III FZ 598/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 października 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 404/20 w przedmiocie wniosku o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 września 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 404/20 w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 20 marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 5 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, I SA/Sz 404/20, oddalił wniosek R.S. o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 3 września 2021 r., w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 20 marca 2020 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez sąd pierwszej instancji wynika, że skarżący złożył wniosek o sprostowanie i uzupełnienie słów postanowienia z 3 września 2021 r., w ten sposób, że słowa: "w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r." zastąpić słowami: "w przedmiocie skierowania wniosku i skargi z 7.05.2020 r. do Rady Gminy W., w szczególności, w celu podjęcia, na zwołanym posiedzeniu Rady Gminy W., uchwały (decyzji) uznaniowej zwalniającej R.S. w całości z opłaty podatku rolnego i od opłaty podatku od nieruchomości gospodarstwa rolnego D., dotyczącej mojej osoby w części 1/6, w szczególności na podstawie art. 13f ustawy o podatku rolnym i na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz na podstawie podstawowej zasady konstytucyjnej do godnego bytowania, która w szczególności wchodzi w zakres art. 30 Konstytucji i zasad (prawdy, sprawiedliwości, uczciwości, przejrzystości, rzetelności, równości szans) i prawa Demokratycznego Państwa Prawa (gdzie na pierwszym miejscu jest istota ludzka, obywatel, potem logiczne i spójne prawo stanowione oparte na prawie naturalnym, potem gospodarka - ekonomia oparta na podstawach mikroekonomii z makroekonomią jako czynnikiem regulującym)." W zażaleniu na wskazane postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie, a także o uwzględnienie wniosku o sprostowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie zaś do treści art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku (postanowienia) z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski natomiast to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy zaś to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Wszystkie opisane w art. 156 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. postanowienie NSA z 21 marca 2011 r., II FSK 2059/10). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zmiana jakiej domagał się skarżący nie mieściła się w dyspozycji art. 156 § 1 p.p.s.a. Zasadnie sąd pierwszej instancji oddalił wniosek o sprostowanie i uzupełnienie swojego postanowienia, albowiem w komparycji ww. postanowienia prawidłowo oznaczono przedmiot zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 20 marca 2020 r. Wymieniona decyzja dotyczyła określenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. Mając powyższe na uwadze, stosownie do treści art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.