I OZ 1900/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt II SA/Op 453/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt II SA/Op 453/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu wniosku D. K., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w skardze D. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że wykonanie decyzji skutkowałoby dla niego niepowetowaną szkodą w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Skarżący jest bowiem z zawodu hydraulikiem i w ramach prowadzonej działalności świadczy usługi usuwania awarii u klientów, do których siedziby musi dojechać oraz dowieźć specjalistyczny sprzęt. W ocenie skarżącego, skierowanie go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu, a następnie zatrzymanie mu prawa jazdy, skutkowałoby niemożnością prowadzenia w dalszym ciągu działalności gospodarczej, a to w konsekwencji doprowadziłoby do zaprzestania osiągania dochodów i braku środków na utrzymanie siebie oraz rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Sąd podkreślił, że nałożony na skarżącego obowiązek, tj. poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami, ma na celu stwierdzenie istnienia lub braku kwalifikacji do kierowania pojazdami, w związku z przekroczeniem przez skarżącego 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wykonanie tego obowiązku nie skutkuje zatem bezpośrednio utratą uprawnień do prowadzenia pojazdów (nie jest to decyzja pozbawiająca tych uprawnień), a jedynie powoduje konieczność poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Dokonanie tej czynności nie jest jednak przymusowe. Konsekwencją zaniechania ze strony skarżącego będzie jedynie czasowe uniemożliwienie mu uczestnictwa w ruchu drogowym w roli kierującego pojazdem. Ewentualna decyzja w przedmiocie pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami stanowić natomiast będzie odrębny akt administracyjny, od którego będą przysługiwać skarżącemu środki zaskarżenia na zasadach ogólnych. Mając na względzie przywołane okoliczności Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został przez skarżącego dostatecznie uzasadniony, a charakter zaskarżonego aktu nie wskazuje, aby mógł on wywołać negatywne dla skarżącego skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Decyzja w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie powoduje automatycznie pozbawienia prawa jazdy, a ma na celu jedynie wyjaśnienie wątpliwości, co do rzeczywistej znajomości przepisów ruchu drogowego przez kierowcę, który je wielokrotnie naruszył w obiektywnie krótkim czasie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł D. K., zarzucając naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że wykonanie decyzji prowadzi bezpośrednio do poniesienia przez skarżącego szkody. Skarżący w ogóle nie powinien być kierowany na badania, bowiem nie przekroczył 24 punktów karnych na przełomie 1 roku. Na podstawie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym liczba punktów skarżącego uległa zmniejszeniu o 6 punktów, po odbyciu w dniu 15 grudnia 2014 r. szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w Opolu. Skierowanie skarżącego na egzamin państwowy wbrew temu, że nie przekroczył on 24 punktów, a w następstwie konieczność ponoszenia przez niego wysokich kosztów związanych z przygotowaniem i odbyciem takiego egzaminu bez wątpienia stanowi znaczną szkodę. W oparciu o powyższe zarzuty D. K. wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Podkreślenia również wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, że skarżący nie wykazał, że zaskarżona decyzja w razie jej wykonania spowodowałaby skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Uzasadnienia wystąpienia tych przesłanek nie stanowią argumenty o konieczności posiadania prawa jazdy, bowiem w zaskarżonej decyzji organ potwierdził jedynie zasadność skierowania na egzamin kontrolny. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że dopiero niepoddanie się sprawdzeniu kwalifikacji skutkuje wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, jednak sprawa w tym przedmiocie stanowi odrębne postępowanie. Zwrócić należy także uwagę, że w przypadku uchylenia decyzji skarżący będzie mógł domagać się na zasadach ogólnych odszkodowania za następstwa bezprawnej decyzji. Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji pociąga za sobą określone dolegliwości wiążące się z obowiązkiem ponownego przystąpienia do egzaminu kwalifikacyjnego, w tym m.in. konieczność odpowiedniego przygotowania się i stawiennictwa, które jednak same w sobie nie uzasadniają wstrzymania wykonania takiej decyzji. W tej sytuacji zaskarżone postanowienie należało uznać za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.