I SA/Wa 1881/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r., nr [...] uchylającą decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2007 roku w części dotyczącej przyznania odszkodowania i w tym zakresie stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] grudnia 1977 roku , zaś utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2007 roku w części dotyczącej wywłaszczenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2007 r., nr [...]. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...] Minister Budownictwa uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2007 roku w części dotyczącej przyznania odszkodowania i w tym zakresie stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] grudnia 1977 roku , zaś utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2007 roku w części dotyczącej wywłaszczenia . W dniu 7 listopada 2007 roku skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję , w której jednocześnie zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie wniosku skarżący przytoczył dwa cytaty z literatury prawniczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61§1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej w skrócie ppsa ) , zgodnie zaś z art. 61 § 3 tej ustawy – po przekazaniu sądowi skargi , sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków( ...) chyba , że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie jej wykonania. Zdaniem sądu zgromadzone w sprawie dowody nie świadczą o wystąpieniu w powyższej sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w następstwie ewentualnego wykonania decyzji z 26 września 2007 roku. Przede wszystkim należy zauważyć , że niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być bezpośrednim i aktualnym w momencie złożenia wniosku następstwem wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał w żaden sposób , że spełnione zostały – w jego przypadku – przesłanki "zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest Sygn. akt I SA/Wa 1881/07 uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie. Zatem podniesiona przez skarżącego okoliczność, że decyzja może spowodować znaczną szkodę w majątku podmiotów reprezentowanych przez skarżącego, nie może być wyłączną podstawą do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji . Natomiast zacytowane przez skarżącego fragmenty publikacji prawniczych są zbyt enigmatyczne by sąd mógł się do nich odnieść w kontekście rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji . Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia.