II OSK 1460/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. i L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1255/20 w sprawie ze skargi J. S. i L. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1255/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. S. i L. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] sierpnia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu, oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli J. S. i L. S., zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 43 k.p.a., polegające na przyjęciu, że warunkiem uznania pisma za skutecznie doręczone nieobecnemu adresatowi w trybie art. 43 k.p.a. jest zwrotne potwierdzenie odbioru przez osobę odbierającą przesyłkę, bez potrzeby weryfikacji przynależności tej osoby do grona dorosłych domowników oraz faktu podjęcia się tej osoby doręczenia pisma adresatowi. Na podstawie przywołanego zarzutu, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że okoliczność daty doręczenia decyzji skarżącym nie została w sposób wystarczający wyjaśniona w ramach postępowania administracyjnego. W ocenie skarżących kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie podjął się ustalenia, czy i kiedy osoba odbierająca korespondencję podjęła się jej doręczenia adresatom decyzji oraz czy osoba ta faktycznie pozostawała w kręgu osób wskazanych w art. 43 k.p.a. Sąd wojewódzki ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że skarżący przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie przeczyli uchybieniu terminu. Skarżący kasacyjnie stwierdzili też, że intencją ustawodawcy nie było uznanie, że dorosły domownik podejmuje się oddać przesyłkę adresatowi przez sam fakt jej odbioru – nie ma to podstaw w brzmieniu art. 43 k.p.a. Zdaniem skarżących kasacyjnie, przy założeniu, jakie w wyroku oddalającym skargę poczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, art. 43 k.p.a. formułowałby zasadę, że samo doręczenie korespondencji do rąk dorosłego domownika adresata jest równoznaczne z zobowiązaniem się do oddania jej adresatowi i wyłączałby skuteczność doręczenia korespondencji dorosłemu domownikowi adresata tylko w sytuacjach, w których nie podjął się oddania przesyłki adresatowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano jeden zarzut naruszenia art. 43 k.p.a. Skarżący kasacyjnie nie kwestionują, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, ale fakt, że nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji rozbiórkowej. Stan faktyczny nie jest poddawany w wątpliwość, dlatego należy przypomnieć, że w przedmiotowej sprawie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] lutego 2020r. nr [...] znak: [...] została doręczona J. S. i L. S. w dniu [...] lutego 2020r. (czwartek), tak zwanym doręczeniem zastępczym co potwierdzają zwrotne potwierdzenia odbioru (k. 37 i 38 akt administracyjnych). Obie przesyłki w tym dniu odebrała A. S. Art. 43 k.p.a., który reguluje doręczenie zastępcze pism stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (...). Doręczenie przesyłki to czynność materialno-techniczna, ale powodująca doniosłe skutki prawne. Aby doręczenie zastępcze było skuteczne muszą w być w tym przypadku spełnione łącznie trzy przesłanki łącznie: adresat jest nieobecny w lokalu mieszkalnym, pismo przyjmuje za pokwitowaniem pełnoletnia osoba, osoba ta zobowiązuje się do oddania pisma osobiście adresatowi. W niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła. Należy zaakcentować, że doręczenie w trybie zacytowanego wyżej przepisu ma taki sam skutek prawny jak doręczenie dokonane bezpośrednio stronie postępowania. Przewidziana w tym przepisie zastępcza forma doręczenia rodzi domniemanie prawne, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako dorosły domownik, która pokwitowała odbiór, przyjęła je w celu oddania adresatowi. Takie prawidłowo dokonane doręczenie zastępcze stwarza domniemanie doręczenia pisma adresatowi, a datą doręczenia jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika, a nie dzień faktycznego oddania pisma adresatowi. Nie ma znaczenia czy i kiedy dorosły domownik wywiązał się z obowiązku doręczenia przesyłki adresatowi. Na obu zwrotnych poświadczeniach odbioru przesyłek decyzji znajdujących się w aktach sprawy znajduje się adnotacja, że oznaczoną przesyłkę doręczono A. S. - [...].02 2020 r., dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. Art. 43 nie przewiduje składania przez domownika, który odbiera pismo oświadczenia, że zobowiązuje się do oddania przesyłki, o fakcie prawidłowego doręczenia świadczy data i podpis dorosłego domownika. Przepis ten nie wymaga też wskazywania kim jest dla adresata osoba, która odebrała pismo. Skarżący kasacyjnie na żadnym etapie postępowania nie obalili faktu, że decyzję do nich skierowaną odebrał w ich miejscu zamieszkania dorosły domownik pod ich nieobecność. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz.329) – orzekł jak w wyroku. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.