II OSK 3806/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 134/19 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 134/19 oddalił skargę T. S. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z [...] stycznia 2019 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z [...] grudnia 2018 r. nr [...] w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu rampy przeładunkowej o konstrukcji metalowej o wymiarach 3m x 3m, posadowionej na działkach nr [...] i [...], ark. [...]. Sąd I instancji stwierdził, że organy zasadnie wydały decyzję umarzającą postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 105 § 1 Kpa z uwagi na tożsamość rozpatrywanej sprawy ze sprawą załatwioną uprzednio decyzją Burmistrza Miasta B. z [...] września 2015 r., którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy, a następnie utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu decyzją z [...] listopada 2015 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 11/16 oddalił skargę inwestora, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2331/16 oddalił skargę kasacyjną inwestora od ww. wyroku. W ocenie Sądu niewątpliwie postępowania prowadzone z wniosków skarżącego charakteryzuje tożsamość podmiotowa, ponieważ w obu postępowaniach występują te same strony oraz tożsamość przedmiotowa w zakresie treści żądania strony, skoro w obu postępowaniach wnioskodawca żądał wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla identycznej inwestycji, rozdzielonej jedynie w ponownym postępowaniu na dwa odrębne wnioski, co w konsekwencji prowadziło do uznania, że inwestycja i tak była tożsama z inwestycją wnioskowaną w 2015 r. Wskazano nadto, że podstawę prawną decyzji Burmistrza Miasta B. z [...] września 2015 r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu decyzją z [...] listopada 2015 r. stanowił art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm., dalej upzp) oraz art. 39 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm., dalej udp). W konsekwencji prowadzi to do uznania, że w sprawie występuje również tożsamość podstawy prawnej. 2. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej Kpa) poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo dopuszczenia się przez organ niewyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a co za tym idzie niedokładnego wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 105 § 1 Kpa poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo tego że organy w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowały przepis art. 105 § 1 Kpa choć nie powinno to mieć miejsca, gdyż nie zachodzi w tym przypadku bezprzedmiotowość postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty, w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 3.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). W ocenie NSA rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie było konieczne, gdyż przeprowadzanie rozprawy zgodnie z ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwiększyłoby zagrożenie dla osób biorących w nich udział. Jednocześnie ze względów technicznych nie można przeprowadzić wszystkich rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. 3.3. Skarżący bezzasadnie zarzuca naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, ponieważ stan faktyczny sprawy został ustalony wyczerpująco i zakres wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wywołuje jakichkolwiek wątpliwości. Wbrew obu zarzutom skargi kasacyjnej organy prawidłowo ustaliły, że wniosek skarżącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczy sprawy już raz rozstrzygniętej, odnoszącej się do tych samych okoliczności faktycznych przy niezmienionym stanie prawnym. Organy ustaliły bowiem, że prawomocną decyzją Burmistrza Miasta B. z [...] września 2015 r. odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej częściowo na terenie działek nr [...] i nr [...] stanowiących pas drogowy ul. [...], gdyż lokalizacja inwestycji w pasie drogowym drogi publicznej była niezgodna z art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 udp. Nowy wniosek skarżącego z 6 maja 2016 r. ponownie dotyczy lokalizacji inwestycji częściowo na działce nr [...], stanowiącej pas drogowy. 3.4. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 105 § 1 Kpa. Jak prawidłowo wywiódł to Sąd I instancji, obecne postępowanie administracyjne dotyczyło tożsamej inwestycji i podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 Kpa. Okoliczność podzielnia inwestycji i złożenie dwóch odrębnych wniosków dzielących inwestycję nie zmienia takiego stanu rzeczy. We wniosku z 9 kwietnia 2015 r. skarżący wniósł o ustalenie warunków zabudowy przejścia dla pieszych o konstrukcji metalowej wraz z rampą przeładunkową o konstrukcji metalowej posadowionej na gruncie dz. nr [...], [...], [...] oraz [...]. W opisie planowanego sposobu zagospodarowania skarżący wskazał: przejście dla pieszych o długości 11 m, szerokości 1,5 m, rampa przeładunkowa o wymiarach 3 m x 3 m. Natomiast we wnioskach złożonych 6 maja 2016 r. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu kładki (przejścia) dla pieszych o konstrukcji metalowej o wymiarach 11 m x 1,5 m na działkach nr [...] i [...] oraz o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu rampy przeładunkowej o konstrukcji metalowej o wymiarach 3 m x 3 m posadowionej na działkach [...] i [...]. Tożsamość wniosków nie budzi wątpliwości, rampa i łącznik na mapie oznaczone są w tych samych miejscach. 3.5. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne. 3.6. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.