II GSK 387/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Cezary Kosterna Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi P. T. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt II GSK 2365/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2674/13 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1. wznawia postępowanie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2365/14; 2. oddala skargę o wznowienie postępowania; 3. zasądza od P. T. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 2365/14 oddalił skargę kasacyjną M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2014 r. oddalającego skargę M. P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2013 r., w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Kontroli sądowej poddane zostały: decyzja Dyrektor Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2013 r., oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Prezesa NFZ z dnia [...] lipca 2013 r. Pierwszym z wymienionych rozstrzygnięć objęto P. T. obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania zawartych przez niego z M. P., będącym płatnikiem składek, umów zlecenia, nazwanymi umowami o dzieło, w okresie od dnia 19 lipca 2011 r. do dnia 31 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na wymienioną decyzję Prezesa NFZ stwierdził prawidłowość dokonanej interpretacji charakteru umów oraz prawidłowość zastosowania art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm., dalej: ustawa o świadczeniach), uznając że uczestnik postępowania P. T. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba spełniająca warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, ponieważ wykonywał pracę na podstawie innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. Naczelny Sąd Administracyjny, powołanym na wstępie wyrokiem podzielił stanowisko Sądu I instancji, oddalając wywiedzioną do jego wyroku skargę kasacyjną. Pismem z dnia 8 kwietnia 2019 r., P. T. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r., wnosząc o uchylenie tego wyroku i merytoryczne rozpoznanie sprawy i uchylenie zaskarżonej decyzji. W motywach skargi podano, że skarżący, w dniu 15 stycznia 2019 r. powziął wiadomość od M. P., że w dniu 31 sierpnia 2018 r. w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w Lublinie został przesłuchany w charakterze świadka W. R. – kontroler ZUS, na okoliczność ustaleń w protokole kontroli z dnia 19 czerwca 2012 r. oraz przebiegu postępowania administracyjnego. Jak wskazał skarżący, z zeznań świadka wynikało między innymi, że NFZ nie prowadził postępowania kontrolnego i oparł się w całości na ustaleniach ZUS o/Lublin zaś ustalenia w protokole kontroli z dnia 19 czerwca 2012 r. były tożsame dla wszystkich instruktorów, w tym dla P. T. - nie poczyniono indywidualnych ustaleń w odniesieniu do instruktora jako odrębnego podmiotu, z którym zawarto stosunek prawny. W ocenie skarżącego, zeznania świadka wyjawiały nowe okoliczności istniejące w dacie postępowania administracyjnego, o których dotychczas nie posiadano wiedzy. W ocenie skarżącego z zeznań świadka wynikały nowe okoliczność, które miały wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie, a mianowicie ujawniały one, że zaniechano badania dokumentów będących podstawą oceny ustaleń kwalifikacji prawnej przedmiotu kontroli, oceny ustaleń oraz kwalifikacji prawnej decyzji nr [...] Dyrektora Lubelskiego NFZ oraz decyzji nr [...] Prezesa NFZ. Zeznania te, zdaniem skarżącego, ujawniały wiele nowych, istotnych okoliczności faktycznych, które w oczywisty sposób mają wpływ na wynik orzeczenia. Gdyby bowiem Sąd wydając orzeczenie objęte skargą posiadał wiedzę w zakresie wynikającym z zeznań W. R., nie podzieliłby stanowiska zajętego przez organ. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, w odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie w całości oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 2365/14 nie zasługuje na uwzględnienie. Wywiedzioną przez P. T. skargę o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należało za dopuszczalną, albowiem podstawą prawną sformułowanego w niej żądania wznowienia postępowania było wykrycie przez niego, jako uczestnika postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 6 lipca 2016 r., okoliczności faktycznych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.)). Wskazania wymaga, iż stosownie do art. 282 § 1 p.p.s.a., sąd rozpoznając skargę o wznowienie postępowania, sprawę rozpoznane na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. W przedmiotowej sprawie podstawą wznowienia, był, jak wskazał skarżący, fakt ujawnienia się nowych okoliczność faktycznych, istniejących w dacie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezesa NFZ z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego skarżącego, ówcześnie uczestnika postępowania, wynikających z zeznań złożonych przez kontrolera ZUS w toku postępowania przed Sądem Okręgowym w Lublinie (w dniu 31 sierpnia 2018 r.). W ocenie skarżącego, z zeznań tych wynikało, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zaniechano badania dokumentów będących podstawą oceny, ustaleń i kwalifikacji prawnej przedmiotu kontroli. Nie rozpoznano i nie przeanalizowano, zdaniem skarżącego, dowodów uznanych za akta osobowe w postaci kart prowadzonych zajęć i arkuszy przebiegu egzaminu praktycznego. Zdaniem strony taki stan uniemożliwiał poczynienie ustaleń w przedmiocie czynności wykonywanych przez instruktora (skarżącego – przypis Sądu) w ramach umowy cywilnoprawnej, tj. zlecenia oraz zadań realizowanych przez instruktora w ramach umowy o dzieło. Uniemożliwiało to prawidłowe ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w protokole kontroli oraz w decyzjach ustalających podleganie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Mając tak zakreślone granice skargi o wznowienie postępowania, stwierdzić należy, że nie stanowią one podstaw do jej uwzględnienia, w konsekwencji czego brak jest podstaw do uchylenia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r. oraz wymienionej decyzji Prezesa NFZ, jak wnioskował skarżący. Analiza akt administracyjnych sprawy zakończonej decyzją z dnia 30 lipca 2013 r., wskazuje, iż w poczet materiału dowodowego włączone zostały karty prowadzonych przez instruktorów nauki jazdy zajęć praktycznych oraz arkusze przebiegu egzaminów praktycznych, w tym opatrzonych pieczęcią i podpisem instruktora – skarżącego – P. T.. Dokumenty te zostały złożone przez M. P. – skarżącego decyzję Prezesa NFZ z 30 lipca 2013 r. i składającego skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2014 r. – wraz z odwołaniem od decyzji Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2013 r. Ich treść była zatem znana organowi drugiej instancji – Prezesowi NFZ przed wydaniem ostatecznej decyzji o objęciu P. T. obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. W takim stanie sprawy, wbrew twierdzeniu zawartemu w motywach skargi o wznowienie postępowania, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zapadłe w toku postępowania administracyjnego rozstrzygnięcie organu odwoławczego oraz w sprawie sądowoadministracyjnej wyroki, wydane zostały z pominięciem, wobec jego nieujawnienia, istniejącego materiału dowodowego, którego uwzględnienie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Fakt, iż wymienione dokumenty stanowiły część materiału dowodowego sprawy zgromadzonego już w toku postępowania administracyjnego, wyklucza również okoliczność niemożliwości skorzystania z nich przez wnoszącego skargę o wznowienie, który jako zainteresowany wynikiem sprawy uczestnik postępowania miał prawo brania udziału w tym postępowaniu na zasadach strony tego postępowania, z którego to uprawnienia nie skorzystał i co skutkowało późniejszym wykryciem przez niego okoliczności, które stały się podstawą skargi o wznowienie postępowania sądowego. Reasumując brak jest podstaw do uchylenia tak wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2014 r. oraz decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2013 r., albowiem nie ujawniły się środki dowodowe uprzednio nieznane organowi i sądom administracyjnym, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy zaś strona miała możliwości skorzystania z nich w poprzednio prowadzonym postępowaniu. Jak już bowiem wskazano dowody w postaci kart prowadzonych przez instruktorów nauki jazdy zajęć praktycznych oraz arkuszy przebiegu egzaminów praktycznych stanowiły materiał dowodowy sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach, jak w punkcie 3 sentencji, postanowiono na podstawie art. 276 w zw. z art. 200 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i c) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).