II GZ 482/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2283/11 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2283/11, odmówił T. K. wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2011 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. I Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. T. K., obok skargi wniesionej do WSA w W., w dniu [...] kwietnia 2012 r. wystąpił również z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2011 r. o wskazanym wyżej numerze, którą organ utrzymał w mocy własną decyzję z [...] września 2011 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 3.000 zł za przejazd po drodze publicznej pojazdem samochodowym bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Skarżący w uzasadnieniu wniosku podważył zasadność decyzji i zakwestionował wysokość kary, która "stanowi dla niego obciążenie finansowe". Postanowieniem z 30 sierpnia 2012 r. Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a." odmówił wnioskodawcy udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Uzasadniając odmowę Sąd powołał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w powyższym zakresie i ocenił, że wnioskodawca nie wykazał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o wyrządzeniu mu znacznej szkody lub spowodowałyby trudne do odwrócenia skutki. Sąd podkreślił, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie badał legalności decyzji, tylko ocenił wystąpienie ustawowych przesłanek przemawiających za wstrzymaniem jej wykonania. II T. K. nie zgodził się z tym postanowieniem i zażaleniem z [...] września 2012 r. wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżył je w całości. Z treści uzasadnienia zażalenia wynika, że wniósł o uchylenie postanowienia. Wnoszący zażalenie opisał okoliczności faktyczne, których organ administracji nie wziął pod uwagę wydając zaskarżoną decyzję i na ich podstawie uznał, że karę pieniężną nałożono na niego bezzasadnie, gdyż w dniu kontroli kierował zespołem pojazdów nieprzekraczającym dopuszczalnej masy całkowitej 3,5 tony. Podaną okoliczność ma potwierdzać dokumentacja znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy. Ma ona jednocześnie dowodzić, że kara pieniężna powinna być anulowana. T. K., odpowiadając na wezwanie Sądu pierwszej instancji do sprecyzowania argumentacji zażalenia, w piśmie z [...] września 2012 r. wyjaśnił, że złożone zażalenie [in extenso] dotyczy postanowienia Sądu z 30 sierpnia 2012 r., odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2011 r. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, o którym mowa w art. 61 p.p.s.a. W sprawie niniejszej Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 30 sierpnia 2012 r. odmówił wnioskodawcy wstrzymania wykonania objętej skargą z [...] października 2011 r. decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2011 r., utrzymującej w mocy decyzję tego organu z [...] września 2011 r., o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 3.000 zł za przejazd po drodze publicznej pojazdem samochodowym bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przytoczył treść przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. i poprawnie przeanalizował wniosek skarżącego pod kątem możliwości wystąpienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd pierwszej instancji nie uznał zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, ponieważ wnioskodawca w treści wniosku nie podał żadnego argumentu przemawiającego za uwzględnieniem przez Sąd zgłoszonego żądania. Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji przedstawionej w zażaleniu zważyć należy, że jest ona w znacznej części powieleniem uzasadnienia skargi z [...] października 2011 r. i stanowi jej rozszerzenie. Wyjaśnienia wymaga, że skarga T. K. zostanie rozpoznana przez WSA w W. zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego, w oparciu o kryterium oceny legalności zaskarżonej decyzji. Wskazać trzeba, że instytucję prawną skargi do sądu administracyjnego pierwszej instancji (art. 50 i nast. p.p.s.a.) należy wyraźnie odróżnić od instytucji wstrzymania wykonania decyzji, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie są to bowiem tożsame instytucje prawne. Wstrzymanie wykonania decyzji polega na udzieleniu skarżącemu ochrony tymczasowej, poprzez niewykonywanie decyzji lub postanowienia bądź innego aktu czy też czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. aż do czasu rozpoznania przez sąd skargi, pod warunkiem jednak, że wnioskodawca wskaże takie okoliczności, które pozwolą sądowi ocenić prawdopodobieństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien więc zawierać przytoczenie okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. W przeciwnym razie sąd nie ma możliwości zbadania, czy wnioskodawcy może być przyznania ochrona tymczasowa. Zważywszy, że T. K. opisał w zażaleniu jedynie własną ocenę stanu faktycznego sprawy i nie przedstawił żadnego argumentu przemawiającego za tym, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, to żądanie wniosku nie było zasadne. Podkreślić należy, że oddalenie zażalenia inicjującego postępowanie przed NSA nie ma wpływu na zasadność lub brak zasadności złożonej skargi. Nie pozbawia też skarżącego prawa do ponowienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Biorąc pod uwagę wszystko powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.