II FZ 916/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 94/12 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 94/12 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 19 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2012 r., I SA/Ol 94/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę kasacyjną P. S.A. w W. – Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w G. (powoływanej dalej jako "Spółka") od wyroku WSA w Olsztynie z dnia 16 maja 2012 r., I SA/Ol 94/12, oddalającego skargę Spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 19 grudnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej w skrócie: p.p.s.a.). Postanowienie jest dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Przebieg postępowania przed Sądem pierwszej instancji: Uzasadniając swoje postanowienie WSA w Olsztynie podał, że ww. wyrokiem z dnia 16 maja 2012 r., I SA/Ol 94/12, WSA w Olsztynie oddalił skargę Spółki na ww. decyzję SKO. Jak wynika z akt sądowych, odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi Spółki w dniu 6 czerwca 2012 r. (k. 58 akt WSA w Olsztynie), a zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął z dniem 6 lipca 2012 r. Skarga kasacyjna została natomiast nadana przez pełnomocnika strony w polskim urzędzie pocztowym w dniu 12 lipca 2012 r. (data stempla urzędu pocztowego na kopercie – k. 63 akt WSA w Olsztynie). 3. Postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Olsztynie (Sądu pierwszej instancji): Odrzucając skargę kasacyjną Spółki WSA w Olsztynie stwierdził, że zgodnie z treścią art. 173 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Stosownie natomiast do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu. Wobec niezachowania przez Spółkę terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, na podstawie art. 178 p.p.s.a. należało ją odrzucić. 4. Stanowisko Spółki w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym: Wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na ww. postanowienie WSA w Olsztynie, Spółka (reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego) zażądała jego uchylenia w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając zażalenie, Spółka podniosła, że wg art. 67 § 5 p.p.s.a. w przypadku ustanowienia pełnomocnika doręczenia dokonuje się pełnomocnikowi. W rozpatrywanej sprawie na tzw. "zwrotce" znajdującej się w aktach sprawy pełnomocnik nie złożył podpisu potwierdzającego odbiór korespondencji. Dowodzi to błędnego ustalenia przez WSA w Olsztynie, który bezpodstawnie przyjął, że doręczenie uzasadnienia ww. wyroku pełnomocnikowi Spółki nastąpiło w dniu 6 czerwca 2012 r. W kancelarii pełnomocnika Spółki jedynym pracownikiem upoważnionym do odbioru korespondencji jest K. N. Obowiązek ten wynika z treści umowy o pracę i zakresu obowiązków pracownika (do zażalenia załączono umowę o pracę wraz z zakresem obowiązków). W dniu 6 czerwca 2012 r. ww. osoba nie przebywała w siedzibie kancelarii i nie przyjęła w tym dniu żadnej korespondencji. Nie można zatem przyjąć domniemania, że przedmiotowa korespondencja została przyjęta przez pracownika czynnego w siedzibie kancelarii. W dniu 6 czerwca 2012 r. w siedzibie kancelarii przebywała okazjonalnie córka partnerów – J. G., która odebrała korespondencję nie będąc do tego upoważnioną. Na zwrotce nie została umieszczona pieczątka kancelarii znajdująca się w zamknięciu. W takim przypadku nie można domniemywać, że osoba, która złożyła podpis na zwrotce jako osoba przebywającą w lokalu kancelarii była uprawniona do odbioru korespondencji. Odbiór korespondencji przez osobę nieuprawnioną należy uznać za prawnie bezskuteczny (por. postanowienie SN z dnia 27 września 1969 r., I CZ 89/69, Palestra 1970, z. 12, poz. 225). Wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 maja 2012 r., I SA/Ol 94/12 wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi przez J. G. w dniu 12 czerwca 2012 r. łącznie z wyrokiem z uzasadnieniem w sprawie I SA/Ol 95/12 (jako dowód przedłożono oświadczenie J. G.). W związku z tym pełnomocnik złożył w obu sprawach skargi kasacyjne w ustawowym terminie trzydziestu dni, tj. 12 lipca 2012 r. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zasadnie WSA w Olsztynie przyjął, że w sprawie doręczenie pełnomocnikowi Spółki odpisu wyroku ww. Sądu z dnia 16 maja 2012 r., I SA/Ol 94/12, wraz z uzasadnieniem nastąpiło 6 czerwca 2012 r., a tym samym skarga kasacyjna wniesiona została po terminie przewidzianym w art. 177 § 1 p.p.s.a. Tym samym w myśl art. 178 ww. ustawy taką skargę kasacyjną należało odrzucić. 5.2. W myśl art. 67 § 2 p.p.s.a. powołanego przepisu, jeżeli stroną postępowania sądowoadministracyjnego jest osoba prawna, wówczas pisma sądowe doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania jej przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism, chyba że strona ustanowiła pełnomocnika. Wówczas pisma doręczać należy pełnomocnikowi, zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przesyłka pocztowa zawierająca ww. wyrok WSA w Olsztynie wraz z uzasadnieniem został odebrany przez osobę przebywającą w siedzibie pełnomocnika Spółki. J. G. oświadczyła, że jest osobą uprawnioną do odbioru przesyłki, na co wskazuje informacja zakreślona przez doręczyciela przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (por. k. 58 akt WSA w Olsztynie). Zachowanie ww. osoby uzasadniało więc przyjęcie w rozpoznawanej sprawie domniemania, że doręczono ww. przesyłkę pocztową osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w imieniu pełnomocnika Spółki. Zgodnie bowiem z art. 72 § 2 p.p.s.a. jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism. W sytuacji zatem, gdy osoba znajdująca się w danym zakładzie pracy podejmuje się odebrać pismo wykazując, że jest zatrudniona w tym miejscu przez adresata, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w tym miejscu nie może nasuwać uzasadnionych wątpliwości (por. postanowienie NSA z dnia 20 października 2010 r., II OZ 1055/10, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wbrew twierdzeniom zażalenia, okoliczność nieostemplowania pieczątką kancelarii na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie jest przesądzająca dla stwierdzenia, że powyższe domniemanie było bezzasadnie przyjęte w sprawie przez Sąd pierwszej instancji, bowiem art. 72 § 2 p.p.s.a. ustanawia tylko jeden warunek prawny dla ww. domniemania, tzn. okoliczność doręczenia osobie przebywającej w miejscu pracy adresata. 5.3. Odebranie korespondencji przez osobę nieuprawnioną musi być oczywiście ocenione jako prawnie bezskuteczne (por. postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2007 r., I OSK 911.07, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ oraz powoływane w zażaleniu postanowienie SN). Oznacza to, że domniemanie, iż przesyłka została doręczona pracownikowi osoby prawnej upoważnionemu do odbioru korespondencji w miejscu jej siedziby może być wzruszone. Okoliczność przemawiająca za wzruszeniem ww. domniemania powinna być jednak wykazana przez stronę, która wywodzie z tego skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie Spółka nie wykazała, że doręczenie ww. wyroku wraz z odpisem nastąpiło osobie nieuprawnionej. Z przedłożonych dokumentów wynika jedynie, że K. N. jest pracownikiem kancelarii pełnomocnika Spółki, którego obowiązki obejmują odbiór korespondencji. Jednakże w sprawie nie przedłożono oświadczeń, ani ewentualnych stosownych dokumentów, na okoliczność kluczową dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia WSA w Olsztynie, tzn. czy osoba, która odebrała ww. przesyłkę (J. G.) jest pracownikiem pełnomocnika Spółki (podano jedynie w zażaleniu, że jest córką partnerów kancelarii). Ponadto, nie wykazano, czy w rzeczywistości K. N. jest jedynym pracownikiem upoważnionym do odbioru korespondencji. Z przedłożonych dokumentów wynika jedynie, że odbiór korespondencji mieście się w obowiązkach ww. pracownika pełnomocnika Spółki, lecz nie wynika, że jest on jedyną osobą upoważnioną do odbioru poczty. Twierdzenia zażalenia w tej kwestii budzą uzasadnione wątpliwości. Nie niweluje ich oświadczenie J. G., załączone do zażalenia, które pomija ww. kluczową kwestię (czy jest pracownikiem pełnomocnika Spółki, tzn. czy oświadczyła, że jest pracownikiem upoważnionym do odbioru korespondencji w momencie odbioru przesyłki – na co wskazuje informacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), a zawiera jedynie informację o terminie przekazania przesyłki pełnomocnikowi Spółki. Okoliczność taka także rodzi uzasadnione wątpliwości, bowiem w zażaleniu Spółki w żaden sposób nie podejmuje się wyjaśnienia, dlaczego przesyłka została przetrzymana przez ww. osobę przez 6 dni (od 6 do 12 czerwca 2012 r.). 5.4. Uwzględniając powyższe okoliczności faktyczne i ich ocenę prawną, należy stwierdzić, że zażalenie Spółki jest bezzasadne, bowiem Spółka nie wykazała, że w sprawie należy przyjąć obalenie domniemania doręczenia ww. wyroku WSA w Olsztynie wraz z uzasadnieniem osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w imieniu pełnomocnika Spółki. Tym samym zasadnie WSA w Olsztynie przyjęła, że doręczenie nastąpiło w dniu 6 czerwca 2012 r., co wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Stąd zażalenie Spółki podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., jak orzeczono w sentencji.