II FZ 387/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA : Bogusław Dauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.T. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Po 712/08 w zakresie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 23 listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z 1 lipca 2008 r., I SA/Po 712/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek M. T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 23 listopada 2007r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. 2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: decyzją z 23 listopada 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji- Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. w przedmiocie odmowy stwierdzenia wobec M.T. nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. Decyzja organu odwoławczego została doręczona pełnomocnikowi strony 30 listopada 2007r. wraz z pouczeniem o prawie zaskarżenia rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w terminie 30 dni od doręczenia decyzji. Termin do wniesienia skargi upłynął 30 grudnia 2007r. (niedziela), a zatem termin ten upłynął 31 grudnia 2007r. (poniedziałek). W powyższym terminie skargi nie wniesiono. Wnioskiem z 28 stycznia 2008r., jak wynika z postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w P., strona zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej o wyjaśnienie wątpliwości co do treści uzasadnienia decyzji. Postanowieniem z 26 lutego 2008r. organ odwoławczy wyjaśnił wątpliwości co do ostatecznego rozstrzygnięcia. Strona zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem z 14 marca 2008r. W zażaleniu tym zamieściła także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W odpowiedzi na wezwanie sądu z 4 czerwca 2008r., pismem z 18 czerwca 2008r., strona złożyła skargę na ostateczną decyzję organu podatkowego, a także załączyła pełnomocnictwo. 3. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu powołując się na treść art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 p.p.s.a. wskazał, że we wniosku o przywrócenie terminu, który zamieszczony został w zażaleniu na postanowienie wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. wyjaśniającym wątpliwości co treści uzasadnienia decyzji ostatecznej, strona nie podała żadnych okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego. Ograniczyła się jedynie do złożenie samego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Nie podała także przyczyn uchybienia terminu w treści wniesionej następnie skargi. Zdaniem sądu strona nie wskazała żadnych okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, a zatem brak było przesłanki warunkującej przywrócenie uchybionego terminu. 4. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, przywrócenie terminu rozpatrywania skargi w związku z jej skutecznym złożeniem na wezwanie WSA oraz o zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu podniesiono między innymi, że przyczyną niezłożenia w terminie skargi do WSA zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji ostatecznej był fakt, że tego samego dnia doręczono dwa orzeczenia, tj. decyzję ostateczną i postanowienie na którą przysługiwał środek odwoławczy. Dlatego też organ podatkowy drugiej instancji winien doprowadzić do prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii dodatkowej, po czym wydać decyzję ostateczną. Zarzucono, że dyrektor izby skarbowej winien był rozpatrzyć wniosek podatniczki na odstawie art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: o.p.). Skoro WSA wezwał skarżącą do nadesłania skargi w trzech egzemplarzach oraz pełnomocnictwa to w takim razie termin został stronie przywrócony. Dlatego też oddalenie wniosku o przywrócenie terminu zdaniem skarżącej jest bezzasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że jak wynika z treści art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Ponadto zgodnie z § 4 równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zauważyć należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że niedopełnienie przez wnoszącego o przywrócenie terminu niedokonanej w terminie czynności procesowej, polegające na niedołączeniu do składanego wniosku pisma procesowego w postaci skargi, należy traktować jako brak formalny, podlegający usunięciu w ramach tzw. postępowania naprawczego, przewidzianego w art. 49 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 13 maja 2005 r., I OZ 437/05, ONSAiWSA 2006/1/6). Mając zatem powyższe na uwadze należy podnieść, że w związku ze złożonym przez podatników wnioskiem o przywrócenie terminu powinni byli oni dołączyć skargę na decyzję organu podatkowego. Jej brak jednak spowodował, iż na podstawie art. 49 p.p.s.a. sąd wezwał skarżącą do uzupełniania tego braku, w innym bowiem przypadku sąd pozostawiłby wniosek skarżącej bez rozpoznania. Błędnie zatem strona przyjmuje, że sam fakt wezwania do nadesłania skargi w trzech egzemplarzach, jak też i pełnomocnictwa świadczy o przywróceniu przez sąd pierwszej instancji terminu do wniesienia skargi. Wezwanie sądu do uzupełnienia braków wniosku było konieczne, bowiem w innym przypadku wniosek ten nie mógłby uzyskać prawidłowego biegu. Dlatego też należy uznać ten zarzut zażalenia za bezzasadny. Należy ponadto zauważyć, jak też słusznie uczynił to sąd pierwszej instancji, że wniosek skarżących nie został w żaden sposób uzasadniony. Nie zawierał on bowiem wskazania na jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić brak winy skarżącej w uchybieniu terminu. Dopiero w zażaleniu na postanowienie sądu pierwszej instancji podatniczka podniosła, iż opóźnienie we wniesieniu skargi było spowodowane tym, że tego samego dnia doręczono jej dwa orzeczenia, tj. decyzję ostateczną i postanowienie na którą przysługiwał środek odwoławczy. Skarżąca nie precyzuje jakie to było postanowienie. Z akt przesłanych przez organ odwoławczy wynika, że decyzja z 23 listopada 2007 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej K. T. 28 listopada 2007 r. – co wynika z kserokopii zwrotnego poświadczenia odbioru (karta 5 akt admin.). Natomiast postanowienie z 26 lutego 2008 r. zostało doręczone 3 marca 2008 r. (kserokopia zwrotnego poświadczenia odbioru – karta 9 akt admin.). Tym samym nie można uznać podniesionego przez skarżącą argumentu, iż tego samego dnia została jej doręczona zarówno decyzja jak i postanowienie wydane przez organ podatkowy. Przechodząc natomiast do kwestii zastosowania przez organ podatkowy art. 162 § 1 o.p. należy wskazać, że przepis ten nie ma zastosowania w przypadku wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Należy bowiem zauważyć, że do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożonego po 1 stycznia 2004 r. i stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji prawidłowo oddalił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.