II SA/Rz 905/09
Sądy administracyjne2009-12-14
Sygnatura
II SA/Rz 905/09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia
2009-12-14
Rodzaj
Postanowienie WSA w Rzeszowie
Sędziowie
Piotr Godlewski
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie w przedmiocie wniosku
Treść orzeczenia
SENTENCJA
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o zwolnienie z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku służbowego postanawia umorzyć postępowanie o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie objętym wnioskiem.
UZASADNIENIE
II SA/Rz 905/09
U z a s a d n i e n i e
R. S. we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] zwrócił się o zwolnienie z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Rozpatrując złożony wniosek należy zwrócić uwagę na treść art. 239 pkt 1 d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Przesłanka ta jest spełniona w niniejszej sprawie dotyczącej przyznania skarżącemu dodatku służbowego.
Oznacza to, że wnioskodawcy nie obciążają w rozpoznawanej sprawie żadne koszty sądowe i nie będzie on wzywany do ich opłacenia.
Skoro zatem R. S. nie ma obowiązku ponoszenia w rozpoznawanej sprawie kosztów sądowych korzystając z ustawowego zwolnienia od nich, jego wniosek nie może zostać uwzględniony a postępowanie w tym zakresie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu. W związku z powyższym, mając na uwadze zasadę ekonomii procesowej, odstąpiono również od wzywania skarżącego do złożenia tego wniosku na obowiązującym w postępowaniu przed sądami administracyjnymi formularzu PPF, co pozostaje bez wpływu na jego rozpoznanie.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 239 pkt 1 lit. d
w związku z art. 161 § 1 pkt 3 i art. 258 § 3 powołanej ustawy orzeczono jak
w sentencji postanowienia.