II SA/Kr 957/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie WSA Monika Niedźwiedź WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. G.-G. na Uchwałę nr LXXXI/2314/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 10 marca 2022r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wita Stwosza" skargę oddala. UZASADNIENIE I.G. –G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr LXXXl/2314/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 marca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wita Stwosza" (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 8 kwietnia 2022 r., poz. 2594, dalej również jako: "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza"). Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła naruszenie: 1] § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit a - lit c, § 18 ust 4 pkt 3 lit a - lit c, § 21 ust 5 pkt 3 lit a - lit c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza w zw. z art 1 ust 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6, pkt 1, pkt 9, pkt 11, pkt 12 oraz ust 3 oraz art 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."] - poprzez jaskrawe i rażące naruszenie ładu przestrzennego na terenie, którego dotyczy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza (zwłaszcza ul. Kątowej w Krakowie) oraz uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza, który implikuje dysharmonię przestrzenną, ponieważ w rejonie ul. Kątowej w Krakowie wprowadzono już w znacznym zakresie nadbudowę kamienic i formę dachu mansardowego (uchwalony akt prawa miejscowego wyklucza nadbudowę oraz dachy mansardowe), a te formy architektoniczne stały się dominujące; 2] § 7 ust 7 pkt 1, pkt 2 lit a - lit c, § 18 ust 4 pkt 3 lit a - lit c, § 21 ust 5 pkt 3 lit a - lit c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza w zw. z art 1 ust 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6, pkt 7, pkt 9, pkt 11, pkt 12 oraz ust 3 oraz art 2 pkt 1 u.p.z.p. - poprzez nadużycie władztwa planistycznego, ponieważ postanowienia wykluczające nadbudowę kamienic oraz formę dachu mansardowego - nie mają żadnego racjonalnego, zgodnego ze stanem prawnym oraz stanem faktycznym uzasadnienia; 3] § 7 ust 7 pkt 1, pkt 2 lit a - lit c, § 18 ust 4 pkt 3 lit a - lit c, § 21 ust 5 pkt 3 lit a - lit c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza w zw. z art 1 ust 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6, pkt 7, pkt 9, pkt 11, pkt 12 oraz ust 3 oraz art 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art 140 Kodeksu Cywilnego w zw. z art 6 ust 1 oraz ust 2 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art 2 oraz art 31 ust 3 Konstytucji Rzeczpospolitej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.] - poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który godzi w zasadę proporcjonalności, ponieważ nie wyważa interesów prywatnych oraz interesu publicznego, a także godzi w prawo własności nieruchomości (zwłaszcza w zakresie w jakim wyklucza nadbudowę kamienic oraz formę dachu mansardowego); 4] art 17 pkt 9, art 17 pkt 13, art 19 ust 1 u.p.z.p. w zw. z art § 7 ust 7 pkt 1, pkt 2 lit a - lit c, § 18 ust 4 pkt 3 lit a - lit c, § 21 ust 5 pkt 3 lit a - lit c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza - poprzez doprowadzenia do uchybień w procedurze planistycznej i brak powtórzenia w koniecznym zakresie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza (w ramach procedury określonej w przepisach art 17 u.p.z.p.), w tym brak uzyskania zgodnego z prawem postanowienia uzgadniającego Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, mimo że: a] miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza (zwłaszcza w zakresie wprowadzonych postanowień art § 7 ust 7 pkt 1, pkt 2 lit a - lit c, § 18 ust 4 pkt 3 lit a - lit c, §21 ust 5 pkt 3 lit a - lit c został przygotowany w oparciu o niezgodne z prawem, nieumotywowane, sprzeczne w swojej treści postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 4 listopada 2021 r. (znak: ZN-II.5150.172.2021.EAP), które było podstawą do dokonania zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza, a Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności tego postanowienia; miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza (zwłaszcza w zakresie wprowadzonych postanowień § 18 ust. 4 pkt 3 lit. a - lit. c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit. a - lit. c )jest niezupełny, ponieważ pomija treść zawartą w postanowieniu Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 4 listopada 2021 r. (znak: ZN-11.5150.172.2021.EAP) "i wprowadzenia nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji"; zatem, uzgodnienie nie zostało zrealizowane przez Radę Miasta Krakowa, uchwalającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza; co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. spowodowało uchwalenie sprzecznego z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza. Zarzucając powyższe, Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności całości uchwały nr LXXX1 2314/22.Rady Miasta Krakowa z dnia 30 marca 2022 r. sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wita Stwosza" oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych. Skarżąca wniosła również ewentualnie o stwierdzenie nieważności § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit. a - lit. c, § 18 ust. 4 pkt 3 lit. a - lit. c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit. a - lit. c uchwały nr LXXX172314/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 marca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wita Stwosza" i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca w pierwszej kolejności wskazała na naruszenie interesu prawnego skarżącej . Zgodnie z art. 101 u.s.g. - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych: "Prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminn3mi (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa. Podstawę legitymacji procesowej strony przy aktach normatywnych musi przy tym stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które będą podlegać skonkretyzowaniu w następstwie podjęcia uchwały. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2648/15, Legalis, nr 1652262); 2) "Jak wynika z brzmienia art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U z 2013 r. poz. 594 ze zm.) do wniesienia skargi, na podstawie tego przepisu, legitymowanym jest jedynie podmiot, który wykaże naruszenie prawnie chronionego jego interesu lub uprawnienia. Legitymacja do wniesienia skargi na uchwały organu gminy jest legitymacją szczególną w stosunku do tej, która wynika z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2952/14, Legalis, nr 1394840). Skarżąca jest współwłaścicielką w nieruchomości przy ul. [...] : lokalu mieszkalnego o powierzchni 58,12 m2, dla którego Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie, IV Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o nr [...] ; lokalu mieszkalnego o powierzchni o powierzchni 40,74 m, dla którego Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie, IV Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o nr [...] oraz lokalu niemieszkalnego (strychu i pomieszczenia WC), który ma łączną powierzchnię 176 m (która jest objęta zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), dla którego Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie, IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr [...] Cała nieruchomość przy ul. [...] (części wspólne nieruchomości) objęta jest księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie, IV Wydział Ksiąg Wieczystych. Wspomniane nieruchomości objęte są zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z aktem notarialnym z dnia 17 grudnia 2018 r. (Repertorium A Nr [...] , sporządzonym przez notariusza S.G. - Protokół Zebrania Wspólnoty Mieszkaniowej, Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...] , podjęła uchwałę nr 7/2018, zgodnie z którą m.in.: 1) wyrażono zgodę na rozbudowę i przebudowę budynku położonego w Krakowie przy ul. [...] w Krakowie poprzez rozbudowę i przebudowę lokalu o przeznaczeniu innym, niż lokalne (strychu), znajdującego się na trzeciej kondygnacji budynku, według projektu budowlanego, którego sporządzenie będzie obciążać m.in. Skarżącą; 2) wyrażono zgodę na nadbudowę, o jedną kondygnację, budynku położonego w Krakowie przy ul. [...] w K. , według projektu budowlanego, którego sporządzenie będzie obciążać m.in. Skarżącą; 3) wyrażono zgodę na wymianę dachu budynku położonego w Krakowie przy ul. [...] w Krakowie; 4) wyrażono zgodę na przebudowę budynku położonego w Krakowie przy ul. [...] w postaci zmiany parametrów użytkowych i technicznych w lokalu mieszkalnym oznaczonym numerem [...] oraz lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne numer S-strych poprzez fizyczne połączenie lokalu mieszkalnego oznaczonego numerem 13 z lokalem o przeznaczeniu innym niż mieszkalne numer S-strych bądź wydzielonym w jego ramach nowym samodzielnym lokalem, celem utworzeniu lokalu dwukondygnacyjnego, według projektu budowlanego, którego sporządzenie obciążać będzie m.in. Skarżącą; 5) wyrażono zgodę na połączenie lokalu mieszkalnego oznaczonego numerem [...] z lokalem o przeznaczeniu innym niż mieszkalne numer S-strych bądź wydzielonym w jego ramach nowym, samodzielnym lokalem; 6) ustalono, że wszelkie koszty zamierzenie budowlanego, o którym mowa w pkt 1 powyżej obciążają inwestorów, w tym m.in. Skarżącą. Skarżąca dołącza do niniejszej skargi akt notarialny z dnia 17 grudnia 2018 r. (Repertorium A Nr [...] , sporządzonym przez notariusza S.G. - Protokół Zebrania Wspólnoty Mieszkaniowej. Decyzją nr AU-2/6730.2/916/2021 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 22 grudnia 2021r. (znak: AU-02-2.6730.2.484.2019.KKŁ/MPI), na wniosek Skarżącej, ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: nadbudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe wraz z infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w Krakowie. Wcześniej, decyzją nr AU-2/6730.2/615/2021 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 8 września 2021 r. (znak: AU-02-2.6730.2.841.2018.KKŁ/MPI), na wniosek Skarżącej, ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: nadbudowa budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe wraz z infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w Krakowie. Uchwalenie zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia realizację wieloletnich, odpowiednio przygotowanych planów inwestycyjnych Skarżącej. Zgodnie z uchwałą nr LXXXI/2314/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 marca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wita Stwosza": §7. 7. W zakresie kształtowania dachów z wyłączeniem przypadków, w których inne zasady zostały wyznaczone w ustaleniach szczegółowych ustala się: 1) nakaz realizacji dachów płaskich; 2) dopuszczenie realizacji: a) dachów spadzistych dwuspadowych lub wielospadowych w: - Terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej oznaczonych symbolami: MW/U.1 i MW/U.2, - Terenach zabudowy usługowej oznaczonych symbolami: U.1, U.2, U.7, U.9, U.10 i U.11, b) różnych kształtów dachów w ramach jednej bryły w Terenach zabudowy usługowej oznaczonych symbolami: U.7, U.9, U.10 i U.11, c) elementów doświetlenia budynku światłem naturalnym poprzez zmianę formy dachu (w całości lub części) z możliwością aranżacji architektonicznej przeszkleń. §18. 4. W odniesieniu do nieruchomości, na których zlokalizowane są obiekty ujęte w gminnej ewidencji zabytków, o których mowa w ust 3 ustala się: 3) dopuszczenie: a] rozbudowy budynku w nawiązaniu do jego cech stylowych, b] nadbudowy polegającej na podniesieniu kalenicy dachu budynku bez zmiany wysokości górnej krawędzi elewacji, c] przebudowy poddasza. §21. 5. W odniesieniu do nieruchomości, na których zlokalizowane są obiekty ujęte w gminnej ewidencji zabytków, o których mowa w ust 4 ustala się: 3] dopuszczenie: a) rozbudowy budynku w nawiązaniu do jego cech stylowych, b) nadbudowy polegającej na podniesieniu kalenicy dachu budynku bez zmiany wysokości górnej krawędzi elewacji, c) przebudowy poddasza. Powyższa Uchwała nr LXXXI/2314/2 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 marca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wita Stwosza" jest sprzeczna z prawem, ponieważ jaskrawie oraz istotnie narusza przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Przemawiają za tym zdaniem Skarżącej następujące argumenty. Zgodnie z art 1 ust 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6, pkt 7, pkt 9, pkt 11, pkt 12 oraz ust 3 u.p.z.p. - w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; walory architektoniczne i krajobrazowe; walory ekonomiczne przestrzeni; prawo własności; potrzeby interesu publicznego; zapewnienie udziału społeczeństwa w pracach nad studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz planem zagospodarowania przestrzennego województwa, w tym przy użyciu środków komunikacji elektronicznej; zachowanie jawności i przejrzystości procedur planistycznych. Ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Stosownie do art. 2 pkt 1 u.p.z.p. - ilekroć w ustawie jest mowa o "ładzie przestrzennym" - należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Na terenie innych nieruchomości, znajdujących w pobliżu obszaru nieruchomości przy ul. [...] w Krakowie - w znacznym zakresie wprowadzono już nadbudowę kamienic i formę dachu mansardowego. Przedstawiony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza w ogóle pomija tę istotną okoliczność. Zatem, zakazanie nadbudowy nieruchomości i wykonywania dachów łamanych (w szczególności: dachów mansardowych) radykalnie zaburzy ład przestrzenny na analizowanym terenie. Dokonane w toku postępowania w przedmiocie uchwalenia planu - zmiany dotyczące par. 7 ust. 7 pkt 2 lit, a - lit, c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza (tj. postanowień dotyczących kształtowania dachów), a także zmiany dotyczące par. 18 ust. 4 pkt 3 lit, a - lit, c. par. 21 ust. 5 pkt 3 lit, a - lit, c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza (tj. postanowień dotyczących robót budowlanych dopuszczonych w obiektach ujętych w gminnej ewidencji zabytków) są rażąco niezgodne z prawem oraz są rażąco niezgodne stanem faktycznym analizowanego obszaru. Uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza godzi w wymagania ładu przestrzennego (w tym: urbanistyki i architektury), zaprzecza walorom architektonicznym i krajobrazowym, a także walorom architektonicznym przestrzeni; rażąco narusza prawo własności właścicieli nieruchomości przy ul. [...] ; a także nie jest zgodny z potrzebami interesu publicznego. Wprowadzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza o treści uniemożliwiającej nadbudowę nieruchomości, a także projektowanie oraz wykonywanie dachów łamanych (zwłaszcza: dachów mansardowych) zaprzecza obecnemu ukształtowaniu przestrzeni, niweczy harmonię układu architektoniczno-urbanistycznego analizowanego obszaru, a także nie uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkich uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, społeczno-gospodarczych, środowiskowych, kulturowych oraz kompozycyjno-estetycznych. Jak zauważa się w orzecznictwie - "Podzielenie konkretnych nieruchomości oraz należących do nich budynków granicami planów miejscowych i spowodowanie obowiązywania względem tych samych budynków dwóch różnych sposobów dopuszczalnego kształtowania terenu, jest rozwiązaniem sprzecznym z wymaganiami ładu przestrzennego. Wyznaczając granice planu organy planistyczne powinny uwzględniać tego typu okoliczności (...) (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 327/10, Legalis, nr 249455}". Stosownie do wypowiedzi judykatury - "(...} organ administracji, znając lokalizację planowanej inwestycji względem sąsiedniej nieruchomości i znajdującego się w granicy budynku inwentarskiego, powinien szczegółowo wyjaśnić, czy planowana inwestycja nie zmienia ładu przestrzennego w bezpośrednim sąsiedztwie, w którym obecnie znajdują się budynki gospodarcze (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1008/11, Legalis, nr 422345). Zgodnie z orzecznictwem sądowym: "Zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) należy rozumieć jako takie kształtowanie przestrzeni, która stworzy harmonijną całość oraz uwzględni w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1931/11, Legalis, nr 525506). W związku z powyższym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza - narusza również zasadę proporcjonalności, a także jego treść prowadzi do wniosku, że jego uchwalenie o zaprezentowanej treści będzie prowadzić do nadużycia władztwa planistycznego gminy. Zgodnie z orzecznictwem sądowym: "Dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli, rada gminy powinna bezwzględnie kierować się zasadą proporcjonalności, rozumianą jako zakaz nadmiernej, w stosunku do chronionych wartości, ingerencji w sferę praw i wolności jednostek. Oznacza to konieczność dbania o właściwe ustalenie proporcji pomiędzy ochroną interesu publicznego, z jednej strony, a ograniczeniem prywatnych interesów właścicieli z drugiej" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 35/18, Legalis, nr 1725153). Jak zauważono w orzecznictwie: "W każdym wypadku, przy podejmowaniu inicjatywy planistycznej, organ planistyczny musi uwzględniać i brać pod uwagę prawo własności, aby nie doprowadzić do sytuacji, w której doszłoby do ponad ustawowego i nieuzasadnionego racjami społecznymi ograniczenia tego prawa. Konieczne jest więc w tym wypadku zachowanie zasady proporcjonalności" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 256/17, Legalis, nr 1721854). Zakaz nadbudowy nieruchomości, a także projektowania i wykonywania dachów łamanych (w szczególności: dachów mansardowych) jest nadmierną ingerencją w prawa i wolności właścicieli nieruchomości, wynikające z prawa własności oraz wolności zabudowy. Rada Miasta Krakowa w ogóle nie wyważyła proporcji pomiędzy tymi nadmiernymi ograniczeniami, a także prywatnymi interesami. Wprowadzone ograniczenia zostały zaprojektowane bez odpowiedniego namysłu, analizy sytuacji faktycznej przy ul. Kątowej w Krakowie, a także wbrew wartościom i zasadom planowania oraz zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z orzecznictwem: "Władztwo planistyczne gminy stanowi uprawnienie organu do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, nie stanowi jednak władztwa absolutnego i nieograniczonego, gdyż gmina wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Organ kształtując i prowadząc politykę przestrzenną na swoim terenie musi uwzględnić nie tylko prawo własności, ale również wymagania ładu przestrzennego i potrzeby interesu publicznego. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i chronionych praw. Ingerencja w sferę własności musi zatem pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Go 861/19, Legalis, nr 2284646). Jak zauważa się w judykaturze: "O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić jedynie wówczas, gdy rozwiązania planistyczne są dowolne i pozbawione uzasadnienia merytorycznego. Nadto trzeba zwrócić uwagę, że naruszenie prawa własności co do istoty generalnie dotyczy zakazu zabudowy, a nie ograniczeń w rozbudowie" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2812/15, Legalis, nr 1672434). Podobna sytuacja, jak przy ul. [...] w Krakowie występuje przy ul. [...] w Krakowie. Przemawia za tym uwaga nr III.6 (l.p. 53) odnotowana w załączniku Nr 2 do Uchwały Nr LXXXI/2314/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 marca 2022 r. (ROZSTRZYGNIĘCIE O SPOSOBIE ROZPATRZENIA UWAG PRZESTRZENNEGO OBSZARU "WITA STWOSZA"), zgodnie z którą: "Na objętej wnioskiem działce nr [...] obr. [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w Krakowie, znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny, wpisany do ewidencji zabytków, usytuowany w granicach działek sąsiednich nr [...] ,[...] ,[...] , dostępny od strony ul. [...] j. Obiekt posiada 4 kondygnacje nadziemne: parter, I, II piętro i częściowo użytkowane poddasze. Budynek jest kryty dachem pulpitowym. Budynki sąsiednie usytuowane przy ul. [...] po przebudowie, posiadają dachy mansardowe. Zgodnie z zapisem 21 ust. 5 pkt. 3b) i c) w/w planu miejscowego, dopuszczono przebudowę poddasza i nadbudowę polegającą na podniesieniu kalenicy dachu budynku bez zmiany wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Równocześnie wykreślony został zapis dotyczący możliwości zmiany kształtu dachu na dach mansardowy. Patrząc na układ dachów w całej pierzei, utworzonej z trzech budynków, z których dwa posiadają już dachy mansardowe, wnoszę o przywrócenie zapisu dotyczącego możliwości nadbudowy istniejącego budynku przy ul. Żelaznej 3 w zakresie zmiany kształtu dachu na mansardowy, w nawiązaniu do dachów sąsiednich istniejący kamienic". Zgodnie z postanowieniem Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 4 listopada 2021 r. (znak: ZN-II.5150.172.2021.EAP), po rozpatrzeniu wystąpienia Zastępcy Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 25 listopada 2021 r., znak: BP-02-3- 6721.354.294.2021.BGA, o ponowne uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wita Stwosza", postanawia się uzgodnić przedłożony projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jw. z następującymi uwagami: 1. W odniesieniu do terenu MW/U1, MW/U.2 oraz U.1 i U. 2 dla których dopuszczono nadbudowę budynków ujętych w gminnej ewidencji budynków, należy wprowadzić doprecyzowanie zakresu ww. nadbudowy, która winna ograniczyć się do możliwości podniesienia kalenicy dachu bez zmiany górnej wysokości elewacji frontowej i wprowadzenia nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji, 2. W § 7 ust. 7 lit a projektu tekstu planu miejscowego należy zrezygnować w dopuszczenia do realizacji w terenach MW/U1, MW/U.2 oraz U.1 i U.2 nowych dachów łamanych i mansardowych. 3. W odniesieniu do terenu U.10 dla nowo projektowanego budynku w zespole Klasztoru Karmelitów Bosych jako rozbudowy budynku Klasztoru Karmelitów Bosych usytuowanego od strony frontowej przy głównym wejściu do Klasztoru należy uzupełnić ustalenia § 29 projektu tekstu planu miejscowego o określenie maksymalnej wysokości głównej kalenicy dachu na poziomie 14 m. Zgodnie z opinią Narodowego Instytutu Dziedzictwa z dnia 14 października 2019 r. [znak: N1D-EAZN/5627/836/19/JODM), dotyczącą budynku mieszkalnego (kamienicy) przy ul. [...] [działka nr ewid. [...] w obrębie [...] ]: 1] "Postanowieniem z dnia 25.04.2019 r. [...] Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków odmówił [po raz kolejny] uzgodnienia projektu decyzji z dnia 24.10.2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej "nadbudowę budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną oraz zmianą sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne" przy ul. [...] " [s. 2-3 opinii]; 2] "parametry zabudowy [zakres robót budowlanych przy zabytku] zawarte w projekcie decyzji z dnia 24.10.2018 r. [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej "nadbudowę budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną oraz zmianą sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne" przy ul. [...] nie będą miały istotnego wpływu na stan zachowania i zagospodarowania chronionego zabytku, natomiast odmowa uzgodnienia projektu ww. projektu o ustaleniu decyzji wz, wpłynie na niekorzystne zróżnicowanie układu i form budynków w bloku zabudowy ulic [...] [...] j. Zarówno nadbudowy kamienic jak i historyczna forma dachu mansardowego już została do tej zabudowy wprowadzona, co powinno zostać uwzględnione w trakcie czynności mających na celu ochronę ww. bloku zabudowy, a więc określenia zakresu zagospodarowania i dopuszczalnych przekształceń zabytku" [s. 4-5 opinii]; 3] "w istniejącej sytuacji nadbudowa jak i wprowadzenie dachu mansardowego dla kamienicy przy ul. [...] może mieć pozywny wpływ na układ i formę ww. bloku zabudowy przyczyniając się do zmniejszenia zaistniałych dysproporcji i zakłóceń pierwotnego [historycznego] układu o wyrównanej wysokości, z wyraźnym odcięciem elementów nowych i oryginalnych". 4) "Akceptując nadbudowę i wprowadzenie dachu mansardowego dla kamienicy przy ul. [...] należy jednak szczególnie podkreślić konieczność wyjątkowo starannego opracowania formy tego dachu" (s. 5 opinii); 5) "Przeprowadzona analiza dokumentacji konserwatorskiej w siedzibie WUOZ w Krakowie oraz oględziny zabytku wykazały, że dla zabudowy przy ul. [...] ,[...] Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków od roku 2008 podejmował szereg czynności mających skutki prawne i faktyczne. Ich rezultatem jest lub w bliskim czasie będzie (uwzględniając wydane, prawomocne decyzje dla inwestycji jeszcze nie zrealizowanych) znaczne przekształcenie całego zespołu tej zabudowy" (s. 6 opinii); 6) "Uwzględniając powyższe należy podkreślić, że począwszy od 2005 r., w związku z ruchem budowlanym i zgłaszanymi zamierzeniami inwestorów, dla zabudowy ulic [...] ,[...] organy ochrony zabytków przyjęły konsekwentne i spójne stanowisko i kontynuowaną w ciągu kolejnych lat linię orzeczniczą. Jednym z najważniejszych (i wspólnych dla wszystkich inwestycji) elementów zamierzonych robót budowlanych, mających zasadnicze znaczenie dla sposobu zachowania i zagospodarowania bloku zabudowy ulic [...] i [...] stanowiącego składnik wpisanego do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno - architektonicznego dzielnicy Kleparz w Krakowie, była nadbudowa budynków z adaptacją poddaszy do celów mieszkalnych oraz wprowadzenie dachów mansardowych z lukarnami" (s. 10 opinii); 7) "organ ochrony zabytków w ostatnich latach przyjął stanowisko znacznie dalej idące, akceptując działania, których realizacja doprowadzi do przekształcenia zabudowy ulic Kątowej i Żelaznej" (s. 10 opinii); 8) "rozstrzygnięcie przyjęte przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w związku z odmową uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku przy ul. Kątowej 6 (...) odbiega od przyjętego przez ten organ i konsekwentnie przez wiele lat utrzymywanego stanowiska konserwatorskiego i kontynuowanej linii orzeczniczej. A co się z tym wiąże, także z ich konsekwencjami" (s. 11 opinii); 9) "Zmianę tę pogłębią realizacje wydanych przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków ww. prawomocnych pozwoleń konserwatorskich, dopuszczających nie tylko nadbudowy z dachami mansardowymi ale także wyburzenia historycznej substancji i wprowadzenie na ich miejsce architektury w formach współczesnych, oraz dalsze czynności podejmowane przez inwestorów w oparciu o uzgodnione przez ten organ ww. decyzje o warunkach zabudowy" (s. 12 opinii). Podstawą wydania opinii było wystąpienie Departamentu Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, znak: DOZ OAiK.650.661.2019.AR.05.07.01. Przedmiotem opinii był budynek mieszkalny przy ul. [...] , stanowiący element zespołu (bloku) zabudowy obrzeżnej ulic [...] i [...] . Celem przygotowania opinii jest ocena dopuszczalności parametrów zabudowy dla kamienicy przy ul. [...] - w związku z ochroną wartości wpisanego do rejestru zabytków układu urbanistycznego Kleparza i czynnościami Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, podejmowanymi dla zespołu zabudowy przy ul. [...] i [...] w ramach sprawowanej ochrony układu urbanistycznego Kleparza. Zgodnie z postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 16 marca 2020 r. (znak: DOZ-OAiK.650.1421.2019.AR.11.053), Minister postanowił uchylić w całości postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 18 września 2019 r. znak: ZN-I.5151/160.2019.KT, odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą: nadbudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe wraz z infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] - i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji: 1) Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków oparł się na błędnych ustaleniach i nie rozpoznał z należną starannością aktualnego stanu faktycznego badanej sprawy; 2] wydając zaskarżone postanowienie Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków nie uwzględnił stanu faktycznego wykształconego w wyniku uzgodnionych już przez siebie i częściowo zrealizowanych inwestycji w kwartale zabudowy między ulicami [...] ,[...] ,[...] w Krakowie; 3) Organ nie wyjaśnił przesłanek, dla których inne kamienice, o wyższych walorach własnych w kwartale zabudowy [...], [...] i [...], mogły mieć zwiększoną ich wysokość, a kamienica przy ul. [...] takiego pozwolenia nie może uzyskać; 4] Organ zobowiązany jest uwzględnić przy wydawaniu swego rozstrzygnięcia całość ustaleń i materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie nieruchomości przy ul. [...], w tym ww. opinii NID, wydawanych przez organy ochrony zabytków rozstrzygnięć względem nieruchomości w rejonie planowanej inwestycji zaistniałych już przekształceń, a także swoich zobowiązań czynionych względem inwestora. Analogiczne postanowienia Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał: w dniu 12 marca 2019 r. (znak: DOZ-OAiK.650.1370.2018.AR.12.07), a także w dniu 30 grudnia 2019 r. (znak: DOZ-OAiK.650.661.2019.AR.05.07). Wspomniane postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 4 listopada 2021 r. (znak: ZN-I1.5150.172.2021.EAP), które było podstawą do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza, jest wadliwe w sposób kwalifikowany, ponieważ: 1) zawiera ono sprzeczne rozstrzygnięcie (nie jest wiadome, czy Organ uzgodnił projekt planu, odmówił uzgodnienia projektu planu, czy może uzgodnił projekt planu, ale z uwagami, co trudno zinterpretować); 2) postanowienie nie zawiera żadnego uzasadnienia, mimo że Organ uzgadniający nie mógł odstąpić od sporządzenia uzasadniania i powinien wyjaśnić dlaczego proponuje takie, a nie inne zmiany w projekcie planu - niezgodne z dotychczas realizowanych na tym terenie inwestycjach, uznawanych za zbieżne z tzw. "stanowiskiem konserwatorskim". Zatem, projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza został sformułowany w oparciu o niezgodny z prawem akt administracyjny. Skarżąca wniosła więc pismem z dnia 15 lutego 2022 r. o wszczęcie przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia oraz o stwierdzenie nieważności postanowienia. Dodatkowo, Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania wspomnianego postanowienia. Minister obecnie prowadzi postępowanie w tym przedmiocie. Zmiany dokonane w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wita Stwosza" były niezupełne, a także nie realizowały wymogów wskazanych w postanowieniu Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 4 listopada 2021 r., mianowicie m.in.: 1) w § 18 ust. 4 pkt 3 lit. a - lit. c oraz § 21 ust. 5 pkt 3 lit. a - lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza pominięto treść zawartą w postanowieniu "i wprowadzenia nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji", w związku z powyższym, zmiany objęte ponownym częściowym wyłożeniem projektu planu miejscowego były sprzeczne (niezupełne) z postanowieniem Organu uzgadniającego; b) w § 7 ust 7 pkt 2 lit a - lit c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza, które to postanowienie zostało wykreślone - dachy łamane i dachy mansardowe ujęto błędnie jako synonimy, co nie jest zgodne z wiedzą architektoniczno-urbanistyczną, nie jest jasne semantycznie, a także zaprzecza regułom wynikającym z "Zasad techniki prawodawczej" (rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej"). Zgodnie z orzecznictwem sądowym - "Uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, wiąże, bowiem organ administracji publicznej decydujący w postępowaniu głównym. Ustawodawca, rozróżniając organy opiniujące i organy uzgadniające projekt planu, przewiduje odmienne skutki prawne opinii oraz uzgodnienia. W przypadku uzgodnienia pozytywne stanowisko organu jest warunkiem uchwalenia w danej postaci aktu planistycznego. Natomiast w przypadku opinii nawet negatywne stanowisko organu opiniującego nie stoi na przeszkodzie w uchwaleniu aktu planistycznego w kształcie przygotowanym przez organ sporządzający projekt aktu, gdyż nie wiążą one organów gminy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 578/04 oraz z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1200/05; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). (...) W istocie chodzi, bowiem o to, by te warunki i zastrzeżenia zostały tak przez organ uzgadniający wskazane by były jednoznacznie, tak żeby nie było wątpliwości, co według organu uzgadniającego organy gminy powinny wykonać, co sprowadza się do kwestii, jakie regulacje zawrzeć w postanowieniach planu miejscowego. Zgodzić należy się ze Skarżącym, że skoro plan miejscowy jest aktem normatywnym, to nie jest wykluczone, że warunki uzgodnienia powinny być sformułowane poprzez wskazanie konkretnych ustaleń planu, które należy dodać, lub konkretnych ustaleń planu, które należy zmienić lub usunąć. W związku z tym organ uzgadniający powinien jednoznacznie wskazać, jakie ustalenia planu powinny być dodane, a jakie ustalenia planu powinny być zmienione lub wręcz usunięte (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 836/17, dostępne CBOSA)" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 39/20). Skoro Organ prowadzący procedurę planistyczną nie zrozumiał intencji oraz warunków i zastrzeżeń Organu uzgadniającego (i nie wprowadził wszystkich wymaganych zmian do projektu planu miejscowego), ponieważ zalecenia te nie były precyzyjne oraz czytelne, a wspomniane postanowienie nie zawierało uzasadnienia, konieczne było zobligowanie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do ponownego przedstawienia postanowienia, wyjaśniającego wszystkie wspomniane zagadnienia oraz ponowienie procedury planistycznej, w tym zakresie. Organ, rozpatrując uwagę do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza nr 111.8 (l.p. 54). wskazana w załączniku Nr 2 do Uchwały Nr LXXXl/2314/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 marca 2022 r. ROZSTRZYGNlĘClE DO PROIEKTU MIEISCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO OBSZARU "WITA STWOSZA", stwierdził, iż: " Uwaga nieuwzględniona gdyż przywołane w uwadze zapisy (§ 18 ust. 4 pkt 3. § 21 ust. 5 pkt 3) zostały wprowadzone w wystarczającym zakresie i oddają w pełni intencje postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków''. Organ rozpatrujący uwagi do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza, powinien się zdecydować - czy był ściśle w pełniej mierze związany postanowieniem uzgadniającym Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie (jak twierdzi z jednej strony), czy (jak sam sobie zaprzecza) powinien uwzględniać to postanowienie, jedynie jak mu wygodnie, jak to ujmuje w wystarczającym zakresie, oddającym intencje postanowienia". Zdaniem Skarżącej Organ popełnił rażące błędy uchwalania zaskarżonego aktu prawa miejscowego pomijając istotną treść tego uzgodnienia (jeżeli w ogóle był nim związany). Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych: 1) "1. Zasadniczy wpływ na sposób interpretacji obowiązków organów w zakresie ponowienia wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu ma przepis art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z interpretowanych łącznie przepisów art. 17 pkt 13 w związku z art. 19 ust. 1 wskazanej ustawy wynika, że to charakter i rozmiar dokonanych zmian w projekcie planu będzie decydujący dla ewentualnej konieczności ponowienia procedury pianistycznej. W sytuacji, gdy dokonane zmiany będą miały charakter jednostkowy, niewywierający wpływu na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości, mogą one zostać wprowadzone bez konieczności ponowienia procedury planistycznej. Dopiero wprowadzenie zmian o charakterze ogólniejszym oraz w sytuacji istnienia konfliktu interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami, będzie wymagało powtórzenia czynności planistycznych w tym zakresie. 2. Zgodnie z § 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" przepisy ustawy (odpowiednio aktu prawa miejscowego) redaguje się tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Wskazana zasada precyzji w redagowaniu przepisów prawnych oznacza, że należy tak redagować przepisy, by w sposób jednoznaczny wyznaczały adresatom, co i w jakiej sytuacji jest zakazane, nakazane lub dozwolone. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego, stanowiący o ograniczeniach w sposobie wykonywania prawa własności, winien regulować te kwestie w sposób "czytelny i budzący jak najmniej wątpliwości interpretacyjnych". Jeżeli tego nie czyni, budząc wątpliwości zasadniczej natury co do przeznaczenia terenu, to rzeczywiście może stanowić zagrożenie dla standardów demokratycznego państwa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych " (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 675/19, Legalis, nr 2390548); 2) "1. Z przepisów art. 17 pkt 13 i art 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że uwzględnienie w projekcie planu miejscowego uwag zgłoszonych po jego publicznym wyłożeniu może pociągać za sobą konieczność ponowienia określonych czynności planistycznych, w szczególności jego powtórne wyłożenie (art. 17 pkt 9 wskazanej ustawy). 2. Interpretując przepisy art. 17 pkt 13 w związku z art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym trzeba mieć na uwadze charakter prawny uwag wnoszonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu. Jeżeli są to uwagi o charakterze indywidualnym, zgłaszane w odniesieniu do poszczególnych działek, jako takie mogą być uwzględniane w trybie art. 17 pkt 13 tej ustawy, tj. bez obowiązku ponowienia procedury planistycznej. Czym innym jest natomiast wprowadzanie zmian o charakterze ogólniejszym, wówczas gdy mamy do czynienia z konfliktem interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami. Zmiany leżące w interesie jednych, naruszają interesy innych właścicieli i jeżeli dokonywane są arbitralnie przez wójta, burmistrza czy prezydenta miasta powodują, że ci, którzy są w opozycji do zmian, tracą możliwość ich kwestionowania w formie uwag do projektu, rozpatrywanych przez radę gminy na sesji uchwalającej plan. A zatem, przy ocenie tej niezbędności należy ważyć interesy zainteresowanych stron. 3. Przy ocenie konieczności ewentualnego ponowienia czynności planistycznych w związku z uwzględnieniem określonej uwagi zgłoszonej po wyłożeniu projektu planu miejscowego nie mają znaczenia wola ani przekonanie organu planistycznego co do zasadności, celowości, a nawet dopuszczalności zmiany już przyjętego rozwiązania planistycznego. Organ planistyczny nie może antycypować treści ewentualnych uwag, ani sposobu ich rozpatrzenia" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 935/19, Legalis, nr 2297073); 3) "1. W trakcie procedury planistycznej wójt dwukrotnie jest uprawniony do wprowadzenia zmian do projektu (art. 17 pkt 9 i pkt 13 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a mianowicie po uzyskaniu opinii i uzgodnień oraz w następstwie rozpatrzenia uwag z czym może łączyć się obowiązek ponowienia uzgodnień w niezbędnym zakresie. Z użytego zarówno w art. 17 pkt 13, jak i 19 ust. 1 zwrotu nieostrego "w niezbędnym zakresie" wynika, że nie każda zmiana wprowadzona do projektu planu będzie wymagała ponowienia czynności z art 17. 2. Wprowadzenie do projektu planu zmiany odnośnie ustaleń, które były przedmiotem uzgodnień z właściwymi organami wymaga ponowienia czynności przez uzyskanie uzgodnień dla tych zmian i ponownego wyłożenia projektu. Skoro właściwe instytucje i organy uzgadniają projekt planu w zakresie swojej właściwości, to wójt i rada zawsze powinny dokonać oceny, czy wprowadzone do projektu zmiany dotykają spraw będących przedmiotem uzgodnienia"’ (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 777/05, Legalis, nr 328875); 4) "Jakkolwiek z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wynika, że zmiany w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego nie muszą być następstwem wyłącznie uwzględnienia uwag do projektu planu, to w sytuacji, w której treść aktu prawa miejscowego jest kształtowana z pominięciem i tak wyjątkowo słabych ustawowych gwarancji ochrony interesów zainteresowanych podmiotów, konieczne staje się ponowienie co najmniej tych etapów procedury planistycznej, w których gwarancje tego rodzaju ustawodawca przewidział, tj. etapów od wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu " (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2011 r., sygn. akt 11 SA/Kr 17/11, Legalis, nr 446615); 5) "Art. 19 ust. 1 oraz art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie pozwalają na wartościowanie lub gradację uwzględnionych uwag czy dokonanych zmian projektu planu, co oznacza, iż każda zmiana w uzgodnionym i wyłożonym do publicznego wglądu projekcie planu wymaga powtórzenia odpowiednich czynności " (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 492/10, Legalis. nr 347633); 6) "Każda zmiana w uzgodnionym i wyłożonym do publicznego wglądu projekcie planu miejscowego wymaga powtórzenia odpowiednich czynności" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 981/07, Legalis, nr 303628); 7) "W przypadku dokonania licznych zmian nie można mówić o braku potrzeby ponawiania uzgodnień, skoro dotyczyły one aktualizacji ewidencji zabytków, poszerzenia lub zmniejszenia strefy konserwatorskiej, zmiany przeznaczenia terenów w strefie ochrony konserwatorskiej. Obowiązek ten wynika z art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest również jednoznacznie wyrażony w art. 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r o ochronie zabytków i opiece nad zabydkami (t.j. Dz.U. z 2014, poz. 1446)" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt 11 SA/Kr 830/16, Legalis nr 1543035). Co istotne, w przedmiotowej sprawie, Skarżąca sygnalizowała Prezydentowi Miasta Krakowa konieczność ponowienia uzgodnień w niezbędnym zakresie, w trybie art. 17 pkt 9 oraz pkt 13 u.p.u.p. Prezydent Miasta Krakowa nie widział jednakże takiej potrzeby. Z powyżej opisanego stanu faktycznego i prawnego wynikają następujące wnioski. wskazujące, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza nie jest zgodny z prawem oraz stanem faktycznym analizowanego terenu, a także konieczne było kolejne ponowienie procedury planistycznej, w tym: powtórzenie uzgodnień z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków: 1) zgodnie z opinią Narodowego Instytutu Dziedzictwa, a także postanowieniami Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego: a) nadbudowa kamienic i forma dachu mansardowego już została już wprowadzona, więc konieczne jest uwzględnienie tego stanu w procedurach związanych z planowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym; b) nadbudowa jak i wprowadzenie formy dachu mansardowego przy ul. [...] będzie miało korzystny wpływ na układ oraz formę nieruchomości, a także ład przestrzenny oraz wpłynie na zmniejszenie zaistniałych dysproporcji i zakłóceń w układzie przestrzennym; c) na skutek działalności Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, od 2008 r. doszło do przekształceń w zabudowanie na analizowanym terenie, więc niezrozumiałe jest obecne stanowisko Konserwatora, którego uwzględnienie doprowadzi do dysharmonii w zabudowie, chaosu przestrzennego i będzie godzić w zasady i wartości planowania oraz zagospodarowania przestrzennego; d) zasadniczą, dotychczasową koncepcją planowania i zagospodarowania przestrzennego na analizowanym terenie była nadbudowa budynków z adaptacją poddaszy do celów mieszkalnych oraz wprowadzenie dachów mansardowych z lukarnami, a Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków przyjmował stanowisko "jeszcze dalej idące"; e) obecne stanowisko Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków radykalnie odbiega od przyjętego oraz konsekwentnie utrzymywanego stanowiska konserwatorskiego i dotychczasowej linii orzeczniczej; f) stanowisko Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków opiera się na błędnych ustaleniach faktycznych; 2] w § 18 ust 4 pkt 3 lit a - lit c oraz § 21 ust 5 pkt 3 lit a - lit c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza pominięto treść zawartą w postanowieniu "i wprowadzenia nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji", w związku z powyższym zmiany objęte ponownym częściowym wyłożeniem są sprzeczne (niezupełne] z oczekiwaniami Organu uzgadniającego, co powoduje rażące uchybienia w procedurze planistycznej implikujące konieczność powtórzenia procedury planistycznej w tym zakresie; innymi słowy, formalnie – zmiany wprowadzone w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie korelują z oczekiwaniami Organu uzgadniającego, wyrażonymi w postanowieniu, niezależnie od powyższej argumentacji wskazującej, że zmiany te są merytorycznie niedopuszczalne; Prezydent Miasta Krakowa pominął istotną część treściową i tak wadliwego uzgodnienia; Prezydent Miasta Krakowa i Rada Miasta Krakowa w tym zakresie stwierdziły, że postanowienia planu miejscowego "oddają intencje" (sic!) Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, mimo że nie uwzględniono pełnej treści postanowienia uzgadniającego, którym Organy, jak twierdzą były związane; 3) uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza, a zwłaszcza uwagi Skarżącej - rozpatrzono zupełnie powierzchownie w sposób niepełny, a Organy nie ukrywały, że ich intencją jest jak najszybsze uchwalenie planu miejscowego, bez względu na wszystko. Reasumując: 1) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza (zwłaszcza w zakresie wprowadzonych postanowień § 7 ust 7 pkt 2 lit a - lit c oraz wprowadzonych postanowień § 18 ust 4 pkt 3 lit a - lit c, § 21 ust 5 pkt 3 lit a - lit c) - rażąco narusza ład przestrzenny oraz będzie powodował dysharmonię przestrzenną, ponieważ w rejonie ul. [...] w Krakowie wprowadzono już w znacznym zakresie nadbudowę kamienic i formę dachu mansardowego, a te formy architektoniczne stały się dominujące; 2) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza (zwłaszcza w zakresie wprowadzonych postanowień § 7 ust 7 pkt 2 lit a - lit c oraz wprowadzonych postanowień § 18 ust 4 pkt 3 lit a - lit c, § 21 ust 5 pkt 3 lit a - lit c) - stanowi nadużycie władztwa planistycznego, ponieważ postanowienia te nie mają żadnego racjonalnego, zgodnego ze stanem prawnym oraz stanem faktycznym uzasadnienia; 3) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza [zwłaszcza w zakresie wprowadzonych postanowień § 7 ust 7 pkt 2 oraz wprowadzonych postanowień § 18 ust 4 pkt 3 lit a - lit c, § 21 ust 5 pkt 3 lit a - lit c) - godzi w zasadę proporcjonalności, ponieważ nie wyważa interesów prywatnych oraz interesu publicznego, a także godzi w prawo własności nieruchomości - co implikuje rażące naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 1. pkt 2. pkt 6. pkt 7. pkt 9. pkt 11. pkt 12 oraz ust. 3 oraz art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Ponadto, doszło do istotnych uchybień w procedurze planistycznej i konieczne było [sygnalizowane Organom przez Skarżącą) powtórzenie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określonej w przepisach art 17 u.p.z.p., a brak dokonania tych czynności implikuje uchybienia proceduralne skutkujące nieważnością uchwały o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza, zwłaszcza: 1) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza (zwłaszcza w zakresie wprowadzonych postanowień § 7 ust 7 pkt 2 lit a - lit c oraz wprowadzonych postanowień § 18 ust 4 pkt 3 lit a - lit c, § 21 ust 5 pkt 3 lit a - lit c) - został przygotowany w oparciu o niezgodne z prawem, nieumotywowane, sprzeczne w swojej treści postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 4 listopada 2021 r. [znak: ZN-11.5150.172.2021.EAP}, które było podstawą do dokonania zmian w projekcie wspomnianego planu miejscowego; 2] miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza (zwłaszcza w zakresie wprowadzonych postanowień § 18 ust 4 pkt 3 lit a - lit c, § 21 ust 5 pkt 3 lit a - lit c) - jest niezupełny, ponieważ pomija treść zawartą w postanowieniu Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 4 listopada 2021 r. (znak: ZN-II.5150.172.2021.EAP) "i wprowadzenia nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji"; zatem, niezależne od powyższych zarzutów, uzgodnienie pomijając w tym zakresie merytoryczne zarzuty dotyczące tego postanowienia nie zostało zrealizowane; - co implikuje rażące naruszenie art. 17 pkt 9. art. 17 pkt 13. art. 19 ust. 1 u.p.z.p. Biorąc powyższe pod uwagę, niniejsza skarga jest w zupełności uzasadniona. Stąd, wnoszę jak na wstępie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości jako niezasadnej Organ przyznał, iż Skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości wymienionych w skardze. Przyznał również , iż zgodnie z treścią zaskarżonego planu miejscowego w/ w nieruchomości znajdują się w terenie objętym granicami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wita Stwosza". Zgodnie z zapisami tego planu dla działki nr [...], obr. [...] ustalono przeznaczenie częściowo pod: Teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej, oznaczony symbolem MW/U.1, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub pod zabudowę budynkami usługowymi lub pod zabudowę budynkami mieszkalno - usługowymi. Teren zabudowy usługowej, oznaczony symbolem U.1, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi. Zgodnie z § 7 ust. 7 zaskarżonego planu miejscowego w zakresie kształtowania dachów z wyłączeniem przypadków, w których inne zasady zostały wyznaczone w ustaleniach szczegółowych ustala się: 1) nakaz realizacji dachów płaskich; 2) dopuszczenie realizacji: a) dachów spadzistych dwuspadowych lub wielospadowych w: - Terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej oznaczonych symbolami: MW/U.1 i MW/U.2, - Terenach zabudowy usługowej oznaczonych symbolami: U.1, U.2, U.7, U.9, U.10 i U.11, 2 b) różnych kształtów dachów w ramach jednej bryły w Terenach zabudowy usługowej oznaczonych symbolami: U.7, U.9 , U.10 i U.11, c) elementów doświetlenia budynku światłem naturalnym poprzez zmianę formy dachu (w całości lub w części) z możliwością aranżacji architektonicznej przeszkleń. Zgodnie z § 18 ust. 1 wyznacza się Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej, oznaczone symbolami: MW/U.1 i (...) o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub pod zabudowę budynkami usługowymi lub pod zabudowę budynkami mieszkalno - usługowymi. 2. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 30%; 2) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,1 - 3,5; 3) maksymalną wysokość zabudowy: 16 m. 3. W wyznaczonych terenach znajdują się obiekty objęte ochroną konserwatorską, ujęte w gminnej ewidencji zabytków, wymienione w § 10 ust. 5 i oznaczone na rysunku planu. 4. W odniesieniu do nieruchomości, na których zlokalizowane są obiekty ujęte w gminnej ewidencji zabytków, o których mowa w ust. 3 ustala się: 1) nakaz ochrony: a) układu urbanistycznego poprzez zachowanie wnętrz kwartałów zabudowy oraz kształtowanie zwartych pierzei zabudowy, b) kompozycji elewacji tj. układu i wielkości otworów drzwiowych i okiennych wraz z detalami architektonicznymi tzw. wystrojem elewacji, c) formy, wymiarów podziałów, proporcji podziałów d) stylu architektonicznego budynku, w przypadku realizacji lukarn poprzez dostosowanie Ich typu do stylu budynku: 2) zakaz: a) pozbawienia obiektów cech stylowych, b) docieplenia budynków w sposób powodujący zacieranie się artykulacji architektonicznej I detali architektonicznych; profili stolarki okiennej, 3) dopuszczenie: a) rozbudowy budynku w nawiązaniu do jego cech stylowych, b) nadbudowy polegającej na podniesieniu kalenicy dachu budynku bez zmiany wysokości górnej krawędzi elewacji, c) przebudowy poddasza. § 21. 1. Wyznacza się Tereny zabudowy usługowej, oznaczone symbolami: U.1 (...) o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające dla terenu U.1 ustala się możliwość utrzymania funkcji mieszkaniowej w istniejących budynkach. 3. W zakresie kształtowania zabudowy I zagospodarowania terenu, ustala się: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 30%; 2) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,1 - 3,5; 3 3) maksymalną wysokość zabudowy: 16 m. 4. W wyznaczonych terenach znajdują się obiekty objęte ochroną konserwatorską, ujęte w gminnej ewidencji zabytków, wymienione w § 10 ust. 5 i oznaczone na rysunku planu. 5. W odniesieniu do nieruchomości, na których zlokalizowane są obiekty ujęte w gminnej ewidencji zabytków, o których mowa w ust. 4 ustala się: 1) nakaz ochrony: a) układu urbanistycznego poprzez zachowanie wnętrz kwartałów zabudowy oraz kształtowanie zwartych pierzei zabudowy, b) kompozycji elewacji tj. układu i wielkości otworów drzwiowych i okiennych wraz z detalami architektonicznymi tzw. wystrojem elewacji, c) formy, wymiarów podziałów, proporcji podziałów i profili stolarki okiennej, d) stylu architektonicznego budynku, w przypadku realizacji lukarn poprzez dostosowanie ich typu do stylu budynku; 2) zakaz: a) pozbawienia obiektów cech stylowych b) docieplenia budynków w sposób powodujący zacieranie się artykulacji architektonicznej i detali architektonicznych: 3) dopuszczenie: a) rozbudowy budynku w nawiązaniu do jego cech stylowych, b) nadbudowy polegającej na podniesieniu kalenicy dachu budynku bez zmiany wysokości górnej krawędzi elewacji, c) przebudowy poddasza. W świetle art. 15 ust. 1 u. p. z. p. projekt planu sporządza się zgodnie z zapisami studium, gdyż zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z kolei zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 u. p. z. p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Tak więc podstawowym uwarunkowaniem prawnym przy sporządzaniu planu jest zachowanie jego zgodności ze studium. Według zapisów obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (zmienionego uchwałą Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 roku) - dalej Studium lub dokument Studium, nieruchomość Skarżącej znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr 8- Nowe Miasto w Terenie zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej(UM) dla którego cyt.: • Funkcja podstawowa - Zabudowa usługowa realizowana jako budynki przeznaczone dla następujących funkcji: handel, biura, administracja, szkolnictwo i oświata, kultura, usługi sakralne, opieka zdrowotna, usługi pozostałe, obiekty sportu i rekreacji, rzemiosło, przemysł wysokich technologii wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) oraz zielenią towarzyszącą zabudowie; o Zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wysokiej intensywności realizowana jako budynki mieszkaniowe wielorodzinne, (m.in. zabudowa osiedli mieszkaniowych, budynki wielorodzinne realizowane jako uzupełnienie tkanki miejskiej) wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) oraz z zielenią towarzyszącą za budowie. • Funkcja dopuszczalna - Zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Dodatkowo w ww. jednostce urbanistycznej wskazano cyt.: W zakresie zmian w strukturze przestrzennej Studium wyznacza następujące kierunki: Obszar pomiędzy ul. Rakowicką, cmentarzem Rakowickim i ul. Wita Stwosza do kształtowania nowej zabudowy wielofunkcyjnej tzw. Nowego Miasta o charakterze ponadlokalnym i metropolitalnym; W zakresie elementów środowiska kulturowego: Południowa część obszaru (Klasztor Karmelitów Bosych) mieści się w granicach pomnika historii "Kraków - Historyczny Zespół Miasta" (dawana jurydyka Lubicz) Cały obszar planu zawiera się w granicach wpisu do rejestru zabytków układu urbanistycznego Kleparza; Cały obszar planu zawiera się w strefie buforowej obszaru wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO; Cały obszar planu znajduje się w strefie ochrony wartości kulturowych: rewaloryzacji i integracji; Cały obszar planu znajduje się w strefie ochrony sylwety miasta; Cały obszar planu znajduje się w strefie ochrony i kształtowania krajobrazu; Cały obszar planu znajduje się w granicach strefy nadzoru archeologicznego; Studium wskazuje na: utrzymanie historycznych układów urbanistycznych wraz z zabytkową i tradycyjną zabudową; nowa zabudowa w obrębie ww. układów o gabarytach uwzględniających zachowaną zabudowę historyczną i tradycyjną. W dalszej części odpowiedzi organ przedstawił przebieg procesu uchwałodawczego, który w ocenie organu nie został naruszony. W kwestii legitymacji skargowej organ wskazał, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 u. s. g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W ocenie Organu uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje wyłącznie temu podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Zaskarżając uchwałę w trybie tej regulacji należy zatem wykazać, że kwestionowany akt naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżącej, czyli np. pozbawia ją pewnych, prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Prawo do wniesienia skargi w tym trybie wiązać musi się z ustaleniem, że istnieje realny związek między zaskarżoną uchwałą a indywidualną sytuacją prawną skarżącej, innymi słowy treść skarżonej uchwały wpływać ma na jej sferę prawnomaterialną, aby uznać, że jest legitymowana do jej zaczepienia skargą sądowoadministracyjną. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że skarga taka nie ma charakteru actio popularis, zaś sąd zobowiązany jest do zbadania legitymacji procesowej skarżącej poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza jej prawem chroniony interes lub uprawnienie. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u. s. g. orzeka się jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącej. Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącej. Wobec tego, jeżeli skarżąca wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności planu miejscowego mogłoby ewentualnie nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu, który dotyczy nieruchomości Skarżącej. Stwierdzone naruszenia przy procedowaniu uchwały planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny podmiotu skarżącego. W przeciwnym razie skarga z art. 101 ust. 1 u. s. g. stałaby się skargą o charakterze actio popularis. Dlatego też domaganie się przez Skarżącą stwierdzenia nieważności uchwały w całości nie znajduje podstaw faktycznych i prawnych w niniejszej sprawie. Dodatkowo wskazać należy, iż domaganie się przez Skarżącą stwierdzenia nieważności części tekstowej planu miejscowego w zakresie: § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit. A- lit. c, § 18 ust. 4 pkt 3 lit. a-lit. c, § 21 ust. 5 pkt 3 lit. a- lit. c), w zakresie jakim nie dotyczy: a) Terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej, oznaczony symbolem MW/U.1, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub pod zabudowę budynkami usługowymi lub pod zabudowę budynkami mieszkalno - usługowymi. b) Terenu zabudowy usługowej, oznaczony symbolem U.1, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi w świetle powyżej przytoczonych twierdzeń nie znajduje usprawiedliwionych podstaw prawnych. W odniesieniu do zarzutów skarżącej organ wskazał, iż przedstawione w treści skargi zarzuty koncentrują się na niezgodzie Skarżącej na wprowadzenie w planie miejscowym odmiennych parametrów zabudowy pomiędzy nieruchomością będącą współwłasnością strony Skarżącej a parametrami zabudowy dla nieruchomości sąsiednich. W tym miejscy wskazać należy, iż w toku procedury planistycznej związanej ze porządzeniem projektu zaskarżonej uchwały, Prezydent Miasta Krakowa jako organ sporządzający projekt planu, częściowo uwzględnił postulaty Skarżącej. Jednakże w toku dalszej procedury planistycznej, sporządzona edycja projektu planu miejscowego, uwzględniająca postulaty strony Skarżącej, nie uzyskała stosownych uzgodnień. Na treść przyjętych ustaleń planistycznych zaskarżonej uchwały dotyczących nieruchomości Skarżącej, determinujący wpływ miały uwarunkowania historyczne oraz treść uzgodnień Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie. Podkreślić należy, iż Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie w postanowieniu z dnia 13 listopada 2019 r. wskazał, że w obszarze objętym niniejszym projektem planu miejscowego znajdują się dwa zespoły zabytkowe wpisane do rejestru zabytków Województwa Małopolskiego: (...) oraz w rejonie ul. Kątowej - Żelaznej kamienice i domy ujęte w gminnej ewidencji zabytków. Ponadto cały obszar w granicach projektu planu miejscowego położony jest w obrębie układu urbanistycznego dawnego miasta Kleparz. Dla terenów U.2, MW/U.1 i MW/U.2, dla których w projekcie planu miejscowego ustalono maksymalną wysokość zabudowy 18m należy obniżyć ww. wysokość zabudowy do 16 m. Wynika to z faktu bezpośredniego sąsiedztwa ww. terenów z zespołem koszar i zaopatrzenia Twierdzy Kraków, których zabudowa nie powinna konkurować z zespołem zabytkowym. W toku dalszej procedury planistycznej związanej z sporządzeniem projektu zaskarżonej uchwały, postanowieniem Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2021 r. wskazano na konieczność dokonania zmian w projekcie planu miejscowego poprzez m. in.: 1) w odniesieniu do terenów MW/U.1 i MW/U.2 zmiana ustalenia projektu planu miejscowego w § 18 ust. 4 pkt.5 iit a) projektu tekstu planu miejscowego poprzez rezygnację z dopuszczenia nadbudowy oraz zmianę warunku bez sugestii łączenia stylów architektonicznych tj. na ustalenie w brzmieniu " a) rozbudowy budynku w nawiązaniu do jego cech stylowych", 2) w odniesieniu do terenów U1. i U.2 zmiana ustalenia projektu planu miejscowego w § 21 ust5 pkt 3 lit a) projektu tekstu planu miejscowego poprzez rezygnację z dopuszczenia nadbudowy oraz zmianę warunku bez sugestii łączenia stylów architektonicznych tj. na ustalenie w brzmieniu " a) rozbudowy budynku w nawiązaniu do jego cech stylowych", 3) w odniesieniu do terenów MW/U.2 i U. Zmiana projektu rysunku planu miejscowego polegająca na wprowadzeniu wewnątrz kwartału zabudowy między ul. Kątową i Żelazną strefy zieleni, (...) Zmieniony projekt planu uzyskał uzgodnienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków postanowieniem do znaku ZN - II. 5150. 101. 2021. EAP z dnia 23 czerwca 2021 r., a zmienione § 18 i § 21 uzyskały następujące brzmienie: § 18. 1. Wyznacza się Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej, oznaczone symbolami: MW/U.1 i MW/U.2 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub pod zabudowę budynkami usługowymi lub pod zabudowę budynkami mieszkalno - usługowymi. 2. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustała się: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 30%; 2) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,1 - 3,5; 3) maksymalną wysokość zabudowy: 16 m.(...) 4. W odniesieniu do nieruchomości, na których zlokalizowane są obiekty ujęte w gminnej ewidencji zabytków, o których mowa w ust. 3 ustala się: (...) 3) dopuszczenie: a) rozbudowy budynku w nawiązaniu do jego cech stylowych, b) przebudowy poddasza. 21. 1. Wyznacza się Tereny zabudowy usługowej, oznaczone symbolami: U.1 / U.2 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające dla terenu U1 ustała się możliwość utrzymania funkcji mieszkaniowej w istniejących budynkach. 3. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustała się: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 30%; 2) wskaźnik Intensywności zabudowy: 0,1 - 3,5; 3) maksymalną wysokość zabudowy: 16 m. (... ) 5. W odniesieniu do nieruchomości, na których zlokalizowane są obiekty ujęte w gminnej ewidencji zabytków, o których mowa w ust 4 ustala się: (...) 3) dopuszczenie: a) rozbudowy budynku w nawiązaniu do jego cech stylowych, b) przebudowy poddasza. Uzyskane uzgodnienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - postanowieniem do znaku ZN - II. 5150. 172. 2021. EAP z dnia 4 listopada 2021 r. zawierało następujące uwagi do ww. zapisów: 1) w odniesieniu do terenu MW/U.1, MW/U.2 oraz U.1 i U.2 ,dla których dopuszczono nadbudowę budynków ujętych w gminnej ewidencji zabytków, należy wprowadzić doprecyzowanie zakresu ww. nadbudowy, która winna ograniczyć się do możliwości podniesienia kalenicy dachu bez zmiany wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i wprowadzania nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji; 2) w § 7 ust 7 lit. a projektu tekstu planu miejscowego należy zrezygnować z dopuszczenia do realizacji w terenach MW/U.1, MW/U.2 oraz U.1 i U.2 nowych dachów łamanych i mansardowych. W związku z powyższym, zapisy odnośnie nadbudowy obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków zostały przeredagowane, przy zachowaniu intencji zawartych w uzgodnieniu. Projekt planu został po raz trzeci w części wyłożony do publicznego wglądu (grudzień 2021/styczeń 2022 r.). Należy podkreślić, iż w trakcie trwania procedury planistycznej Prezydent Miasta Krakowa uwzględniał uwagi w zakresie dopuszczenia nadbudowy budynku w terenach MW/U.1 oraz U.1. Jednak kolejne stanowiska Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie wykluczały taką możliwość. Postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, tj. organu ustawowo wskazanego do uzgadniania planu miejscowego w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesienie do zabytków oraz nieruchomości, znajdujących się w obszarze wpisanym do rejestru zabytków, są wiążące dla organu sporządzającego plan miejscowy. Uzyskanie uzgodnień jest niezbędne, a Prezydent Miasta Krakowa ma obowiązek ich uwzględnienia celem kontynowania dalszych etapów postępowania planistycznego. W konsekwencji zostały wykonane wszystkie czynności planistyczne, o których mowa w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym również w wynika ponawiania czynności w niezbędnym zakresie na skutek rozpatrzenia uwag. Nie ulega wątpliwości, iż w postępowaniu planistycznym może dochodzić do konfliktu pomiędzy różnymi wartościami, które wymagającymi wyważenia w planowaniu przestrzennym takimi jak: wymagania ładu przestrzennego, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, czy też walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. Taki konflikt wystąpił w niniejszej sprawie, rozpinający się pomiędzy z jednej strony stanowiskiem organu ochrony zabytków, wynikające w wpisu budynku do rejestru zabytków, położenia nieruchomości w obszarze wpisanym do rejestru zabytków, czy też objęciem obszaru strefą buforową obszaru wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a z drugiej oczekiwaniem współwłaściciela nieruchomości, co do swobodnego zagospodarowania terenu swojej własności. Należy wskazać, że skoro zarówno prawo własności, jak i dziedzictwo kulturowe i zabytki są wartościami chronionymi konstytucyjnie, to organy gminy obowiązane są je uwzględniać w procesie planistycznym, i w określonych sytuacjach może dojść do kolizji interesów indywidualnych i interesu społecznego. W przypadku nieruchomości położonych w rejonie ul. [...] , organy planistyczne gminy przyznały prymatom wartościom wynikających z ochrony walorów zabytkowych z uwagi na stanowisko organu ochrony zabytków, a także objęcie obszaru strefą buforową UNESCO. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że ocena wprowadzonych w planie miejscowym ograniczeń prawa własności nieruchomości musi być każdorazowo poprzedzona rozważeniem trzech kwestii (1) czy wprowadzona regulacja jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków (tzw. kryterium przydatności): (2) czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana (tzw. kryterium niezbędności); (3) czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela (tzw. kryterium proporcjonalności sensu stricto) (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2677/20). W sprawie ustalenia w planie miejscowym zasad zabudowy nieruchomości przy ul. [...] , ww. warunki zostały spełnione. Wprowadzona regulacja planistyczna umożliwi zachowanie walorów zabytkowych obiektów budowlanych, regulacja była konieczna, ponieważ na skutek zagospodarowania terenu w oparciu o wytyczne decyzji lokalizacyjnych następowała utrata walorów zabytkowych obszaru, a równocześnie zapisy planu nie uniemożliwiają wykonania nowych robót budowlanych w budynku przy ul. Kątowej 6, zgodnie z wytycznymi określonymi w § 18 i § 21 planu. W związku z tym nie można twierdzić, że na skutek ustaleń planistycznych całkowicie zostało ograniczone prawo do zabudowy właścicieli ww. nieruchomości. W ocenie organu, w postępowaniu planistycznym nieuniknione jest ujawnianie się sprzecznych interesy różnych podmiotów. Niemniej rozstrzyganie tych konfliktów w procesie stanowienia prawa wymaga każdorazowo wyważenia interesu poszczególnych właścicieli nieruchomości oraz interesu publicznego całej wspólnoty samorządowej. Dlatego w ocenie organu sporządzającego projekt planu miejscowego obszaru "Wita Stwosza", w toku postępowania planistycznego zachowana została równowaga pomiędzy wartościami chronionymi konstytucyjnie. Organy planistyczne gminy stoją na stanowisku, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wykluczają zakładanie prymatu interesu ogólnego nad jednostkowym i odwrotnie. W konsekwencji, przyjęte rozwiązania planistyczne, uwzględniają zarówno interes publiczny, jak i interes prywatny, chociaż nie w takim zakresie, w jakim oczekiwałaby tego Skarżąca. Wobec powyższego zarzuty Skarżącej, dotyczące naruszenia władztwa planistycznego przez organy planistyczne gminy, zarzuty naruszenia przepisów Konstytucyjnych, są nieuzasadnione. Mając na względzie powyższe, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wita Stwosza" nie narusza w ocenie organu obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") – postrzeganym na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego przepisu u.s.g. – istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Tytułem wstępu i z uwagi na charakter zarzutów podnoszonych w skardze, wskazać ogólnie należy, że art. 2 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, iż ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach, a art. 4 ust. 1 u.p.z.p. wprost wskazuje, że zadaniem własnym gminy jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Przepisy te stanowią podstawę do kształtowania jednego z istotnych uprawnień organów gminy, jakim jest władztwo planistyczne. Władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego kształtowania polityki przestrzennej. Zaznaczyć trzeba, że uchwalając plan miejscowy najczęściej następuje wyważanie interesów: prywatnego i publicznego, co nieuchronnie prowadzi do powstawania konfliktów interesów indywidualnych z interesem publicznym. Władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru pełnego, niczym nieograniczonego prawa. Granicami tego władztwa są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Przywołane regulacje u.p.z.p. przyznają gminie atrybut tzw. władztwa planistycznego, stanowiąc podstawę legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Stanowią one, przewidziane w art. 64 ust. 3 Konstytucji i art. 140 Kodeksu cywilnego, przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania prawa własności nieruchomości, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić przy tym trzeba, że prawo własności nie jest prawem absolutnym może zatem doznawać ograniczeń między innymi na podstawie przepisów u.p.z.p. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 u.p.z.p., został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy, ustalając przeznaczenie danego terenu w określonym zakresie, może prowadzić do ograniczeń prawa własności przez posiadających to konstytucyjnie chronione prawo (art. 21 Konstytucji) na objętym planem obszarze, ale również na obszarze sąsiadującym z terenem planu, jeśli istnieje prawdopodobieństwo oddziaływania funkcji działek objętych planem na teren sąsiadujący. Ograniczenia te muszą jednak pozostawać w zgodzie z wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadą proporcjonalności, która zakazuje nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki (zob. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r. sygn. akt SK 9/98. OTK 1999 Nr 4, poz. 78). Wskazany przepis Konstytucji wskazuje też wartości, których ochrona przemawia za dopuszczalnością ingerencji w sferę praw (w tym w prawa właściciela). W konsekwencji, organy gminy zobowiązane są w toku procedury planistycznej rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy, a sytuacje konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem, w szczególności mając na względzie konieczność zachowania proporcjonalności ingerencji w prawo własności. Wskazać też należy na obowiązek zgodności postanowień planu z ustaleniami studium, co wynika z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Gmina kształtuje swoją politykę przestrzenną, w tym lokalne zasady zagospodarowania, uchwalając studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowana przestrzennego. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy zatem w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy. W orzecznictwie i literaturze zauważa się także, że zgodność planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p., studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Stąd, zgodnie z art. 10 ust. 2 u.p.z.p., jego postanowienia wyznaczają z zasady ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie. Postanowienia studium są dla organu sporządzającego plan wiążące (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), co oznacza, że regulacje planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też to zagospodarowanie wykluczyć. Rada gminy, uchwalając określonej treści studium, sama decyduje o zakresie, szczegółowości związania, o jakim mowa w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Zakres i sposób tego związania uzależniony jest od stopnia szczegółowości ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przy czym podstawę stwierdzenia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium stanowią łącznie część tekstowa oraz część graficzna planu miejscowego i studium. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 78 i nast.). Skoro, jak wskazano wyżej, w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (por. wyrok NSA z 26 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 412/11, LEX nr 1081781 i wyrok NSA z dnia 8.10.2019r. sygn. II OSK 2795/17). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić na wstępie należy, że skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości przy ul. [...] w Krakowie , a skarżony Plan obejmuje swoją regulacją również przedmiotową nieruchomość wpływając w sposób znaczący i szczegółowy na możliwość jej zainwestowania poprzez określenie możliwości zabudowy i rozbudowy istniejących już obiektów budowlanych. Oznacza to, że skarżąca ma interes prawny uzasadniający skuteczne złożenie skargi na uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego, albowiem jego regulacje kształtują sposób wykonywania przysługującego jej prawa własności. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi, podnieść należy, iż szeroka i szczegółowa argumentacja wynikająca z orzecznictwa przemawiająca za legalnością podjętej uchwały przedstawiona została przez organ w odpowiedzi na skargę. Argumentację tę Sąd po analizie akt planistycznych w całości podziela, częściowo cytując ją w dalszej części uzasadnienia. Na wstępie tej części rozważań odnieść się należy do przebiegu procedury planistycznej przy podejmowaniu skarżonej uchwały. W dniu 30 marca 2022 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wita Stwosza", ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 8 kwietnia 2022 r., poz. 2594. Proces sporządzania i uchwalania zaskarżonego aktu prawa miejscowego przebiegał następująco: 1) ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia planu - w dniu 1 czerwca 2018 r.; 2) termin składania wniosków do planu - do dnia 29 czerwca 2018 r.; 3) rozpatrzenie wniosków złożonych do planu - zarządzenie Nr 2140/ 2019 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 października 2019 r.; 4) przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgodnień ustawowych - w dniu 22 października 2019 r. i ponownie w dniu 1 października 2020 r.; 5) ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - w dniu 20 listopada 2020 r.; 6) wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - od dnia 30 listopada do dnia 30 grudnia 2020 r.; 7) dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym projekcie planu - w dniu 9 grudnia 2020 r.; 8) termin składania uwag do wyłożonego projektu planu - do dnia 15 stycznia 2021 r.; 9) rozpatrzenie uwag złożonych do wyłożonego projektu planu - zarządzeniem Nr 276/ 2021 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 lutego 2021 r.; 10) przekazanie projektu planu do ponownego opiniowania i uzgodnień ustawowych - w dniu 29 marca 2021 r. i ponownie w dniu 2 czerwca 2021 r.; 11) ogłoszenie/ obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu części projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - w dniu 2 lipca 2021 r.; 12) ponowne wyłożenie do publicznego wglądu części projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - od dnia 12 lipca do dnia 9 sierpnia 2021 r.; 13) dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonej części projektu planu - w dniu 22 lipca 2021 r.; 14) termin składania uwag do ponownie wyłożonej części projektu planu - do dnia 23 sierpnia 2021 r.; 15) rozpatrzenie uwag złożonych do ponownie wyłożonej części projektu planu - zarządzeniem Nr 2551/ 2021 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 września 2021 r.; 16) przekazanie projektu planu do ponownego opiniowania i uzgodnień ustawowych - w dniu 25 października 2021 r.; 17) ogłoszenie/ obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu części projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - w dniu 26 listopada 2021 r.; 18) ponowne wyłożenie do publicznego wglądu części projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - od dnia 6 grudnia 2021 r. do dnia 5 stycznia 2022 r.; 19) dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w ponownie wyłożonej części projektu planu - w dniu 7 grudnia 2021 r.; 20) termin składania uwag do ponownie wyłożonej części projektu planu - do dnia 21 stycznia 2022 r.; 21) rozpatrzenie uwag złożonych do ponownie wyłożonej części projektu planu - zarządzeniem Nr 274/ 2022 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 lutego 2022 r.; 22) przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu - zarządzeniem Nr 357/ 2022 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 lutego 2022 r.; 23) przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu - zarządzeniem Nr 358/ 2022 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 lutego 2022 r.; 24) uchwalanie planu: a) sesja Rady Miasta Krakowa z dnia 2 marca 2022 r. - pierwsze czytanie projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu oraz czytanie i głosowanie nad projektem w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu - Rada podjęła uchwałę Nr LXXIX/ 2254/ 22, 6 b) sesja Rady Miasta Krakowa z dnia 30 marca 2022 r. - drugie czytanie i głosowanie nad projektem uchwały w sprawie uchwalenia planu - Rada podjęła uchwałę Nr LXXXI/ 2314/ 22; 25) ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 8 kwietnia 2022 r., poz. 2594. Jak wynika z powyższego, Uchwała Rady Miasta Krakowa Nr LXXXI/ 2314/ 22 z dnia 30 marca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru: "Wita Stwosza" podjęta została zgodnie z wymogami proceduralnymi stawianymi przez przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( art. 14 i nast. cyt ustawy), a analiza akt planistycznych nie wskazuje na to , iż nastąpiło jakiekolwiek, a tym bardziej istotne nasuszenie trybu sporządzania planu , który skutkować powinien stwierdzeniem jego nieważności z tej właśnie przyczyny. Odnieść się też należy w tym miejscu do zarzutu naruszenia procedury polegające na nie zachowaniu procedury po kolejnych uzgodnieniach projektu planu z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Jak wynika z akt planistycznych po kolejnych uzgodnieniach i wprowadzanych na ich podstawie zmianach w projekcie planu, w tym i ostatnim uzgodnieniu z 4 listopada 2021r. projekt planu był wykładany do publicznego wglądu (w grudniu 2021r. i styczniu 2022r. wyłożono go po raz trzeci – tom 6, karta 3205 do 3282 akt planistycznych). Zatem wymogi proceduralne stawiane w tym zakresie przez przepis art. 17 u.p.z.p. zostały spełnione, a zarzut naruszenia w tym zakresie procedury planistycznej jest nieuzasadniony. Zupełnie inną kwestią jest to, że skarżąca nie zgadza się z wnioskami i wskazaniami zawartymi w postanowieniach Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, które legły u podstaw kwestionowanych regulacji. Z akt postępowania wynika, iż skarżąca brała w nim aktywny i czynny udział , a uwagi skarżącej do projektu planu były przedmiotem analizy organu i były uwzględnianie w toku procedury planistycznej. Niektóre postulaty skarżącej nie zostały uwzględnione, co nastąpiło właśnie po obligatoryjnych uzgodnieniach z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, z którymi nie zgadza się skarżąca. Wskazać w tym miejscu należy, co podnosi również sama strona w swojej skardze, iż uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, wiąże, bowiem organ administracji publicznej decydujący w postępowaniu głównym. Ustawodawca, rozróżniając organy opiniujące i organy uzgadniające projekt planu, przewiduje odmienne skutki prawne opinii oraz uzgodnienia. W przypadku uzgodnienia pozytywne stanowisko organu jest warunkiem uchwalenia w danej postaci aktu planistycznego. Natomiast w przypadku opinii nawet negatywne stanowisko organu opiniującego nie stoi na przeszkodzie w uchwaleniu aktu planistycznego w kształcie przygotowanym przez organ sporządzający projekt aktu, gdyż nie wiążą one organów gminy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 578/04 oraz z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1200/05). Wynika więc z powyższego , że organ planistyczny jest związany uzgodnieniami i musi je uwzględnić w projekcie planu. Pominięcie ustaleń i zaleceń wynikających z tych uzgodnień stanowiłoby właśnie poważne naruszenie procedury planistycznej. Odnosząc powyższe do istoty zarzutów skargi (sporu) w niniejszej sprawie tj. ograniczeniu w Planie dla terenów U.1, U.2, MW/U.1 i MW/U.2 wysokości zabudowy do 16 metrów i wprowadzeniu zakazu realizacji nowych dachów łamanych i mansardowych – to zapisy te stanowiły właśnie urzeczywistnienie zaleceń wynikających z obligatoryjnych uzgodnień Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dokonywanych kolejno w postanowieniach Konserwatora z dnia 13.11.2019r., 23.06.2021r. oraz z dnia 4.11.2021r., a stosowne zapisy z tym związane znalazły się w paragrafach 7, 18 , 21 skarżonego planu ( precyzyjnie mówiąc w § 7 ust. 7 pkt 1, pkt 2 lit a - lit c, § 18 ust 4 pkt 3 lit a - lit c, § 21 ust 5 pkt 3 lit a - lit c skarżonego planu). Sąd dokonując kontroli skarżonego Planu w następstwie rozpoznania niniejszej skargi nie posiada kompetencji do oceny poprawności i prawidłowości samych wytycznych wynikających z uzgodnień Konserwatora Zabytków, a jedynie ma obowiązek zbadać czy te uzgodnienia znalazły odzwierciedlenie w treści planu miejscowego – co też w badanej sprawie nastąpiło tak co do zasady , jak i co do meritum. Fakt, iż w ocenie skarżącej zalecenia wynikające z uzgodnień poczynionych dla planu odbiegają od oczekiwań skarżącej, oraz od wcześniejszego stanowiska organu uzgadniającego prezentowanego w postępowaniu o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, jakkolwiek wydawać się może uzasadniony logicznie, jest irrelewantny z punktu widzenia poprawności procedury planistycznej. Organ planistyczny ma obowiązek wprowadzenia takiego zapisu, jaki wynikał z uzgodnienia poczynionego w trakcie i na użytek procedury planistycznej, a nie z innych wcześniejszych stanowisk Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Odnieść się również należy do zarzutu skargi, iż w zapisie planu wprowadzono inne (niepełne) zapisy, niż wynikające z postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie. Skarżąca podniosła, iż zapis planu jest niezupełny, ponieważ pomija treść zawartą w postanowieniu Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 4 listopada 2021 r. (znak: ZN-11.5150.172.2021.EAP) w postaci słów: "i wprowadzenia nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji"; zatem, uzgodnienie nie zostało zrealizowane przez Radę Miasta Krakowa, uchwalającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza; co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. spowodowało uchwalenie sprzecznego z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wita Stwosza. Odnosząc się do powyższego zarzutu stwierdzić należy , iż jest to zarzut również bezpodstawny. W pierwszej kolejności wskazać należy na brak pewnej konsekwencji w logice skargi. Bowiem z jednej strony skarżąca podnosi, iż uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora było wadliwe, nieważne i nie powinno być brane pod uwagę przez organ planistyczny, zaś w kolejnym zarzucie wskazuje na konieczność uwzględnienia tegoż właśnie uzgodnienia i zarzuca , że organ planistyczny nie wprowadził do planu wskazanych wyżej treści wynikających i zawartych w tym uzgodnieniu. Po drugie rozpoznając merytorycznie powyższy zarzut wyjść należy od analizy treści samego postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 4 listopada 2021 r. (znak: ZN-11.5150.172.2021.EAP – tom. 6 karta 3083 akt planistycznych). Przedmiotowym uzgodnieniem Wojewódzki Konserwator postanowił: "uzgodnić przedłożony projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jw. z następującymi uwagami: 1. W odniesieniu do terenu MW/U1, MW/U.2 oraz U.1 i U.2 dla których dopuszczono nadbudowę budynków ujętych w gminnej ewidencji zabytków, należy wprowadzić doprecyzowanie zakresu ww. nadbudowy, która winna ograniczyć się do możliwości podniesienia kalenicy dachu bez zmiany wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i wprowadzania nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji. 2. W § 7 ust.7 lit. a projektu tekstu planu miejscowego należy zrezygnować w dopuszczenia do realizacji w terenach MW/U1, MW/U.2 oraz U.1 i U.2 nowych dachów łamanych i mansardowych. 3. W odniesieniu do terenu U. 10 dla nowo projektowanego budynku w zespole Klasztoru Karmelitów Bosych jako rozbudowy budynku Klasztoru Karmelitów Bosych usytuowanego od strony frontowej przy głównym wejściu do Klasztoru należy uzupełnić ustalenia § 29 projektu tekstu planu miejscowego o określenie maksymalnej wysokości głównej kalenicy dachu na poziomie 14 m.". Skarżąca kwestionuje, że w planie zabrakło słów uzgodnienia "i wprowadzenia nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji", przy czym słowa te wyrywa z kontekstu całego zadania uzgodnienia zawartego w pkt. 1 cyt. wyżej postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora, z którego w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości interpretacyjnych wynika, że w odniesieniu do terenu MW/U1, MW/U.2 oraz U.1 i U.2, dla których dopuszczono nadbudowę budynków ujętych w gminnej ewidencji zabytków, - zdaniem Konserwatora - należy ograniczyć jedynie do możliwości podniesienia kalenicy dachu bez zmiany wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i bez wprowadzania nowej kondygnacji jako piętra czytelnego w elewacji. Inne rozumienie powyższego uzgodnienia wypacza go jako logiczną i konsekwentną całość. W efekcie zapis planu w § 18 ust 4 pkt 3 lit a - lit c, § 21 ust 5 pkt 3 lit a - lit c jest wyrazem wprowadzenia powyższego uzgodnienia w treść planu, który dopuszcza jedynie możliwość podniesienia kalenicy dachu bez zmiany wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. W odpowiedzi na zarzut przekroczenia granic władztwa planistycznego, naruszenia ładu przestrzennego, zasady proporcjonalności a także naruszenia przysługującego skarżącej prawa własności należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym podkreślić ( co było już artykułowane na wstępie rozważań Sądu) że "Gmina jest prawnym gestorem przestrzeni i do niej należy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, przy czym władztwo gminy w tym zakresie winno być sprawowane w granicach dozwolonych prawem. Oczywistym jest, że plan zagospodarowania przestrzennego wkracza w sferę wykonywania prawa własności. Plany ustalają możliwość, zakres lub zakaz realizacji prawa zabudowy danej nieruchomości, a przez to dotyczą interesu prawnego jednostki. Ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego zawierają ograniczenia w zakresie władztwa nad gruntem. W tak określonych granicach właściciel może korzystać z gruntu i dokonywać jego zabudowy" (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt. II OSK 2363/20). W kontekście powyższych uwag w opinii Sądu w przedmiotowej sprawie organy nie przekroczyły władztwa planistycznego, a wynika to przede wszystkim z faktu, że zaskarżony plan jest zgodny ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Według zapisów obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (zmienionego uchwałą Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 roku), nieruchomość Skarżącej znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr 8 - Nowe Miasto w Terenie zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (UM), dla którego przewidziano następujące przeznaczenie: • Funkcja podstawowa - Zabudowa usługowa realizowana jako budynki przeznaczone dla następujących funkcji: handel, biura, administracja, szkolnictwo i oświata, kultura, usługi sakralne, opieka zdrowotna, usługi pozostałe, obiekty sportu i rekreacji, rzemiosło, przemysł wysokich technologii wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) oraz zielenią towarzyszącą zabudowie; Zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wysokiej intensywności realizowana jako budynki mieszkaniowe wielorodzinne, (m.in. zabudowa osiedli mieszkaniowych, budynki wielorodzinne realizowane jako uzupełnienie tkanki miejskiej) wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) oraz z zielenią towarzyszącą za budowie. • Funkcja dopuszczalna - Zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Dodatkowo w ww. jednostce urbanistycznej wskazano cyt.: W zakresie zmian w strukturze przestrzennej Studium wyznacza następujące kierunki: Obszar pomiędzy ul. Rakowicką, cmentarzem Rakowickim i ul. Wita Stwosza do kształtowania nowej zabudowy wielofunkcyjnej tzw. Nowego Miasta o charakterze ponadlokalnym i metropolitalnym; W zakresie elementów środowiska kulturowego: Południowa część obszaru (Klasztor Karmelitów Bosych) mieści się w granicach pomnika historii "Kraków - Historyczny Zespół Miasta" (dawana jurydyka Lubicz) Cały obszar planu zawiera się w granicach wpisu do rejestru zabytków układu urbanistycznego Kleparza; Cały obszar planu zawiera się w strefie buforowej obszaru wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO; Cały obszar planu znajduje się w strefie ochrony wartości kulturowych: rewaloryzacji i integracji; Cały obszar planu znajduje się w strefie ochrony sylwety miasta; Cały obszar planu znajduje się w strefie ochrony i kształtowania krajobrazu; Cały obszar planu znajduje się w granicach strefy nadzoru archeologicznego; Studium wskazuje na: utrzymanie historycznych układów urbanistycznych wraz z zabytkową i tradycyjną zabudową; nowa zabudowa w obrębie ww. układów o gabarytach uwzględniających zachowaną zabudowę historyczną i tradycyjną. Wprowadzone zatem kwestionowane zapisy Planu i wyznaczenie Terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej oznaczonych symbolami: MW/U.1 i MW/U.2, - Terenów zabudowy usługowej oznaczonych symbolami: U.1, U.2 - wpisują się w wytyczne wynikające z cytowanych wyżej zapisów Studium, i nie pozostają z nim w sprzeczności. Co więcej Studium wskazuje na konieczność utrzymania historycznych układów urbanistycznych wraz z zabytkową i tradycyjną zabudową, co w powiązaniu z wytycznymi wynikającymi z obligatoryjnych uzgodnień z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Krakowie konkretyzującymi określone rozwiązania dla precyzyjnie wskazanych terenów, znajduje pełne odzwierciedlenie w zapisach kwestionowanego Planu. W konsekwencji oznacza to, że tereny o wskazanych funkcjach związanych z celami publicznymi ( tu tereny o znaczeniu historycznym ujęte w gminnej ewidencji zabytków) mogą znajdować się również na gruntach prywatnych i w takiej sytuacji nie można automatycznie mówić o naruszeniu konstytucyjnego prawa własności. Należy bowiem się liczyć również z tym, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, przepisy art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 Kodeku cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest jednak ograniczenie wynikające z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy. W pierwszym z tych przepisów jest mowa o tzw. władztwie planistycznym gminy, a drugi stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (por. wyrok NSA z 2 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2509/18). Podsumowując, zdaniem Sądu w badanej sprawie Gmina nie naruszyła granic władztwa planistycznego, gdyż była - w zakresie przeznaczenia nieruchomości skarżącej - związana ustaleniami Studium. Również ograniczenie prawa własności skarżącego ma swoje legalne uzasadnienie, gdyż interes publiczny przemawiał za wprowadzeniem ograniczeń w rozbudowie i zabudowie nieruchomości skarżącej wynikający ze względów kulturowych i konieczności ochrony nieruchomości wpisanych do ewidencji zabytków, a konkretne regulacje związane z tymi ograniczeniami były następstwem uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, które są dla organu planistycznego wiążące. Wobec tego, że zarzuty skargi okazały się bezzasadne, podlegała ona oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.