I SA/Go 249/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł.S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi Ł.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Ł.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od [...] września 2019 r. do [...] września 2019 r. w łącznej kwocie 231.000 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Postanowieniem z dnia 21 lipca 2020 r. tut. Sąd odrzucił skargę Ł.S. z uwagi na nieusunięcie braku formalnego skargi poprzez niepodanie numeru PESEL oraz nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi. Przesyłka zawierająca wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu została wysłana na adres podany w skardze. Korespondencja nie została podjęta w terminie i wróciła do Sądu, z adnotacją o podwójnym awizowaniu 18 czerwca 2020 r. i powtórnie 26 czerwca 2020 r. Dodatkowo zawierała informację, że awiza były umieszczone przez listonosza w drzwiach adresata, a przesyłka została złożona w placówce pocztowej UP [...]. Przesyłka została uznana za doręczoną w sposób prawidłowy w dniu 2 lipca 2020 r. Postanowienie z dnia 21 lipca 2020 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 lipca 2020 r. i odebrane przez dorosłego domownika. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że o fakcie, iż miał dokonać wpisu dowiedział się dopiero 27 lipca 2020 r., kiedy odebrał postanowienie o odrzuceniu skargi. Wcześniej nie miał żadnej informacji na temat wcześniejszej korespondencji. Wskazał, że był poza miejscem zamieszkania, nie otrzymał od swojego listonosza telefonu, że jest do niego skierowana korespondencja, gdyż był on na urlopie, a z zastępującym listonoszem skarżący nie miał kontaktu. Ponadto wskazał, że w miejscu zamieszkania nie było żadnego z dorosłych domowników. Do wniosku jako dowód skarżący dołączył oświadczenie dorosłego domownika T.P., który oświadczył, że w okresie od [...] czerwca 2020 r. do [...] czerwca 2020 r. było zastępstwo listonoszy z powodu urlopu listonosza z rejonu. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Postanowieniem z dnia 22 września 2020 r. sygn. akt I SPP/Go 68/20 Referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. Powyższe postanowienie stało się prawomocne z dniem 7 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna, z tym, że strona, która nie dochowała terminu, dysponuje ustawowym prawem do złożenia wniosku o jego przywrócenie. W myśl art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest zatem brak winy strony w uchybieniu terminu. Pod pojęciem braku winy rozumieć należy przeszkody zaistniałe niezależnie od strony, nie dające się przewidzieć zdarzenia nagłe, którym strona nie była w stanie zapobiec, a następnie usunąć ich skutków bez uchybienia terminom, do zachowania których była zobowiązania. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności sądowej stanowi konieczną i jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Sąd badając wystąpienie braku winy w uchybieniu terminu powinien dokonać oceny z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W literaturze przedmiotu dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. W ocenie Sądu brak winy strony w uchybieniu terminu nie został należycie uprawdopodobniony, a wyjaśnienia skarżącego budzą wątpliwości co do zaistnienia przeszkody nie do przezwyciężenia. Jako powód uchybienia terminu skarżący podał, że był poza miejscem zamieszkania i nie otrzymał od swojego listonosza telefonu, że jest dla niego jakaś korespondencja, ponieważ był on na urlopie, a z zastępującym listonoszem nie miał kontaktu, ani w ogóle go nie znał. Stosownie do postanowień art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a. pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej a, gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 P.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 P.p.s.a.). Ze znajdującej się w aktach sprawy przesyłki pocztowej zwróconej do nadawcy jako niepodjętej w terminie wyraźnie wynika, że z powodu niemożności doręczenia adresatowi w dniu 18 czerwca 2020 r. przesyłkę poleconą pozostawiono w placówce pocztowej, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej umieszczono w drzwiach adresata. Na przedmiotowej przesyłce widnieje również adnotacja o powtórnym awizowaniu 26 czerwca 2020 r., a także informacja o zwrocie ww. przesyłki jako niepodjętej w terminie 6 lipca 2020 r. Zdaniem Sądu skarżący powinien mieć świadomość, że w razie jego nieobecności w miejscu zamieszkania, zastosowanie znajdą powyższe przepisy. Wskazać również należy, że Skarżący na okres swojej nieobecności miał prawo wskazać inny adres do doręczeń. W tej sytuacji twierdzenie skarżącego o braku telefonu od listonosza nie uprawdopodabnia braku jego winy w uchybieniu terminu. Z żadnego przepisu nie wynika bowiem obowiązek telefonicznego informowania adresata o awizowaniu przesyłki sądowoadministracyjnej. Skoro zatem na skutek własnego zaniedbania (niewskazania innego adresu do doręczeń na czas nieobecności oraz nieodebrania dwukrotnie awizowanej przesyłki) skarżący nie uiścił w terminie wpisu od skargi, to nie można mówić o braku winy w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.