II SA/Wr 77/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis – spr. Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym w związku z niewykonaniem decyzji nakładającej obowiązek usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego jednorodzinnego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. (nr [...]) D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, dalej k.p.a. ),po rozpatrzeniu zażalenia E.S. (używającego obecnie nazwiska K., zwany dalej skarżącym) utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.z dnia [...]r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy uwzględniania zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez PINB w W.na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. (nr [...]), w związku z niewykonaniem ostatecznej decyzji tegoż organu z dnia [...]r. (nr [...]), nakładającej obowiązek usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego jednorodzinnego w M. [...] (dz. nr [...] AM-1, Gmina W.). W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...]r. nr [...], PINB w W. nakazał skarżącemu oraz M.Z. usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego jednorodzinnego w M. [...] (dz. nr [...] AM-[...] Gmina W.). Nadto ze względu na zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi organ I instancji zakazał użytkowania tegoż obiektu do czasu usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...]r., a upomnieniem z dnia [...]r. organ I instancji wezwał go do wykonania nałożonego obowiązku. Ponieważ skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji PINB w W. z dnia [...]r., co wielokrotnie było kontrolowane w toku postępowania, organ I instancji wszczął postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...]r. nr [...] a następnie postanowieniem z dnia [...]r. (nr [...]) nałożył na skarżącego grzywnę w kwocie 1 000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych) w celu przymuszenia do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Jednocześnie zobowiązany został pouczony o prawie wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego i prawie wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. W związku z tym, że skarżący nie uiścił grzywny w określonym terminie, w celu jej ściągnięcia został zastosowany tryb egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. W dniu [...]r. PINB w W. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] wskazując należność pieniężną oraz grzywnę w celu przymuszenia, orzeczoną postanowieniem nr [...]. Ten tytuł wykonawczy został skierowany do egzekucji, a jego odpis doręczony zobowiązanemu w dniu [...]r. Pismem z dnia 2 maja 2019 r. skarżący zgłosił zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując na przedawnienie, niedoręczenie postanowienia w przedmiocie grzywny oraz upomnienia, a także niewykonalność egzekwowanego obowiązku. W tych okolicznościach Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego we W., pismem z dnia [...] r., zwrócił się do PINB w W. jako wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]PINB w W.odmówił uwzględniania zgłoszonych zarzutów, a zażalenie od tego orzeczenia wniósł skarżący. Wydając postanowienie z dnia [...]r., utrzymujące w mocy postanowienie PINB w W. z [...]r., DWINB wskazał, iż zażalenie nie mogło odnieść skutku, albowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. W tym kontekście wskazał, że okolicznością bezsporną jest to, że postanowieniem z dnia [...]r. PINB w W. nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji tegoż organu z dnia [...]r., która to grzywna nie została przez zobowiązanego uiszczona. Tym samym zastosowanie znalazł art. 124 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438, zwanej dalej u.p.e.a), zgodnie z którym nałożone grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w ustawie. W świetle art. 26 § 1 ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Na podstawie tego przepisu PINB w W.w dniu [...]r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], a Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego we W.wszczął postępowanie egzekucyjne, w którym to skarżący zgłosił zarzuty. Dalej DWINB wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; niespełnienie wymogów określonych w art. 27. W ocenie DWINB prawidłowe jest stanowisko PINB w W. o braku podstaw do uznania przez wierzyciela zarzutów zobowiązanego za uzasadnione, gdyż zgłoszone przez skarżącego zarzuty przedawnienia obowiązku usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego oraz jego niewykonalności są spóźnione. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem egzekucji nie jest bowiem obowiązek usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym nieruchomości, nałożony ostateczną decyzją PINB w W.z dnia [...]r. nr [...]. Postępowanie egzekucyjne w tej sprawie dotyczy niewykonanego przez skarżącego obowiązku uiszczenia grzywny w wysokości 1 000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych) w celu przymuszenia do wykonania wskazanego wyżej obowiązku usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym nieruchomości. Zatem egzekucję administracyjną należności pieniężnych wszczętą na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...] należy odróżnić od prowadzonej wobec skarżącego w innym postępowaniu egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Są to dwa odrębne postępowania egzekucyjne, prowadzone przez dwa różne organy egzekucyjne, do których prowadzenia należy odrębnie składać zarzuty. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem egzekucji są więc wyłącznie obowiązki o charakterze pieniężnym. Stąd organ nie jest władny odnosić się do licznych zarzutów podnoszonych przez skarżącego w zakresie materialnoprawnych uwarunkowań sprawy, uregulowanych przez przepisy prawa budowlanego, a także egzekucji obowiązków skarżącego o charakterze niepieniężnym. Są one bowiem przedmiotem odrębnych postępowań. W tym postępowaniu podstawą zarzutu mogła być więc niewykonalność lub przedawnienie obowiązku egzekwowanego w tej sprawie, a więc uiszczenia przez skarżącego kwoty wymierzonej mu grzywny, a nie mogło być przedawnienie lub niewykonalność samego obowiązku usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym nieruchomości. DWINB wskazał, iż obowiązek uiszczenia grzywny w celu przymuszenia nie został przez skarżącego wykonany. Grzywna nie została też umorzona w całości albo w części, nie nastąpiło też ani przedawnienie, ani wygaśnięcie tego obowiązku, nie zachodzi również jego nieistnienie. Stąd brak jest okoliczności określonych w art. 33 pkt 1 ustawy, mogących stanowić podstawą zarzutu. Zdaniem organu odwoławczego nie istnieje norma prawna przewidująca skutek w postaci przedawnienia grzywny w celu przymuszenia, przesłanki jego wystąpienia. U.p.e.a. określa wyłącznie umorzenie grzywny, które następuje jedynie w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym (art. 125 § 1), co w sprawie nie nastąpiło. Ponadto przepis art. 126 u.p.e.a. stanowi, iż na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. Grzywna w celu przymuszenia jest więc środkiem egzekucyjnym, a nie zobowiązaniem pieniężnym. Nie ulega więc przedawnieniu, może natomiast ulec wygaśnięciu, podlegać umorzeniu lub zwrotowi na skutek wystąpienia przesłanek określonych w przepisach u.p.e.a. DWINB wyjaśnił przy tym, że grzywna orzeczona w postępowaniu egzekucyjnym w celu przymuszenia, jest środkiem egzekucyjnym przymuszającym, który ma na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku poprzez dolegliwość nałożonej na zobowiązanego grzywny. Tym samym choć przypomina grzywnę w postępowaniu karnym sądowym czy grzywnę, o której stanowi Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, to jednak różni się w sposób istotny od tego typu sankcji. Jest to środek zmierzający do wykonania obowiązku. Dalej DWINB wskazał, że skoro skarżący w rozpatrywanej sprawie nie wykonał, mimo uprzedniego upomnienia, obowiązku ciążącego na nim z mocy ostatecznej decyzji administracyjnej, to organ egzekucyjny miał obowiązek podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych (art. 6 § 1 u.p.e.a.). Nadmienił przy tym, że obowiązujące przepisy nie regulują kwestii przedawnienia grzywien w celu przymuszenia. W rozpatrywanej sprawie nie ma więc zastosowania art. 60 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869), dotyczący niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publiczno-prawnym. Dlatego sprawie w odniesieniu do należności z tytułu grzywny w celu przymuszenia, objętych tytułem wykonawczym z dnia [...] r. nr [...], bieg terminu przedawnienia nie nastąpił, stosownie do przepisów art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900) zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących zaniechania doręczenia skarżącemu postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia oraz upomnienia przedegzekucyjnego DWINB wyjaśnił, że w niniejszej sprawie PINB w W.ustalił adres do doręczeń skarżącego: ul. K. [...], S., [...]K. W. Na ten adres skierowana została decyzja z dnia [...]r., która została osobiście przez skarżącego odebrana. Również na ten adres zostało wysłane postanowienie PINB w W. z dnia [...]r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia i odebrane przez dorosłego domownika – tj. Z. S.. Jakkolwiek skarżący w zgłoszonych zarzutach podaje, iż przebywa pod adresem: "DPS w O.", niemniej jednak w licznych pismach oraz we wzmiankowanych zarzutach wskazuje konsekwentnie adres: ul. K. [...], S., [...]K.W. Tym samym skoro w toku postępowania podaje konkretny adres, nie wskazuje szczegółowo innego miejsca pobytu, organ prowadzący postępowanie nie ma podstaw do tego, aby wątpić że adres ten jest prawidłowy, a sam skarżący miał od kilku lat świadomość ciążącego na nim obowiązku administracyjnego i winien był liczyć się z możliwością doręczania korespondencji urzędowej i w tym zakresie zadbać o to, aby organ dysponował jego aktualnym adresem zamieszkania. Odnosząc się z kolei do braku doręczenia upomnienia, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz.U. z 2017 r. poz. 131) egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy: (...) grzywien w celu przymuszenia nakładanych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym. Taki zaś przypadek zaistniał w niniejszej sprawie. Marginalnie organ wskazał, że nie zaprzecza, iż sytuacja osobista i materialna skarżącego jest trudna, niemniej jednak okoliczność ta nie ma znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Nadto, podnoszone przez skarżącego okoliczności, dotyczące wadliwości decyzji nakładającej obowiązek usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku nie mogły stanowić podstawy zarzutu z art. 33 ustawy, gdyż z jego treści wynika, że w ramach zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie jest dopuszczalne zakwestionowanie prawidłowości ostatecznej decyzji nakładającej obowiązki podlegające egzekucji. Nie godząc się z rozstrzygnięciem DWINB skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że całe postępowanie nie było prowadzone zgodnie z przepisami prawa, a on sam nie wiedział o czynnościach prowadzonych w ramach postępowania, ponieważ to jego była żona odebrała "jakąś" przesyłkę i poinformowała go o tym już "po fakcie". Skarżący nie zgadza się z nałożonym na niego obowiązkiem uiszczenia grzywny, gdyż nie jest w stanie przeprowadzić remontu przedmiotowej nieruchomości, jak również nie posiada środków na pokrycie grzywny. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 poz. 2167) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane kryterium legalności wojewódzki sąd administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i istniejących wówczas przepisów nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli sądowj podlegało postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. (nr [...]) utrzymujące w mocy postanowienie PINB w W.z dnia [...]r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy uwzględniania zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym należności pieniężnych, wynikających z zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia w związku z zaniechaniem wykonania ostatecznej decyzji z dnia [...] r. nr [...], nakładającej obowiązek usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego jednorodzinnego w M. [...] (dz. nr [...] AM-[...] Gmina W.). Wskazać przede wszystkim trzeba, że istotą postępowania egzekucyjnego w administracji jest przymusowe wykonanie obowiązków wymienionych w art. 2 u.p.e.a., w przypadku uchylania się zobowiązanych od wykonania tych obowiązków. Stąd nie prawem, lecz obowiązkiem wierzyciela - w niniejszej sprawie jest nim PINB w W.- było doprowadzenie do wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia [...]r. Jednakże na obecnym etapie postępowania ani organy prowadzące postępowanie egzekucyjne, ani też sąd, nie ma kompetencji do oceny prawidłowości tej decyzji. Z art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a. wynika bowiem jednoznacznie, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Również sąd w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mógł badać, czy decyzja podlegająca wykonaniu jest zasadna, czy też – jak w niniejszej sprawie – mieści się w faktycznych i finansowych granicach możliwości skarżącego. Z tego też względu wszelkie podnoszone przez niego twierdzenia w zakresie braku możliwości wykonania osobiście lub zlecenia osobie trzeciej usunięcia nieprawidłowości technicznych w budynku pozostają poza zakresem kognicji sądu. Pozostawały także poza oceną PINB w W. oraz DWINB, gdyż postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonego postanowienia toczyło się tylko w ramach zgłoszonych zarzutów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 września 2007 r. sygn. III SA/Wa 1151/07, Lex nr 441253, wyrok NSA z dnia 14 września 2007 r. sygn. I OSK 522/07, Lex nr 374393), które stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu. Rola zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym sprowadza się przede wszystkim do jednego ze sposobów weryfikacji czynności organów egzekucyjnych mających służyć ochronie adresata czynności, który może być wykorzystany wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutów mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w art. 33 pkt 1 - 10 u.p.e.a., a zatem : 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. W kontekście powołanych przez skarżącego zarzutów oraz w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sąd stwierdza, że zasadnym było nieuwzględnienie przez organy administracji zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie skarżący w piśmie z dnia [...]r. zgłosił zarzuty do prowadzonego postępowania wskazując odpowiednio na: przedawnienie, zaniechanie doręczenia postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny oraz upomnienia, a nadto niewykonalność egzekwowanego obowiązku. Względem pierwszego zarzutu zasadnie wyjaśnił DWINB, że brak jest normy prawnej przewidującej skutek w postaci przedawnienia grzywny w celu przymuszenia i określającej przesłanki jego wystąpienia. Stanowisko to znajduje także swoje umocowanie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, gdzie chociażby w wyroku z dnia 8 grudnia 2016 r. (sygn. akt III SA/Wr 424/16, CBOSA) WSA we Wrocławiu wskazał wprost, że niniejsza grzywna stanowi środek egzekucyjny, a nie zobowiązanie pieniężne. Nie ulega więc przedawnieniu, może natomiast ulec wygaśnięciu, podlegać umorzeniu lub zwrotowi na skutek wystąpienia przesłanek określonych w przepisach u.p.e.a. I tak, zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. umorzenie grzywny następuje jedynie w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym (art. 125 § 1), zaś zgodnie z art. 126 u.p.e.a. na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. W realiach niniejszej sprawy nie wystąpiły jednak żadne z tych okoliczności. Tym samym zasadnie organy uznały, że niniejszy zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Odnośnie do drugiego ze wskazanych zarzutów słusznie wskazał organ odwoławczy, że postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zostało wysłane na wskazany przez skarżącego adres do korespondencji, tj. ul. K. [...], S., [...]K. W. i odebrane przez dorosłego domownika, tj. Z. S. Na ten też adres wcześniej została wysłana i odebrana przez skarżącego decyzja z [...]r. Wobec tego i mając na względzie fakt, iż skarżący w toku postępowania poza lakonicznym wskazaniem w piśmie zawierającym zarzuty, że przebywał od kwietnia 2017 do kwietnia 2018 pod adresem Domu Pomocy Społecznej w O. przy ul. L. [...], nie podał żadnego innego adresu do korespondencji zasadnie organy wysłały postanowienie nakładające sporną grzywnę na przywołany adres w S. Poinformowanie zaś o odbiorze tejże przesyłki przez byłą żonę po – jak podaje skarżący – "fakcie" nie może stanowić podstawy do uwzględnienia tego zarzutu. Nie można przy tym także nie zauważyć, że również w piśmie z dnia [...]r., w którym skarżący sformułował zarzuty jako adres podał S., ul. K. [...]. Nadto zasadnie wyjaśnił DWINB, że zaniechanie doręczenia skarżącemu upomnienia znajduje swoje umocowanie w przepisach prawa, a dokładniej w przywołanym § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Zgodnie z jego brzmieniem takie upomnienie nie jest wymagane w przypadku gdy egzekucja administracyjna dotyczy grzywien w celu przymuszenia nakładanych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym. Wreszcie – w odniesienie do zarzutu trzeciego – wskazać trzeba, iż w sprawie nie mamy do czynienia z niewykonalnością obowiązku, gdyż sporny budynek wymaga wykonania oznaczonych w decyzji z [...] r. napraw i tym samym usunięcia nieprawidłowości w jego stanie technicznym, co też wiążąco określono w tym rozstrzygnięciu. W tym miejscu jeszcze raz trzeba nadmienić, że organ egzekucyjny nie był uprawniony do badania zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą bowiem być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie wykazała, by naruszało ono prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia go z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził, by prawa strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zostały naruszone w jakikolwiek sposób, który wymagałby uchylenia opisanego postanowienia. Z tych względów skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.