IV Ka 71/24

<p>Sygn. akt <strong> <!-- -->IV Ka 71/24</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 12 marca 2024 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy</strong> w składzie:</p> <p>Przewodniczący sędzia Sądu Okręgowego Mirosław Kędzierski</p> <p>Protokolant stażysta Damian Biesiekierski</p> <p>przy udziale ----------------------------------</p> <p>po rozpoznaniu dnia 12 marca 2024 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. H.</span> (<span class="anon-block">H.</span> </strong>), s. <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">B.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>obwinionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 39;art. 39 ust. 1)">art. 39 ust 1 Prawo o Ruchu Drogowym</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez obwinionego i obrońcę obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy</p> <p>z dnia 25 września 2023 r. sygn. akt IX W 40/23</p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">P. B.</span> – Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">B.</span> kwotę 1.033,20 (tysiąc trzydzieści trzy 20/100) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>3.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty za II instancję i obciąża go zryczałtowanymi kosztami postępowania odwoławczego w kwocie 50,00 (pięćdziesiąt) złotych.</p> <p>Sygn. akt IV Ka 71/24</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">T. H.</span> obwiniony został o to, że w dniu 22 września 2022 roku o godz.11:43 w <span class="anon-block">O.</span> na <span class="anon-block">ul (...)</span> II, kierował pojazdem m-ki <span class="anon-block">V. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> i wbrew obowiązkowi nie korzystał z pasów bezpieczeństwa tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art.97</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 39;art. 39 ust. 1)">art.39 ust.1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym</a>.</p> <p>Wyrokiem z dnia 25 września 2023 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy w sprawie sygn. IX W 40/23 obwinionego <span class="anon-block">T. H.</span> uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu tj. wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 39;art. 39 ust. 1)">art.39 ust.1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym</a> i za to, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art.97</a> kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 200 zł; zwolnił obwinionego od kosztów postępowania , wydatkami obciążając Skarb Państwa oraz zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">D. K.</span> 265,68 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej obwinionemu.</p> <p>Apelację w sprawie złożyli obwiniony osobiście i jego obrońca.</p> <p> <strong> <!-- -->Obrońca</strong> wyrokowi zarzucił:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">5 § 2 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8)">art. 8</a> kpsw, poprzez dokonanie dowolnej, nieuwzględniającej wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego wskazującego na sprawstwo obwinionego, w szczególności dowolną ocenę, dowodu z zeznań świadków <span class="anon-block">M. B.</span> i <span class="anon-block">B. S.</span>, uznając je za wiarygodne, podczas gdy zasady prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności biorąc pod uwagę wskazany przez świadka <span class="anon-block">B. S.</span> sposób, w jaki ujawnione zostało wykroczenie,</p> <p>przy jednoczesnym braku wytworzenia przez świadków zapisu wideo, uniemożliwiają uznanie owych zeznań za wiarygodne,</p> <p>w konsekwencji czego w myśl zasady <em> <!-- -->in dubio pro reo</em> należało uniewinnić obwinionego od zarzucanego mu czynu;</p> <p>2.  obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie § 17 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, poprzez ustalenie wynagrodzenia obrońcy na podstawie powyższego przepisu, podczas gdy rozróżnianie stawki dla adwokatów ustanowionych obrońcami z urzędu od stawek w tych samych sprawach dla adwokatów ustanowionych obrońcami z wyboru jest niezgodne z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej</a>;</p> <p>3.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że obrońcą obwinionego w postępowaniu przed Sądem I instancji jest adw. <span class="anon-block">D. K.</span>, podczas gdy w związku z wykreśleniem adw. <span class="anon-block">D. K.</span> z listy adwokatów oraz wyznaczeniem mnie na zastępcę do przeprowadzenia likwidacji kancelarii adw. <span class="anon-block">D. K.</span>, to ja pozostaję obrońcą obwinionego, również przed Sądem I instancji, uprawnionym dó pobrania wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielenia obwinionemu z urzędu przed Sądem I instancji.</p> <p>W oparciu o tak sformułowane zarzuty <strong> <!-- -->wniósł o:</strong> </p> <p>I.  zmianę punktu 1 zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,</p> <p>II.  zmianę punktu 2 zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od Skarbu państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">P. B.</span> kwotę 531,68 tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionemu z urżędu przed Sądem I instancji;</p> <p>III.  zasądzenie adw. <span class="anon-block">P. B.</span> kosztów pomocy prawnej udzielonej obwinionemu z urzędu przed Sądem II instancji, oświadczając, iż koszty te nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części.</p> <p> <strong> <!-- -->Obwiniony </strong>wyrokowi zarzucił, ”że :</p> <p>- nie wie na jakiej podstawie Sąd ustalił, że nie miał zapiętych pasów ( zeznania policjantów nie są, w jego ocenie, żadnym dowodem),</p> <p>- nie wyjaśnił też Sąd , gdzie on znajdował się w czasie czynu: w strefie zamieszkania, na drodze publicznej, czy w strefie ruchu? gdy przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> znajdują się jego nieruchomości.</p> <p>Finalnie wniósł o jego uniewinnienie.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje :</strong> </p> <p>Apelacje obwinionego i jego obrońcy są bezzasadne i na uwzględnienie nie zasługiwały.</p> <p>Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie oparte zostały o kompleksową analizę ujawnionych w sprawie dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej i logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów , chronionej treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 kpk</a>. Natomiast lektura uzasadnienia sporządzonego przez Sąd orzekający, dowodzi że odniesiono się w nim do wszystkich dowodów przeprowadzonych na rozprawie, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, w sposób przewidziany treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art.424 kpk</a>. Sąd odwoławczy w pełni się z nim utożsamia, wobec czego czuje się zwolniony od ponownego szczegółowego przywoływania tych samych okoliczności.</p> <p>Apelacje podejmuje w gruncie rzeczy jedynie gołosłowną polemikę z prawidłowymi ustalenia Sądu Rejonowego, prezentując nader wybiórczą i subiektywną optykę dowodów oraz poczynionych na ich podstawie ustaleń. Argumenty przywołane przez autorów apelacji żadną miarą nie mogą przekonywać co do tego, iżby dowody, które stanowiły dla Sądu I instancji podstawę ustaleń faktycznych ocenione zostały w wadliwy sposób i obarczone były mankamentami. Tymczasem to właśnie apelujący usiłują w sposób dowolny wykazać prawdziwość tez postawionych w swych środkach odwoławczych, zasadzając je wyłącznie na własnych subiektywnych ocenach i przekonaniach, natomiast przywołana tamże argumentacja, z przytoczonych powodów, w żaden sposób nie może zostać uznana za uprawnioną z punktu widzenia zasady swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.</p> <p>Powołany przez obrońcę przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art.4 kpk</a> (zasada obiektywizmu ) stanowi, że organy prowadzące postępowanie karne obowiązane są badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Zasada ta jest wyrazem postulatu ustawowego, ażeby ustalenia faktyczne odpowiadały prawdzie, co w postępowaniu sądowym jest osiągalne tylko wtedy, gdy przedmiotem zainteresowania sądu jest cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, bez pominięcia istotnych jego części i gdy całokształt tego materiału jest przedmiotem rozważań sądu.</p> <p>O braku obiektywizmu możemy więc mówić w sytuacji, gdy organy procesowe wykonywały czynności procesowe z pewnym osobistym pozytywnym bądź negatywnym nastawieniem, uprzedzeniem, zaś podejmowane w toku postępowania decyzje były stronnicze, bądź gdy przedmiotem oceny i rozważań sądu orzekającego nie był cały zebrany w sprawie materiał dowodowy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 16 lutego 1978r IV KR 4/78, OSNKW 1978, nr 4-5, poz.52 ; wyrok Sądu Najwyższego z 29 czerwca 1999r, V KN 459/97, OSN Prok. i Pr. 2000, nr 2, poz.10).</p> <p>Żadna z tych sytuacji nie zachodzi w niniejszej sprawie.</p> <p>Podniesiony zarzut obrazy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> jest też całkowicie nietrafiony, a dodatkowo odzwierciedla wewnętrzną sprzeczność zarzutów apelacji (z uwagi na jednoczesne wysuwanie naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, jak i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>). Jest oczywiste, co wielokrotnie podnoszą składy orzekające, a co ma pełne oparcie w stanowiskach doktryny, że warunki do podniesienia obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> są wtedy, gdy sąd orzekający, po wyczerpaniu wszystkich możliwości dowodowych, oceniając materiał dowodowy zgodnie ze standardami wyznaczonymi przez zasadę swobodnej oceny dowodów, będzie miał wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wybierze "opcję" mniej korzystną dla oskarżonego. W tej sprawie (jak w wielu innych), w żadnym fragmencie rozważań, Sąd I instancji nie dał wyrazu temu, by jakieś wątpliwości powziął - to po pierwsze, a po drugie, w apelacji - w zarzucie, ale i w uzasadnieniu, skarżący jedynie teoretycznie odnosi się do istoty naruszenia opartego o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, a nie odwołuje się zupełnie do realiów sprawy.</p> <p>Ocena zebranych w sprawie dowodów w postaci zeznań świadków i dokumentów dokonana została przez Sąd Rejonowy z należytą starannością i wnikliwością, nie zawiera błędów natury logicznej, jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, to pozostaje ona pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 kpk</a>.</p> <p>Skarżący nie wykazali w skardze apelacyjnej, aby w zaskarżonym wyroku, przy ocenie zeznań świadków Sąd dopuścił się obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 kpk</a>.</p> <p>Sąd odwoławczy nie podziela poglądu zawartego w apelacji, jakoby materiał dowodowy nie dawał podstaw do rozstrzygnięcia o winie obwinionego, a w szczególności, by nie można było owego rozstrzygnięcie oprzeć o zeznania M.<span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">B. S.</span>.</p> <p>Sąd odwoławczy nie dostrzega też argumentów po temu, by świadkowie mieli interes w tym, aby w sposób , który nie odpowiada prawdzie, wskazać na obwinionego jako tego, który naruszył przepisy ruchu drogowego. Konkretom świadków skarżący przeciwstawili wyłącznie negację odpowiedzialności obwinionego, kwestionowanie faktu, że podczas kierowania pojazdem m-ki <span class="anon-block">V. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> wbrew obowiązkowi nie korzystał z pasów bezpieczeństwa</p> <p>Tymczasem z zeznań świadków wprost wynika, że obwiniony kierował pojazdem marki <span class="anon-block">V. (...)</span> i wbrew obowiązkowi nie korzystał z pasów bezpieczeństwa. Świadek <span class="anon-block">M. B.</span> zeznał, że „ … w <span class="anon-block">O.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> ujawniliśmy wykroczenie nie używania przez kierującego pasów bezpieczeństwa….” a przy tym był pewny swoich ustaleń w tym zakresie. Stwierdził, że „ … jak nie byłbym pewny tych ustaleń nie byłoby mandatu, by nie chodzić do Sądu… „. <span class="anon-block">B. S.</span> zeznał, że „… jechał w <span class="anon-block">O.</span> <span class="anon-block">ulicą (...)</span> II, widać było, że nie ma pasów , dlatego został zatrzymany… to był <span class="anon-block">V. (...)</span> starego typu, tylna szyba była duża i było widać , że nie ma pasów..”.</p> <p>Z ich zeznań jasno też wynika, że zdarzenie miało miejsce na ulicy, na drodze publicznej nie zaś na terenie prywatnym obwinionego, jak twierdził w osobistej apelacji.</p> <p>Wszystko to powoduje, że nie sposób uznać za przekonującą lakoniczną argumentację przeciwną obwinionego, zawartą w apelacji, a sprowadzającą się do zarzutu, że zeznania świadków są w części jego obciążającej niewiarygodne i zmierzały do bezzasadnego jego obciążenia.</p> <p>Nie budzi też zastrzeżeń fakt zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">D. K.</span> 265,68 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej obwinionemu. Jest oczywistym, że obrońcą obwinionego w postępowaniu przed Sądem I instancji był adw. <span class="anon-block">D. K.</span>, to on został wyznaczony przez upoważnionego sędziego ( k 36), brał udział w postępowaniu przed sądem I instancji na kilku rozprawach, , to on wniósł o uzasadnienie wyroku na piśmie. Dopiero w dniu 16 października 2023 roku dziekan <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> w związku z wykreśleniem adw. <span class="anon-block">D. K.</span> z listy adwokatów wyznaczył <span class="anon-block">adw. P. B.</span> na zastępcę do przeprowadzenia likwidacji kancelarii adw. <span class="anon-block">D. K.</span> ( k. 53). Ten też adwokat był obrońcą obwinionego przed Sądem II instancji.</p> <p>W konsekwencji nie było żadnych podstaw do zmiany wyroku sądu I instancji w postulowanym zakresie.</p> <p>Mając powyższe argumenty na uwadze, zaskarżony wyrok jako słuszny, należało utrzymać w mocy.</p> <p>Oczywiście zasadnym było zasądzenie na rzecz adw. <span class="anon-block">P. B.</span> kosztów pomocy prawnej udzielonej obwinionemu z urzędu przed Sądem II instancji, skoro koszty te , zgodnie z jego oświadczeniem , nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części.</p> <p>O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art.119 §1 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art.636 § 1 kpk</a>.</p> </div>