I FSK 1502/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Protokolant Iwona Wtulich, po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T.P. Spółki Akcyjnej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 507/06 w sprawie ze skargi T.P. Spółki Akcyjnej w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie kasacyjne, 2. zwrócić T.P. kwotę 566 zł (słownie: pięćset sześćdziesiąt sześć złotych) tytułem połowy wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2006 r. (sygn. akt III SA /Wa 507 /06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. P. Spółki Akcyjnej w W. (dalej: skarżąca Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 grudnia 2005 r. (nr [...]) w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu była ocena prawna zwrotu kosztów należnych od skarżącej Spółki na rzecz firmy M. LLC, wynikających z zawartej w dniu 17 października 1998 r. umowy świadczenia usług doradztwa finansowego. Skarżąca Spółka – jak podkreślił Sąd – utrzymywała, że zwrot kosztów, do których była zobowiązana zgodnie z umową, był świadczeniem niezależnym od wynagrodzenia za usługę, a tym samym nie był usługą i w związku z tym nie podlegał opodatkowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej, przyjął, że są one chybione, gdyż skarżąca Spółka nie wykazała aby miały one istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnił, że na etapie postępowania odwoławczego przeprowadzono wyłącznie dowód z kopii umowy o świadczenie usług doradztwa finansowego, która była dobrze znana pełnomocnikowi skarżącej Spółki. Co się zaś tyczy zarzutu o nie przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka Z. K., który bezpośrednio uczestniczył w świadczeniu usług na rzecz skarżącej Spółki, to – jak podkreślił Sąd – nie było przeszkód aby taki wniosek został złożony w toku postępowania odwoławczego ani też aby skarżąca Spółka złożyła wnioski dowodowe dla wykazania, że usługi doradztwa finansowego w praktyce były usługami pośrednictwa finansowego zwolnionymi od opodatkowania podatkiem VAT w 2000 i 2001 r. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust, 2 w związku z art. 4 pkt 2 i 5 ustawy o VAT z 1993 r. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 ust. 5 tej ustawy podstawą opodatkowania w imporcie usług była co do zasady kwota, którą usługobiorca był obowiązany zapłacić, a więc obrót obejmował całość świadczonych usług. Organy podatkowe – jak podkreślił Sąd – słusznie w związku z tym przyjęły, że na podstawę opodatkowania składało się zarówno wynagrodzenie jak i zwrot wydatków. W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej Spółki zaskarżył w całości powyższy wyrok i zarzucił, że został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 200 § 1 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej a także art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto postawił także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 5 ustawy o VAT z 1993r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym stwierdzeniu, że normą tego przepisu są objęte także czynności techniczne, akcesoryjne do świadczonych (importowanych) usług, art. 15 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że znajduje on zastosowanie w sprawie a także naruszenia art. 15 ust. 5 ustawy o VAT z 1993 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że do podstawy opodatkowania VAT włącza się zwrot wydatków na czynności techniczne, akcesoryjne do świadczonych (importowanych) usług. W oparciu o te zarzuty pełnomocnik skarżącej Spółki wnosił o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych. W dniu 26 listopada 2007 r. pełnomocnik skarżącej Spółki złożył pismo procesowe, w którym oświadczył, że cofa skargę kasacyjną wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2006 r. (sygn. akt III SA /Wa 507 /06), oddalającego skargę T. P. Spółki Akcyjnej w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 grudnia 2005 r. (nr [...]) w przedmiocie podatku od towarów i usług. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, z tym że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni. Podstawą do cofnięcia skargi kasacyjnej wobec tego jest art. 60 w związku z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wedle tego przepisu skarżący może cofnąć skargę (zd. pierwsze), przy czym cofnięcie skargi wiąże sąd (zd. drugie). Natomiast zdanie trzecie, traktujące o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne, nie może być stosowane w odniesieniu do skargi kasacyjnej. Skoro bowiem Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami takiej skargi (art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), to tym bardziej wiąże go "brak" skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Wynikająca z art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej (por. Gruszczyński B. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 486 0 487, wyd. Zakamycze 2006). Ponieważ, jak z powyższego wynika, cofnięcie skargi kasacyjnej nie podlega kontroli kasacyjnej, nie przewidują jej bowiem przepisy o skardze kasacyjnej ani nie uzasadnia cel i istota tej skargi, należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie kasacyjne w tej sprawie umorzyć. Z uwagi na treść art. 232 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono z urzędu o zwrocie na rzecz skarżącej Spółki połowy wpisu od skargi kasacyjnej, cofniętej przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana.