IV SA/Gl 950/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rodziny zastępczej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2011 r. postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku; UZASADNIENIE ----------------------------------------------------------------------------------------- UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 października 2011 r. tutejszy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję administracyjną oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, mocą których zobowiązano G. H. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia z tytułu pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej. Równocześnie w wyroku tym Sąd orzekł o przyznaniu adwokatowi C. C. - będącemu pełnomocnikiem skarżącej ustanowionym w ramach prawa pomocy przyznanego jej mocą postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 grudnia 2010 r. - kwoty 295,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Uzasadniając przywołane orzeczenie o kosztach Sąd wywiódł, iż wysokość powyższej kwoty ustalił na podstawie §18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), podwyższając ją - stosownie do §2 ust. 3 tego aktu wykonawczego - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %. Następnie, to jest w dniu [...] pełnomocnik skarżącej wniósł o uzupełnienie omawianego wyroku poprzez zsądzenie na jego rzecz kwoty 1.200 zł powiększonej o należny podatek od towarów i usług, w miejsce zasądzonej kwoty 295,20 zł. Wywiódł bowiem, że skoro przedmiotem skargi była decyzja o zobowiązaniu strony do zapłaty kwoty 8.320,04 zł, to wysokość należnego mu wynagrodzenia należało ustalić na zasadzie §18 ust. 1 pkt 1 lit. a) cytowanego rozporządzenia z dnia 28 września 2001 r. w związku z §6 tego aktu wykonawczego (czyli przy zastosowaniu stawki odpowiedniej do wysokości należności pieniężnej stanowiącej przedmiot zaskarżenia). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Artykuł 157 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku jedynie w sytuacji, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Użyte w cytowanym unormowaniu pojęcie "całość skargi", określa przy tym zakres zawisłości prawnej, o którym decydują po pierwsze - wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia, stanowiący podstawowy element kształtujący zakres kontroli zaskarżonego aktu przez Sąd i po drugie - dodatkowe orzeczenia np. rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, które według przepisów ustawy sąd powinien zamieścić w wyroku. Wyrok tutejszego Sądu z dnia 25 października 2011 r. wymóg ten spełnia albowiem rozstrzyga o całości skargi G. H. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, a także orzeka o złożonym przez jej pełnomocnika na rozprawie wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego. W tym stanie rzeczy, żądanie zgłoszone przez reprezentującego stronę adwokata nie mogło zostać uwzględnione w trybie art. 157 p.p.s.a. Byłoby to bowiem możliwe wyłącznie wówczas, gdyby Sąd w ogóle nie orzekł o przyznaniu mu wynagrodzenia. O uzupełnieniu wyroku nie może być natomiast mowy w sytuacji, gdy w wyroku rozstrzygnięcie takie zawarto, określając jednak kwotę należnego wynagrodzenia w wysokości innej niż pełnomocnik wskazał we wniosku czy też odmiennej niż kwota, która powinna zostać jego zdaniem przyznana. Zaprezentowane wyżej stanowisko jest zbieżne z poglądem wyrażonym w judykaturze oraz w doktrynie (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1334/04 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz "Komentarz do art. 157 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" - System Informacji Prawnej LEX). Niezależnie od powyższego trzeba podnieść, że wywody pełnomocnika strony skarżącej co do wysokości przysługujących mu kosztów zastępstwa procesowego są chybione. Jakkolwiek bowiem przedmiotem zaskarżenia jest w niniejszej sprawie decyzja zobowiązująca G. H. do zwrotu kwoty pieniężnej 8.320,04 zł, to jednak należy mieć w polu widzenia, że wspomniana kwota stanowi wartość pobranej przez skarżącą pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej, a zatem świadczenia przewidzianego w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Tymczasem zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa sądowego, przyjmuje się, że w sprawach ze skarg na decyzje w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej, przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna w rozumieniu §18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (patrz: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 515/09, publ.: LEX Nr 599070 oraz z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt I OZ 625/07 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tym samym, wbrew twierdzeniom wnioskującego wartość przysługującego mu wynagrodzenia zasadnie określono przy zastosowaniu §18 ust. 1 pkt 1 lit. c) przywołanego aktu wykonawczego. Zważywszy wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 157 §2 i §3 p.p.s.a.