II SA/Sz 260/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Pismem z [...] czerwca 2020 r., podpisanym przez M. W., Z. L., E. G., A. T., A. B., B. B., M. B., A. B., W. G., A. P., M. S. , T. K. i P. W., wskazując na art. 145 § 1 pkt 4 oraz pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm. – dalej: k.p.a.), powyższe osoby wystąpiły o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą: Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej P. sp. z o.o. na terenie działki nr [...] we wsi D. gm. D.. Wnioskodawcy wskazali, że od ogłoszenia decyzji upłynęło wprawdzie 6 miesięcy, lecz wiadomość o tym fakcie "została pozyskana prywatnie w dniu [...] czerwca 2020 r.". Jak wywiedli wnioskodawcy, postępowanie administracyjne, wniosek oraz wydana decyzja są obarczone wieloma uchybieniami takimi jak: brak pisemnego zawiadomienia stron o wydaniu decyzji i poprzestanie na obwieszczeniu umieszczonym na tablicy ogłoszeń a także rozstrzyganie przez organ administracji w oparciu o nieaktualne mapy zagospodarowania terenu. Wnioskodawcy podkreślili, że w odległości ok. 75m od planowanej stacji telefonii komórkowej znajdują się tereny przeznaczone na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, a w niewiele większej odległości - ok. 100 m, istnieją zamieszkałe budynki jednorodzinne. Natomiast w odległości 250 m znajduje się przedszkole. Postanowieniem z [...] lipca 2020 r. Wójt Gminy D. postanowił wznowić postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wójta Gminy D. nr [...] z dnia [...] stycznia 2020r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzja Wójta objęta wnioskiem jest ostateczna nadto zachowany został termin 1 miesiąca, o którym mowa w art. 148 §1 k.p.a. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, Wójt Gminy D., decyzją z [...] stycznia 2021 r., powołując się na art. 150 § 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1, art. 154 § 1 i art. 145 §1 pkt 4 i art. 104 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji Wójta Gminy D. nr [...] z dnia [...] stycznia 2020r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, co do zarzutu wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu wskazano, iż przeprowadzony dowód z opinii biegłego wykazał, że planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast w zakresie zarzutu niezawinionego braku udziału stron w postępowaniu wyjaśniono, że za strony postępowania uznano te osoby, których nieruchomości t.j. działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], pozostają w zakresie potencjalnego oddziaływania wiązek pól elektromagnetycznych wytwarzanych przez planowaną budowę stacji bazowej telefonii komórkowej - t.j. w promieniu 70 metrów od miejsca lokalizacji inwestycji. Jak ustalono stosowne obwieszczenia o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji kończącej postępowanie umieszczone były na: tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy, w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy w D. j. Jednocześnie zawiadomienia o obwieszczeniu zostały przekazane Sołtysowi miejscowości D. celem wywieszenia na tablicy ogłoszeń w D. i K. . Tym samym wyczerpano wszystkie możliwości zawiadomienia stron postępowania określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ końcowo wyjaśnił, iż w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym przy udziale wnioskodawców "w części będącymi stronami postępowania", merytoryczne przesłanki do wydania decyzji zostały spełnione a strony mogły uczestniczyć w postępowaniu i wypowiadać się co do zgromadzonego materiału i skorzystały z tego uprawnienia, co nie miało jednak żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Brak jest zatem przesłanek do uchylenia przedmiotowej decyzji, ponieważ w wyniku wznowionego postępowania z udziałem strony może zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wspólne złożyli: M. W., Z. L., E. G., A. T., A. B., B. B.. M. B., A. B., W. G., A. P., [...] G. Sp. z o.o. w S., [...] M. sp. z o.o. sp. k. w D. oraz P. W.. Jak przyjął w toku orzekania organ odwoławczy wnioskodawcy nie wymieniają wprost przesłanek w oparciu, o które domagają się wznowienia postępowania. W związku z tym przesłanki te należy odkodować z opisu zarzutów kierowanych pod adresem decyzji ostatecznej. Kolegium uznało zatem, iż jedną z przesłanek na której wnioskodawcy opierają swój wniosek jest przepis art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Pozostałe zaś zarzuty, już o charakterze merytorycznym, nie znajdują odzwierciedlenia w przesłance z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe). Natomiast mogłyby znaleźć odzwierciedlenie w przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Co do analizy przesłanki braku udziału stron w postępowaniu bez ich winy z uwagi na brak prawidłowego doręczenia decyzji, Kolegium wskazało na przepis art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.), który wprowadza zmianę w postępowaniu administracyjnym ogólnym, polegającą na odmiennym niż w k.p.a. uregulowaniu spraw związanych z zawiadamianiem stron o czynnościach procesowych. Powyższy przepis stosuje się tylko do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jeżeli postępowanie dotyczy takiej decyzji, to strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a na piśmie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Skoro obwieszczenia o wydaniu decyzji lokalizacyjnej zamieszczono na właściwych tablicach ogłoszeń, to strony były skutecznie zawiadomione o wydaniu decyzji lokalizacyjnej i nie można zatem uznać, że nie brały udziału w postępowaniu. Natomiast rozważając przesłankę nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi - w kontekście podnoszonej okoliczności nieaktualnej mapy ewidencyjnej na której ma brakować naniesień hal fabrycznych i budynków socjalno-biurowych - Kolegium wskazało na przepis art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w brzmieniu obowiązującym od 25 października 2019 r., w którym ustawodawca doprecyzował pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności", poprzez jednoznaczne przesądzenie, że miejsca takie ustala się według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości na dzień dokonywania kwalifikacji określonego przedsięwzięcia. Po przeanalizowaniu zaawansowania budowy obiektów znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji Kolegium stwierdziło, iż nie można uznać, że w dniu wydania decyzji objętej wnioskiem wznowieniowym, stan zagospodarowania i zabudowy nieruchomości był inny niż wynikający z rysunku mapy, którą posłużył się organ pierwszej instancji w przeprowadzonym postępowaniu. W konsekwencji, jak przyjęło Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo za istniejące budynki uznał te, których realizacja została zakończona i prawnie potwierdzona. Powyższe rozważania doprowadziły Kolegium do końcowego wniosku, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 k.p.a., a w szczególności z pkt 4 i 5, na które powoływali się wnioskodawcy. Co za tym idzie, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej odwołaniem decyzji. Pismem z [...] lutego 2022 r. M. W. wskazując, iż działa wraz z osobami i firmami wg. listy załączonej na końcu pisma, wniósł skargę na powyższą decyzję Kolegium zarzucając jej naruszenie: 1. art. 145 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione uznanie, że dowody, na mocy których oparto wydanie decyzji są fałszywe, 2. art. 145 § 4 k.p.a. poprzez nieuzasadnione pozbawienie skarżących prawa do udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji administracyjnej i poprzestanie wyłącznie na obwieszczeniu informacji o postępowaniu na tablicy urzędu, 3. naruszenie art. 145 § 5 k.p.a. poprzez niezweryfikowanie aktualnego stanu nieruchomości w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji — wydanie decyzji na podstawie nieaktualnego stanu faktycznego i prawnego — w oparciu o nieaktualne mapy, 4. naruszenie art. 145 § 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia uprzedniego badania wpływu inwestycji na środowisko — niezwrócenie się do organów środowiskowych o opinię, 5. art. 145 § 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, pomijając postępowanie przed organami ochrony środowiska. Wskazując na powyższe zażądano uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy D. jako wydanych z naruszeniem norm prawa materialnego oraz norm procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania oraz ewentualnie o oddanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Natomiast w obszernym uzasadnieniu skarżący wskazał, że skoro Urząd Gminy uznał wszystkich, których nieruchomości znajdują się w odległości 70 m od projektowanej stacji za strony postępowania, to powinien zawiadomić strony skutecznie, a nie tylko przez ogłoszenie na tablicy ogłoszeń. Wprawdzie w odległości 70 m od projektowanej stacji znajdowało się jedynie 5 działek i działka właściciela użyczającego działkę na rzecz planowanej inwestycji, ale tylko 2 właścicieli. Tym samym Urząd Gminy spowodował, że strony nie uczestniczyły w postępowaniu, gdyż otrzymały wiadomość o wydanej decyzji prywatnie – [...] czerwca 2020 r., pół roku po zaistniałym fakcie W odpowiedzi na Skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wywodząc, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 k.p.a., a w szczególności z pkt 4 i 5 na które powoływali się wnioskodawcy. Postanowieniem z 20 maja 2022 r. wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd odrzucił skargi: Z. L., E. G., A. T., A. B., B. B., M. B., A. B., W. G., A. P., G. Spółki z o.o. w S. M. Spółki z o.o. sp. k. w D. i P. W. - [...] w D. . Rozpatrzeniu podlegała zatem jedynie skarga wniesiona przez M. W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Rozpoznając skargę Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn niż wskazane w jej treści. Przedmiotem kontroli instancyjnej przeprowadzonej przez organ odwoławczy była wydana we wznowionym postępowaniu decyzja Wójta Gminy D. z [...] stycznia 2021 r., na mocy której odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z [...] stycznia 2020r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. W badanej sprawie nie jest sporne, iż postępowanie w przedmiocie wydania decyzji lokalizacyjnej wszczęto obwieszczeniem zamieszczonym na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy oraz na tablicach prowadzonych przez sołtysów w D. i K. . Taki sposób publikacji zawiadomienia o wszczęciu postępowania wynikał wprost z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.). Zgodnie z powyższym przepisem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W treści obwieszczenia wszczynającego postępowanie wskazano, że za strony postępowania uznaje się te osoby, których nieruchomości pozostają w zakresie potencjalnego oddziaływania wiązek pól elektromagnetycznych wytwarzanych przez planowaną budowę stacji bazowej telefonii komórkowej - t.j. w promieniu 70 metrów od miejsca lokalizacji inwestycji. Nie jest też sporne, iż w analogiczny sposób (tj. poprzez obwieszczenie) decyzja została zakomunikowana stronom (z wyłączeniem inwestora, któremu decyzję doręczono w formie pisemnej) a organ ani w decyzji lokalizacyjnej ani też w toku wznowionego nie dopatrzył się podstaw do zmiany pierwotnie zdefiniowanego kręgu stron postępowania. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją lokalizacyjną z [...] stycznia 2020 r. wpłynął do organu w dniu 30 czerwca 2020 r. Przy czym wnioskodawcy wskazywali w nim w szczególności na to, iż w odległości ok.75m od planowanej stacji telefonii komórkowej znajdują się tereny przeznaczone na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, a w niewiele większej odległości - ok. 100 m istnieją zamieszkałe budynki jednorodzinne, natomiast w odległości 250 m znajduje się przedszkole. Jak wynika z art. 148 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Występując z podaniem o wznowienie postępowania podmioty żądające wszczęcia takiego postępowania poprzestały na oświadczeniu, iż wiadomość o wydaniu decyzji lokalizacyjnej "została pozyskana prywatnie w dniu [...] czerwca 2020 r." oraz nie wskazały na okoliczności na podstawie, których możliwym byłaby ocena dochowania przez wnioskodawców terminu, o którym mowa w powołanym wyżej art. 148 § 1 k.p.a. Tymczasem obowiązkiem strony jest wykazanie zachowania terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania wznowieniowego. Wynika to wprost z brzmienia art. 148 § 1 k.p.a., zgodnie z którym strona zamierzająca doprowadzić do wszczęcia postępowania wznowieniowego powinna takie podanie wnieść w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Warto w tym miejscu dostrzec, iż stwierdzenie przez organ administracji publicznej w fazie wstępnej postępowania, uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż skutkować musi odmową jego wznowienia z przyczyn formalnych (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 673/21, wyrok NSA z 17 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 1960/18 i inne). To, iż na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania podstaw wznowienia i udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, czy też o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu - ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. - nie zwalnia organu administracji z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów oraz rzeczowego przedstawienia swojego stanowiska, w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Przy czym obowiązek badania czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie, spoczywał na organach obu instancji. Powyższa okoliczność ma fundamentalne znacznie dla sprawy, albowiem wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, godzące w wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. zasadę trwałości decyzji ostatecznych (por M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 148.). Również w orzecznictwie wskazuje się, że organ rozstrzygający wniosek o wznowienie postępowania, oparty na podstawach określonych w art. 145 § 1 pkt 1-3 oraz pkt 5-8 k.p.a., ma obowiązek wyczerpująco zebrać materiał dowodowy w zakresie dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (art. 148 § 1 k.p.a.). Podobnie, organ rozpoznający podanie o wznowienie postępowania, oparte na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ma obowiązek wyczerpująco zebrać materiał dowodowy w zakresie dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Zebrany materiał dowodowy powinien być oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), a następnie, w razie wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, organ powinien wyartykułować swoje stanowisko w tej mierze w uzasadnieniu postanowienia (art. 149 § 3 w związku z art. 124 § 2 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne, o którym mowa w art. 124 § 2 k.p.a. powinno być rozumiane z uwzględnieniem rozwinięcia tego pojęcia wskazanego w art. 107 § 3 k.p.a. (tak np. wyrok NSA z 3 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 687/19). Tymczasem w badanej sprawie, organ administracji na etapie wstępnym nie zweryfikował w żaden poddający się kontroli sposób zachowania terminu do skutecznego wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Przy czym organy obu instancji, opierając się na szczególnej regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mającej za przedmiot decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego konsekwentnie przyjmowały, iż decyzja mająca podlegać ocenie we wznowionym postępowaniu została prawidłowo wprowadzona do obrotu prawnego. Wobec zarzutów skargi należy też stwierdzić, że skoro w obwieszczeniu poinformowano, iż stronami postępowania mającego za przedmiot lokalizację inwestycji celu publicznego są osoby, których nieruchomości pozostają w zakresie potencjalnego oddziaływania wiązek pól elektromagnetycznych wytwarzanych przez planowaną budowę stacji bazowej telefonii komórkowej t.j. w promieniu 70 metrów od miejsca lokalizacji, wobec jednoznacznej treści art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, doręczenia w trybie obwieszczenia, dokonywane wobec właścicieli nieruchomości położonych we wskazanej w obwieszczeniu odległości należy uznać za prawidłowe i skuteczne. Organ miał bowiem obowiązek zawiadomienia na piśmie o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jedynie inwestora oraz właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości ma której być zlokalizowana planowana inwestycja celu publicznego. Sąd stwierdza, że lakonicznego wskazania w postanowieniu z dnia [...] lipca 2020 r., iż termin na wystąpienie z wnioskiem został zachowany nie sposób uznać za prawidłową weryfikację okoliczności czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione w terminie jednego miesiąca do daty, w której strona nie biorąca udziału w postępowaniu dowiedziała się o decyzji (w przypadku wnioskodawców domagających się wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), względnie w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (w odniesieniu do pozostałych zarzutów wznowieniowych). Nie został też należycie zweryfikowany ani przez organ I instancji ani przez organ odwoławczy, status podmiotów które wystąpiły z wnioskiem wznowieniowym. Organ I instancji poprzestał na ogólnikowym wskazaniu, że wnioskodawcy "w części są stronami postępowania". Natomiast organ II instancji weryfikacji powyższej okoliczności w ogóle zaniechał. Nie sposób też nie dostrzegać wadliwości ustaleń organu odwoławczego, który w swojej decyzji wskazuje jakoby wnioskodawcy nie wymieniali wprost przesłanek, w oparciu o które domagają się wznowienia postępowania. Kolegium przesłanki te odkodowało jako oparte na art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Tymczasem takie ustalenie jawi się jako błędne, albowiem wnioskodawcy we wniosku z [...] czerwca 2022 r. (na stronie 4) wyraźnie wskazują, iż wniosek o wznowienie postępowania znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 145 § 1 pkt 4 oraz pkt 6 k.p.a. Skutkiem opisanego powyżej wadliwego ustalenia zakresu żądania wnioskodawców Kolegium analizowało przesłanki wznowienia postępowania w innym zakresie niż wynikający ze zgłoszonych przez wnioskodawców żądań. Opisane wyżej naruszenia zasad postępowania administracyjnego należy uznać za na tyle istotne, iż mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku dalszego postępowania organ administracji mając na względzie, iż merytoryczne rozstrzyganie we wznowionym postępowaniu, w razie wystąpienia z wnioskiem po terminie zakreślonym ustawą rażąco naruszałoby prawo, winien w pierwszej kolejności należycie zweryfikować zachowanie terminu na wystąpienie z podaniem o wznowienie postępowania. Dopiero prawidłowe potwierdzenie zachowania powyższego terminu będzie dawało podstawy do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Przywołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: www.orzeczenia.nsa gov.pl.