II SAB/Gl 95/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , , po rozpoznaniu w dniu 17 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w B. na bezczynność Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w przedmiocie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 8 sierpnia 2022 r. M. (dalej: skarżący) reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na bezczynność Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w przedmiocie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 sierpnia 2022r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi z 8 sierpnia 2022 r. do sądu wniósł do organu ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie – art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), na dokonanie powyższej czynności wyznaczono termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia (art.5 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) poprzez nadesłanie aktualnego dokumentu określającego sposób reprezentacji spółki oraz skład osobowy organu uprawnionego do jej reprezentacji (np. odpis KRS), w szczególności ukazujący umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa. Przesyłka pocztowa zawierająca w.w wezwania oraz odpis odpowiedzi na skargę została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 września 2022 r. Pismem z dnia 5 września 2022 r. organ wskazał, że skarżący złożył ponaglenie na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 3 września 2021 r. o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów załączając wyżej wskazane ponaglenie z dnia 29 sierpnia 2022 r, które do organu wpłynęło 1 września 2022 r. Pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi – nie wniósł aktualnego dokumentu określającego sposób reprezentacji spółki oraz skład osobowy organu uprawnionego do jej reprezentacji (np. odpis KRS), w szczególności ukazujący umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W związku z powyższym w przypadku wniesienia skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Stosownie do art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z kolei stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie przez stronę ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. - dalej "k.p.a."). Na podstawie powyższego artykułu k.p.a. stronie przysługuje prawo do wniesienia ponaglenia jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). Natomiast § 3 tego przepisu nakazuje wnosić ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (pkt 1) lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (pkt 2). Z powołanych powyżej przepisów wynika, że wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a., stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej. Stanowisko takie jest prezentowane w orzecznictwie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, postanowienie NSA z dnia 8 lutego 2021 r., dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzecznia.nsa.gov.pl). Tym samym Sąd przyjął, że skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu odwoławczego, stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., musi poprzedzać opisany wyżej środek prawny. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżąc przed wniesieniem skargi na bezczynność nie dopełnił obowiązku uprzedniego wystąpienia z ponagleniem. Z pisma organu wynika, że ponaglenie na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 3 września 2021 r. o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów do organu wpłynęło 1 września 2022 r. Również z daty wydania ponaglenia tj – 29 sierpnia 2022 r. wynika, że zostało złożone do organu po wniesieniu skargi. W ocenie Sądu, ponaglenie nie może być wniesione w tym samym dniu co sama skarga. Na słuszność takiej tezy wprost wskazuje sfomułowanie "po wniesieniu skargi", albowiem oznacza ono, że ustawodawca założył pewną sekwencję czasową dokonywania czynności procesowych. Skoro przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (podobnie zresztą jak kodeksu postępowania administracyjnego) nie posługują się przy określaniu terminów systemem godzinowym czy minutowym, a odwołują się do dni, tygodni, miesięcy i lat, to należy uznać, że zwrot, iż skargę na bezczynność "można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia" należy rozumieć w ten sposób, że skuteczne wniesienie skargi może nastąpić najwcześniej w dniu następnym po wystąpieniu z ponagleniem. W dacie wnoszenia skargi skarżący winni byli wykazać uprzednie wniesienie ponaglenia, co wynika z treści art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowiącego, że skargę można wnieść po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Oznacza to, że wniesienie ponaglenia winno poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Wymóg ten należy uznać za spełniony w przypadku wykazania tego faktu. Niezłożenie takiego środka prawnego z odpowiednim wyprzedzeniem stanowi brak skargi, skutkujący jej odrzuceniem. Wniesienie ponaglenia winno nastąpić przynajmniej w dniu poprzedzającym dzień złożenia (nadania) skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że wniesienie ponaglenia i skargi w tym samym dniu lub po wniesieniu skargi, należy zakwalifikować jako niezgodne z art. 52 § 1 P.p.s.a. Wskazany przepis wyraźnie stanowi, że skargę można wnieść "po wyczerpaniu środków zaskarżenia" ( postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1579/15 - LEX nr 1773547). Dopuszczenie możliwości jednoczesnego wnoszenia skargi na bezczynność i ponaglenia, podważałoby bowiem racjonalność ustawodawcy, który wprowadzając do K.p.a. instytucję ponaglenia wyposażył stronę w dodatkowy instrument mający na celu dyscyplinowanie organów administracji w zakresie sprawności i szybkości załatwienia sprawy (postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 2772/21 dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzecznia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym przyjąć należy, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, a tym samym nie spełnił jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do sądu. Mając powyższe na uwadze, skarga jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Przy czym odrzucenie skargi znajdowało również postawę w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych. Na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżących nie wniósł aktualnego dokumentu określającego sposób reprezentacji spółki oraz skład osobowy organu uprawnionego do jej reprezentacji (np. odpis KRS), w szczególności ukazującego umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa. Nie ulega wątpliwości, że obowiązkiem pełnomocnika było przedłożenie dokumentów, które pozwoliłyby na ustalenie, że posiada umocowanie do działania w imieniu skarżącego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., w sentencji postanowienia skargę odrzucił.