierciedlających rzeczywiste transakcje gospodarcze. Biorąc pod uwagę niezakwestionowany skutecznie w skardze kasacyjnej stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że skarżący nie dokonywał dostaw wykazanych na zakwestionowanych fakturach, zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. 4.10. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. 4.11. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej określono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a), § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013, poz. 490).