III FZ 428/22

SENTENCJA Dnia 25 października 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dalkowska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 649/22 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE 1.1. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 649/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił T. Z. (dalej: "Skarżący", "strona") wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 grudnia 2021 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz ze stowarzyszeniem za zaległości podatkowe stowarzyszenia w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r., 2016 r., 2017 r., 2018 r., 2019 r., 2020 r. 1.2. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie. Zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a") poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji pomimo uprawdopodobnienia przez stronę, że wykonanie decyzji powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. 2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 2.1. Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu. 2.2. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FZ 110/10, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). 2.3. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi poprzeć go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji. 2.4. W świetle powyższych uwag, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W zażaleniu skarżący przedstawił ogólnikowe twierdzenia, podał kwoty, lecz wyjaśnienia te są niespójne a kwoty podawane przez skarżącego znacznie się od siebie różnią. Z uzasadnienia zażalenia wynika, że emerytura skarżącego wynosi netto 5437.27 zł (zgodnie z załączoną decyzją o waloryzacji z dnia 1 marca 2021 r.), natomiast w kwietniu 2022 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. [...] zajął kwotę 3983,63 zł, co zdaniem autora zażalenia stanowi 4/5 uzyskiwanych miesięcznych dochodów. Jednakże, zgodnie z załączonym wyciągiem bankowym, w kwietniu 2022 r. skarżący uzyskał świadczenie ZUS w kwocie 7 028,48 zł., w marcu 2022 r. kwota ta wynosiła 5814,50 zł., natomiast w lutym 2022 r. było to 5567,27 zł. Żadna z powyższych kwot nie jest zgodna z twierdzeniem zażalenia, jakoby emerytura skarżącego wynosiła 5437.27 zł. Skarżący nie załączył również decyzji o waloryzacji emerytury z roku 2022. W zażaleniu strona podkreślała, że miesięczny koszt utrzymania mieszkania wynosi ok. 1500 zł., zakup leków, opłacenie badań i wizyt lekarskich to miesięczny koszt ok. 1500 zł, a pozostałe środki, tj. ok. 1000 zł są przeznaczone na jedzenie, środki higieny osobistej, chemię domową, fryzjera i sporadyczne wyjścia kulturalne. 2.5. Zdaniem Sądu, sam fakt obowiązku uiszczania wskazanych przez skarżącego kwot nie może stanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji, gdyż konieczność zapłaty zaległości podatkowych i związane z tym uszczuplenie majątku są zwykłym następstwem wydanych wobec podatnika decyzji. W takiej sytuacji obowiązkiem skarżącego było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości podatkowych grozi szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący, w świetle obecnego postępowania, nie wykazał. W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) wprowadzono natomiast ograniczenia w prowadzeniu egzekucji, gwarantujące zachowanie zobowiązanemu warunków wystarczających do humanitarnej egzystencji. Ponadto, wypada zauważyć, że wyjście do Opery Narodowej (zgodnie z wyciągiem bankowym był to koszt 576 zł.) nie może mieć pierwszeństwa przed zapłatą zobowiązań wynikających z decyzji podatkowych. 2.6. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.