IV SAB/Po 108/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. Z. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie [...]zł ([...] złotych). UZASADNIENIE Pismem z [...] lutego 2020 r. V. Z., reprezentowany przez r.pr. D. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a). W świetle art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. pod pojęciem "bezczynności" należy rozumieć stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody w załatwianiu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Z akt sprawy wynika jednak, że wniosek ten został, na mocy postanowienia Wojewody z [...] lutego 2020 r., wnioskodawcy zwrócony na podstawie art. 261 § 2 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy postanowienie to zostało doręczone skarżącemu dnia [...] lutego 2020 r. (UPD - k. [...] akt adm.). Postanowienie to jest ostateczne. Opisany stan faktyczny pokazuje, że przedmiotowa skarga na bezczynność Wojewody (nadana w placówce pocztowej 27 lutego 2020 r.; k. [...] akt sądowych), została wniesiona przez skarżącego po zakończeniu postępowania przed Wojewodą powyższym, ostatecznym postanowieniem z [...] lutego 2020 r. W związku z tym Sąd wskazuje, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (CBOSA), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w przywołanej uchwale. Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność po zwróceniu wniosku przez organ ostatecznym postanowieniem wydanym na podstawie art. 261 § 2 k.p.a., które nie zostało zaskarżone, należy uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna, i jako taka podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu (pkt 2 sentencji postanowienia) Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W myśl art. 232 § 2 p.p.s.a. postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.