II SA/Wa 2414/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę UZASADNIENIE A. K. wniósł skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W dniu [...] listopada 2020 r. Komendant Miejski Policji w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji A. K., wówczas policjanta Ogniwa [...][...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wymienionego wniosku wskazał, że od dnia [...] września 2017 r. A. K. przebywał na zwolnieniach lekarskich niezwiązanych z wypadkiem w służbie czy też poza służbą przez 369 dni oraz na zwolnieniach lekarskich związanych z wypadkiem w służbie przez okres 239 dni, łącznie zaś przez okres 608 dni. W związku z długotrwałą absencją policjant został skierowany do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Wskazana komisja lekarska orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2019 r. ustaliła, że A. K. jest zdolny do służby w Policji (kat. "A"). Jednocześnie orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. stwierdzono brak przeciwskazań zdrowotnych do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym, zaś datę następnego badania wyznaczono na dzień [...] stycznia 2021 r. Ponadto wymieniony zaświadczeniem lekarskim z dnia [...] stycznia 2019 r. został uznany za zdolnego do ćwiczeń fizycznych i testów sprawnościowych. W związku z długotrwałymi nieobecnościami w służbie z powodu przebywania na zwolnieniach lekarskich wobec wymienionego wydano kolejne orzeczenia lekarskie nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020r.,w których ponownie stwierdzono brak przeciwskazań zdrowotnych do pełnienia przez niego służby na zajmowanym stanowisku służbowym. Komendant Miejski Policji w [...] stwierdził, że długotrwała nieobecność policjanta w służbie destabilizuje pracę komórki organizacyjnej, w której wymieniony pełni służbę, gdyż nie pozwala na swobodne sporządzanie grafików, a obowiązki przypisane A. K. muszą być wykonywane przez innych funkcjonariuszy, na których sytuacja ta wpływa negatywnie, a także demotywująco i demoralizująco. Wskazał też na występujące niedobory kadrowe Komisariatu Policji [...] w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Mając na uwadze powyższe Komendant Miejski Policji w [...] stwierdził, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie leży w interesie Policji. Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia 9 grudnia 2020 r. organ I instancji wystąpił do zakładowej organizacji związkowej o opinię w przedmiocie zwolnienia A. K. ze służby w Policji. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. poinformował, że Prezydium tego Zarządu nie wnosi uwag, co do trybu zwolnienia A. K. ze służby w Policji. W dniu 16 grudnia 2020 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło pismo A. K. z dnia [...] grudnia 2020 r., w którym wymieniony obszernie opisał kwestie związane z wypadkiem w służbie oraz z przebywaniem na zwolnieniach lekarskich. Ponadto policjant zwrócił się z wnioskiem o przeprowadzenie wymienionych przez siebie dowodów i dołączenie danych dokumentów do akt sprawy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r., doręczonym w dniu 29 grudnia 2020 r.. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił przeprowadzenia wniosków dowodowych wskazanych przez stronę w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 ustawy o Policji zwolnił A. K. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2021 r. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 k.p.a., organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast została ona doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 14 stycznia 2021 r. Dnia [...] stycznia 2021 r. pełnomocnik strony wniósł odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta - Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., zarzucając tej decyzji naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, tj.: art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego nieprawidłową interpretację i w konsekwencji zastosowanie i zwolnienie policjanta ze służby w Policji oraz poprzez uznanie, że zasadność korzystania ze zwolnień lekarskich nie ma znaczenia przy ocenie "ważnego interesu służby", 2. postępowania administracyjnego, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie wniosków dowodowych zawartych w piśmie z dnia 12 grudnia 2020 r., art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, pominięcie w ustaleniach ustalenia stanu fatycznego na chwilę orzekania, a to w zakresie takim, iż skarżący pracuje, a w dniu [...] stycznia 2021 skierowany został na wykonanie badań kierowcy pojazdem uprzywilejowanym. W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie rozkazu personalnego o pozostawieniu [...] A. K. w służbie w Policji, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Organ odwoławczy wskazał, iż rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny czy w obecnym stanie faktycznym pozostawanie A. K. w służbie narusza jej ważny interes. Okoliczności faktyczne muszą natomiast odnosić się do art. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej podstawowych zadań należą w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1), ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania (art. 1 ust. 2 pkt 2). Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować (...). Organ wskazał, iż A. K. został przyjęty do służby w Policji z dniem [...] maja 2008 r. Do dnia [...] sierpnia 2017 r. pełnił służbę w strukturach Komendy Powiatowej Policji w [...]. Pełniąc służbę w tej jednostce w okresie od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. policjant przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie przez 380 dni. A zatem przez okres około 3,5 roku nieobecność wymienionego w służbie tylko z uwagi na przedstawiane zwolnienia lekarskie wyniosła ponad rok. Z dniem [...] września 2017 r. A. K., został - na własną prośbę - przeniesiony do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] i mianowany na stanowisko policjanta Ogniwa [...][...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] stycznia 2018 r. policjant miał powierzone obowiązki służbowe na stanowisku [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Następnie w okresie od dnia [...] marca 2018 r. do dnia [...] stycznia 2019 r. A. K., z uwagi na przedstawianie zwolnień lekarskich, nie pełnił służby przez 262 dni. Kolejne zwolnienia lekarskie przedstawione przez policjanta obejmowały okres od dnia [...] kwietnia 2019 r. do dnia [...] czerwca 2019 r. (81 dni). Następnie w okresie od dnia [...] września 2019 r. do dnia [...] marca 2020 r. wymieniony albo stawiał się do służby albo przedstawiał zaświadczenia lekarskie o niezdolności do jej pełnienia. W okresie od dnia [...] marca 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. policjant przebywał nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim (147 dni). Orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. stwierdzono brak przeciwskazań zdrowotnych do pełnienia przez niego służby na zajmowanym stanowisku służbowym. Jednak już w dniu [...] sierpnia 2020 r. A. K. przedstawił kolejne zwolnienie lekarskie (do dnia [...] września 2020 r.), a następnie przedkładał zwolnienia lekarskie obejmujące okres od dnia [...] października 2020 r. do dnia [...] grudnia 2020 r. (74 dni), W dniu [...] grudnia 2020 r. wymieniony otrzymał zawiadomienie o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W dniu [...] grudnia 2020 r. stawił się do służby i pełnił ją do dnia zwolnienia z tej służby, tj. do dnia [...] stycznia 2021 r. (48 dni). Organ odwoławczy wskazał, że tylko w okresie od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] grudnia 2020 r. A. K., przedstawiając kilkadziesiąt zwolnień lekarskich, nie pełnił służby z powodu choroby przez 636 dni. Tym samym w okresie 28 miesięcy A. K. był nieobecny w służbie przez 21 miesięcy. Jednocześnie policjant przebywał zarówno na zwolnieniach lekarskich niezwiązanych z wypadkiem w służbie czy też poza służbą (ponad 390 dni) oraz na zwolnieniach lekarskich związanych z wypadkiem w służbie (ponad 230 dni). Organ odwoławczy wskazał, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7 k.p.a. chroniąc słuszny interes obywateli (policjantów), wymagają również uwzględnienia interesu społecznego (interesu służby), który wynika ze szczególnego charakteru Policji jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sprawne funkcjonowanie tej formacji opiera się na właściwej realizacji zadań przez poszczególne jednostki organizacyjne Policji. W ocenie organu odwoławczego niezaprzeczalnym pozostaje, że sytuacja związana z długotrwałą absencją A. K. wpływała negatywnie na organizację służby w Komisariacie Policji [...] w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] (a także w Wydziale [...] Policji Komendy Miejskiej Policji - w której to komórce organizacyjnej wymieniony miał powierzone w okresie od dnia [...] lutego 2019 r. do dnia [...] lutego 2020 r. obowiązki). Policjant winien bowiem realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem w latach 2017-2020 przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie przez 636 dni. W ocenie organu odwoławczego, powyższa sytuacja rzutowała więc ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Omawiana sytuacja niewątpliwie dezorganizowała tok służby. Absencja wymienionego funkcjonariusza w służbie w naturalny sposób zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego policjanta, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Charakter służby policjanta służby prewencyjnej zobowiązuje do zapewnienia ciągłości służby. Nie do zaakceptowania jest to, iż możliwa jest prawidłowa organizacja służby komórek organizacyjnych, w których strona zobowiązana była do pełnienia służby, uwzględniająca jej permanentną absencję. Ponadto pełnienie przez skarżącego służby w określonej komórce organizacyjnej jednostki Policji uprawniało jej kierownika do uwzględniania go w sporządzanych przez niego grafikach służb, pomimo tego, że w okresie poprzedzającym okres objęty tym grafikiem policjant był nieobecny w służbie. Jeśli natomiast funkcjonariusz systematycznie przedkłada zwolnienia lekarskie (przy czym nie jest pewne, czy po zakończeniu jednego zwolnienia przedstawi kolejne, a jeśli tak, to jaki okres będzie ono obejmowało), wymagane jest każdorazowo dokonanie stosownych zmian grafiku służb i wyznaczenie innych policjantów, którzy zobowiązani będą do wykonywania jego obowiązków. Nie ulega wątpliwości, że jest to sytuacja wyjątkowo uciążliwa i dezorganizująca nie tylko służbę przełożonych, ale również innych policjantów, którzy zostają obciążeni dodatkowymi służbami, a tym samym obowiązkami. Ma zatem wpływ zarówno na organizację, jak i efektywność działania macierzystej jednostki Policji. Wymaga ona bowiem podejmowania przez organ stałych działań organizacyjnych (np. ciągłe modyfikowanie grafików, wyznaczanie zastępstw, zapewnianie czasu wolnego za pełnioną przez pozostałych funkcjonariuszy służbę w ponadnormatywnym wymiarze), a zatem może uniemożliwiać wywiązywanie się z ustawowych obowiązków. Jednocześnie nie sprzyja też dobrej atmosferze w służbie. Działa bowiem demotywująco i demoralizująco na innych policjantów (zwłaszcza młodszych stażem), od których wymaga się pełnej dyspozycyjności. Niejednokrotnie może też rodzić napięcia i konflikty, jak również przyczyniać się do trudności z dyscypliną służbową w samej jednostce. A. K. wniósł skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucał naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego, tj art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię, a polegającą na przyjęciu, że długotrwała nieobecność policjanta na służbie stanowi zawsze przesłankę "ważnego interesu służby" generującą możliwość zwolnienia ze służby, podczas, gdy nie każda długotrwała nieobecność stanowi taki rodzaj interesu, w szczególności jeżeli nieobecność ta została wywołana - poprzez stosowanie mobbingu - przez jednostkę macierzystą Policji, w której policjant pełnił służbę, 2) postępowania administracyjnego, mający istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego, a to: a) art. 7, art. 77 §1, art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie wniosków dowodowych zawartych w piśmie z dnia [...] grudnia 2020r., b) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, c) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny dowodów, na podstawie szczątkowo zebranego materiału dowodowego, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rozkazowi personalnemu wydanemu przez organ pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo braku ku temu przesłanek, podczas gdy przepis enumeratywnie wymienia przesłanki pozwalające organowi na nadanie takiego rygoru, zaś organ nie uzasadnił w przekonywujący sposób przyczyny jego nadania, e) art. 43 ust. 3 ustawy o Policji w zw. z art. 10 § 1 - 6 k.p.a. poprzez naruszenie procedury nakazującej organowi uprzednie zasięgnięcie opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, w sytuacji, która jakkolwiek została wyrażona, to zarzucenia także wymaga, że stanowisko NSZZ Policjantów przedstawione w niniejszym postępowaniu zostało wydane bez uprzedniego zapoznania się z odpowiedzią policjanta i przedstawieniem sytuacji, co rzutuje na nierzetelność przedstawionego stanowiska, f) uczynienie skarżącemu zarzutu z tego, że podejmował próby ugodowego kierunkowania z przełożonymi rozmów, w sytuacji, kiedy brak było ku temu faktycznych i prawnych podstaw. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w całości oraz - na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. - zobowiązanie organu Policji do wydania w ciągu 1 miesiąca nowego rozkazu personalnego o pozostawieniu skarżącego w służbie w Policji lub do umorzenia postępowania administracyjnego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w całości - wobec stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.) oraz umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w całości - wobec stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz umorzenie postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności skarżący podnosi zarzut naruszenia prawa materialnego, tj art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego nieprawidłową interpretację i w konsekwencji nieuzasadnione zastosowanie i zwolnienie [...] A. K. ze służby, pomimo, że w niniejszej sprawie nie zachodziła przesłanka "ważnego interesu służby". Podnosi, że czasie pełnienia służby uległ wypadkowi i z tego tytułu przebywał na zwolnieniu lekarskim przez okres 239 dni. Faktem jest też, że przebywał na zwolnieniu lekarskim nie będącym bezpośrednio związanym z przywołanym wypadkiem, a to związanych z stosowaniem wobec mobbingu przez przełożonych. Okoliczności mobbingu tkwiły w zachowaniu przełożonych w stosunku do skarżącego, a wynikały z deprecjonowania skutków, jakich skarżący doznał w przywołanym wypadku. Wskazuje, że o tym, jaki źle był traktowany przez przełożonych świadczy wprost dokumentacja lekarska. Z dokumentacji tej wynika, że cyt: - skarżący musi mierzyć się z mobbingiem, jest bezsilny, zmęczony, ma bóle brzucha, natłok myśli związanych z blokowaniem mu możliwości przeniesienia do innej jednostki, nie może spać, jest przygnębiony, nie ma dostępu do niczego, postępowanie mobbingowe zakończyło się bez jego udziału, nie daje sobie rady z tą sytuacją, boi się co z nim zrobią, jest sfrustrowany, rozkojarzony, boi się o swoją przyszłość, ma depresje. Zasadnicza diagnoza, jaka została skarżącemu postawiona, to [...] (- postać [...] objawiająca się zwiększoną pobudliwością i szybkim wyczerpywaniem się układu nerwowego; niepokojem, niemożnością skupienia uwagi, drażliwością, bólami w okolicy serca, kołataniem serca, bólami głowy, zaburzeniami jelitowymi, osłabieniem czynności płciowych). W przekonaniu skarżącego, zaskarżone orzeczenie nie wskazało, czy długotrwała absencja miała ujemny wpływ na funkcjonowanie jednostki, w której pełnił on służbę. Zakres tego pojęcia obejmuje szereg okoliczności tworzących określony stan faktyczny, przy czym z pewnością długotrwała nieobecność funkcjonariusza wpływająca negatywnie na funkcjonowanie jednostki może być elementem tego pojęcia, ale go nie determinuje. W ocenie skarżącego każde miejsce pracy wymaga podejmowania działań organizacyjnych, jak np. wyznaczenie zastępstw, zapewnienie dni wolnych za pełnioną przez pozostałych funkcjonariuszy służby w ponadnormatywnym wymiarze itp. co może, ale nie musi dezorganizować pracy w danej jednostce. Skarżący podnosi, że w jego miejscu pracy taka sytuacja nie miała miejsca, a przynajmniej organ jej nie wykazał, w tym samym nawet nie uprawdopodobnił. Zdaniem skarżącego, jego usprawiedliwiona nieobecność w miejscu pracy nie powinna być podstawą do zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wykładnia tego przepisu nie dotyczy sytuacji, gdy sekwencja zdarzeń pokazuje, iż absencja policjanta jest po pierwsze, co do zasady usprawiedliwiona, po drugie, przyczyny usprawiedliwienia nie są przyczynami zawinionymi po stronie skrzącego, ale wprost wynikającymi ze stosunku przełożonych do niego. Uwagi wymaga, że organ odwoławczy oświadczył w uzasadnieniu rozkazu, iż nieuprawnionym byłoby kwestionowanie takiej treści zwolnień lekarskich. W tych okolicznościach trudno przyjąć, że absencja skarżącego na służbie z tychże właśnie przyczyn winna być podstawą do zwolnienia do ze służby, bowiem tak wygenerowana absencja skarżącego na służbie nie była przez skarżącego zawiniona. W tej sytuacji zasadność korzystania ze zwolnień lekarskich z przyczyn tkwiących po stronie jednostki w której skarżący pełnił służbę, nie ma znaczenia przy ocenie "ważnego interesu służby", jako przesłanki wydalenia ze służby w Policji. W przedmiotowym stanie faktycznym organ nie wykazał, że dotychczasowa absencja skarżącego rzutowała w tej konkretnej jednostce w jakiej służył skarżący na funkcjonowanie jednostki. W ocenie skarżącego, zasadny jest także zarzut, że w niniejszym postępowaniu doszło do naruszenia reguł postępowania dowodowego poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony. Jak wynika z pisma z dnia [...] grudnia 2020r. skarżący wnosił o dopuszczenie dowodu z następujących dokumentów i dołączenie dokumentów do akt postępowania o sygn. [...]: akt postępowania w sprawie mobbingu - Komenda Miejska Policji w [...] sygn. [...], akt postępowania skargowego - Komenda Miejska Policji w [...] sygn. [...]. - akta postępowania administracyjnego - Komenda Miejska Policji w [...] o sygn. [...] - akta postępowania w sprawie o mobbing, które zgodnie z relacją [...] P. M. zostało przeprowadzone udziału skarżącego w 2020r. - po uprzednim ustaleniu przez prowadzącego postępowanie sygnatury w Komendzie Miejskiej Policji w [...], na wniosek Sądu, oryginału raportu wraz z załącznikami z dnia [...].11.2019r. skierowanego do Komendanta Głównego Policji o przeniesienie [...] A. K. do KMP w [...] - zgodnie z notatką służbową specjalisty Wydziału Kadr KMP w [...] A. W. raport z nieznanych przyczyn nie został zwrócony do KMP w [...] i nie ma go w aktach osobowych skarżącego, kopii terminarza Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...].03.2020r. potwierdzającego rozmowę [...] A. K. z Komendantem Wojewódzkim Policji w [...][...] K. P. i notatka z tej rozmowy dot. przeniesienia do KPP [...], dokumentacji lekarskiej dotyczącej wypadku w służbie [...] A. K. w dniu [...].05.2018r., dokumentacji lekarskiej dotyczącej leczenia [...] A. K. w poradni zdrowia psychicznego za lata 2019-2020, wszystkie donosy i pisma policjantów skierowane do KMP w [...] za pośrednictwem Komendy Głównej Policji dotyczące nieprawidłowości i stosowania naruszeń przez [...] P. M. w Wydziale [...] Policji KMP w [...] za lata 2019-2020 wraz z materiałami prowadzonych postępowań w tych sprawach, notatki Naczelnika Wydziału [...] Policji [...] M. B. dotyczące rozmów przeprowadzonych z [...] A. Kimla., notatki [...] A. K. dot. posiadania wiedzy o stosowaniu mobbingu przez [...] P. M. skierowana do Wydziału [...] Policji KMP [...] dot. postępowania sygn. [...], uzyskanie zaświadczenia z właściwej miejscowo dla Komisariatu Policji [...] w [...], Prokuratury Rejonowej w [...] o tym, czy w sprawie usunięcia dokumentu zwolnienia lekarskiego na dane A. K. za okres od [...].09.2018r. do [...].09.2018r. zostało wszczęte postępowanie karne o czyn z art. 276 kk. W ocenie skarżącego wskazane wyżej dowody nie zostały dopuszczone, mimo, że są istotne jakościowo i ilościowo do rozpoznania przedmiotu niniejszego postępowania, w szczególności w zakresie stosowanego wobec skarżącego mobbingu. W ocenie skarżącego uzasadniony jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, iż zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Jak wynika z akt sprawy, a rzucenia także wymaga, że stanowisko NSZZ Policjantów przedstawione w niniejszym postępowaniu zostało wydane bez uprzedniego zapoznania się z odpowiedzią policjanta i przedstawieniem sytuacji, co rzutuje na nierzetelność przedstawionego stanowiska. Z uwagi na wskazane nieprawidłowości, w ocenie skarżącego, zasadny jawi się także zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rozkazowi personalnemu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy wbrew temu, jak wskazał organ odwoławczy odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, nie było to uzasadnione występowaniem interesu społecznego przejawiającego się w potrzebie zapewnienia ciągłości wykonywania zadań Policji. Podnosi, iż lakoniczność uzasadnienia organu w tym względzie utrudnia kontrolę instancyjną. Komendant Główny Policji wnosił o oddalenie skarg w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zwolnienie ze służby, dokonywane na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 1-9 ustawy o Policji, ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu (m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 listopada 2012 r., II SA/Wa 996/12, LEX nr 1249171). W tym trybie można zwolnić policjanta ze służby tylko wtedy, gdy wymaga tego ważny interes służby, a zwolnić go nie można z innej przesłanki obligatoryjnej lub fakultatywnej, określonej w ustawie o Policji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2006 r., II SA/Wa 927/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 czerwca 2012 r., II SA/Wa 685/12, LEX nr 1230651). Szczególny charakter służby publicznej służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji ukształtowanie statusu służbowego, w tym w zakresie jego utraty. Wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się bowiem zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Jest przede wszystkim formacją uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2012 r., II SA/Wa 1536/12, LEX nr 1249115). Przyjmuje się, że według przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji dopuszczalne jest rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, który w ocenie przełożonych nie powinien pełnić służby z przyczyn pozamerytorycznych, ale nie można zwolnić go ze służby na innej fakultatywnej lub obligatoryjnej podstawie określonej w ustawie o Policji. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta może być uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta w służbie lub poza nią, o ile takie działania lub ich skutki uniemożliwiają kontynuowanie służby bez uszczerbku dla ważnych interesów formacji. Ponadto za zwolnieniem funkcjonariusza ze służby może przemawiać jedna realnie istniejąca przyczyna lub szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących łącznie o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie jest możliwe (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA 426/99, LEX 47389). Pojęcie ważnego interesu służby można również łączyć z koniecznością realizacji przez struktury policyjne zadań, które ustawodawca powierzył tej formacji. Ważny interes służby obejmuje więc przyczyny zarówno obiektywne (wynikające z obiektywnej sytuacji) jak i subiektywne. Może on mieć też charakter mieszany, nieobjęty zakresami ustawodawczymi innych przepisów regulujących odrębne przesłanki zwolnienia ze służby (wyrok NSA z dnia 3 września 1993 r. sygn. akt II SA 1645/93 i z dnia 3 kwietnia 2000 r. sygn. akt II SA 2629/99). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja takich zadań wymaga określonych kwalifikacji oraz odpowiednich predyspozycji psychicznych i zdrowotnych, a ponadto znacznego zaangażowania się i dyspozycyjności wszystkich policjantów. Osoby, które decydują się na dobrowolne podjęcie służby w Policji muszą mieć tego świadomość oraz zdawać sobie sprawę z tego, że ich status kształtować się będzie odmiennie niż pracowników umownych. Ze służbą publiczną w formacjach mundurowych łączą się nie tylko przywileje, ale i pewne ograniczenia wolności osobistej oraz zwiększone obowiązki. Funkcjonariuszowi Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, ale ochrona ta nie ma charakteru bezwzględnego i nie idzie ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje przyczyny zwolnienia ich ze służby, ale jednocześnie dostrzega konieczność prowadzenia przez organy Policji racjonalnej polityki kadrowej w celu ochrony ważnego interesu formacji. W ustawie o Policji dopuszczono zatem możliwość zwolnienia ze służby nawet w przypadkach niezawinionych przez funkcjonariusza, gdy takie są potrzeby formacji. W tym między innymi celu została wprowadzona instytucja przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Może być ona zatem wykorzystywana również w celu likwidowania dotychczasowych i zapobiegania dalszym negatywnym skutkom, jakie łączą się z licznymi nieobecnościami policjanta w służbie. Zatem nie tyle sama długotrwała nieobecność funkcjonariusza w służbie, lecz negatywne skutki długotrwałych i stale powtarzających się absencji chorobowych funkcjonariusza mogą uzasadniać rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z uwagi na ważny interes służby. Cechą, którą powinien posiadać każdy funkcjonariusz jest dyspozycyjność. W momencie kiedy funkcjonariusz traci tę cechę, gdyż z powodu częstych zwolnień lekarskich nie wykonuje zadań służbowych, niezależnie od oczywistych negatywnych skutków dla służby jakie niesie za sobą nieobecność funkcjonariusza, zostaje zachwiana fundamentalna zasada konstrukcji każdego stosunku służbowego opartego na podporządkowaniu i dyspozycyjności funkcjonariusza. Podkreślić należy, iż w treści przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ustawodawca nie sprecyzował pojęcia "ważnego interesu służby". Dlatego przy odczytywaniu tego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie i w orzecznictwie, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby; przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Użycie w danym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że czynność ta ma charakter fakultatywny – poddano ją tzw. uznaniu administracyjnemu. Zatem ustawodawca pozostawił dyskrecjonalnej władzy organu decyzję co do zasadności zainicjowania postępowania w tej kategorii spraw. Decyzja podejmowana na mocy ww. przepisu nie może mieć charakteru arbitralnego - powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.); ma to szczególne znaczenie, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych, tzw. wyrażeń nieostrych jak "ważny interes służby" (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2972/02 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby nie musi być oczywiście wynikiem jego zawinionego czy niezgodnego z prawem działania. Nieprzydanym dla służby staje się na przykład funkcjonariusz, którego stan zdrowia uniemożliwia pełne wykorzystanie dla ważnych interesów służby (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA 426/99, CBOSA). Nie fakt jego choroby, lecz wywoływane takim stanem rzeczy negatywne skutki stale powtarzających się absencji chorobowych i nieobecności, mogą uzasadniać rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 1990 r. o Policji. (por. wyrok z dnia 16 maja 2017 r. I OSK 921/16). W takiej sytuacji bez znaczenia pozostaje okoliczność dobrze pełnionej przez służby, czy otrzymanych wyróżnień itp. Długotrwała absencja spowodowana korzystaniem ze zwolnień lekarskich wymaga podejmowania przez organ stałych działań organizacyjnych (wyznaczenie zastępstw, zapewnienie dni wolnych za pełnioną przez pozostałych funkcjonariuszy służby w ponadnormatywnym wymiarze itp.), może zatem dezorganizować pracę jednostki i uniemożliwiać wywiązywanie się z ustawowych obowiązków, co nie jest do pogodzenia z dobrem formacji. Należy natomiast podkreślić, iż niedopuszczalne byłoby zwalnianie policjantów ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z zupełnym pominięciem słusznego interesu skarżącego. Zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji ma bowiem charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Decyzja podejmowana w tym przedmiocie spełniać musi wszystkie wymagania, o jakich mowa w art. 7 k.p.a. i poddana jest sądowej kontroli. Kontrola ta zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. W przedmiotowej sprawie organy policji ustaliły, iż A. K. został przyjęty do służby w Policji z dniem [...] maja 2008 r. Do dnia [...] sierpnia 2017 r. pełnił służbę w strukturach Komendy Powiatowej Policji w [...]. Pełniąc służbę w tej jednostce w okresie od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. policjant przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie przez 380 dni. A zatem przez okres około 3,5 roku nieobecność wymienionego w służbie tylko z uwagi na przedstawiane zwolnienia lekarskie wyniosła ponad rok. Z dniem [...] września 2017 r. A. K., został - na własną prośbę - przeniesiony do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] i mianowany na stanowisko policjanta Ogniwa [...] [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] stycznia 2018 r. policjant miał powierzone obowiązki służbowe na stanowisku [...] Rewiru [...] [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Następnie w okresie od dnia [...] marca 2018 r. do dnia [...] stycznia 2019 r. A. K., z uwagi na przedstawianie zwolnień lekarskich, nie pełnił służby przez 262 dni. Kolejne zwolnienia lekarskie przedstawione przez policjanta obejmowały okres od dnia [...] kwietnia 2019 r. do dnia [...] czerwca 2019 r. (81 dni). Następnie w okresie od dnia [...] września 2019 r. do dnia [...] marca 2020 r. wymieniony albo stawiał się do służby albo przedstawiał zaświadczenia lekarskie o niezdolności do jej pełnienia. W okresie od dnia [...] marca 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. policjant przebywał nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim (147 dni). Orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. stwierdzono brak przeciwskazań zdrowotnych do pełnienia przez niego służby na zajmowanym stanowisku służbowym. Jednak już w dniu [...] sierpnia 2020 r. A. K. przedstawił kolejne zwolnienie lekarskie (do dnia [...] września 2020 r.), a następnie przedkładał zwolnienia lekarskie obejmujące okres od dnia [...] października 2020 r. do dnia [...] grudnia 2020 r. (74 dni), W dniu [...] grudnia 2020 r. wymieniony otrzymał zawiadomienie o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W dniu [...] grudnia 2020 r. stawił się do służby i pełnił ją do dnia zwolnienia z tej służby, tj. do dnia [...] stycznia 2021 r. (48 dni). Organ odwoławczy wskazał, że tylko w okresie od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] grudnia 2020 r. A. K., przedstawiając kilkadziesiąt zwolnień lekarskich, nie pełnił służby z powodu choroby przez 636 dni. Tym samym w okresie 28 miesięcy A. K. był nieobecny w służbie przez 21 miesięcy. Jednocześnie policjant przebywał zarówno na zwolnieniach lekarskich niezwiązanych z wypadkiem w służbie czy też poza służbą (ponad 390 dni) oraz na zwolnieniach lekarskich związanych z wypadkiem w służbie (ponad 230 dni). Organy policji słusznie wskazały, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7 k.p.a. chroniąc słuszny interes obywateli (policjantów), wymagają również uwzględnienia interesu społecznego (interesu służby), który wynika ze szczególnego charakteru Policji jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sprawne funkcjonowanie tej formacji opiera się na właściwej realizacji zadań przez poszczególne jednostki organizacyjne Policji. Należy przyznać rację organom, iż sytuacja związana z długotrwałą absencją A. K. wpływała negatywnie na organizację służby w Komisariacie Policji [...] w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] (a także w Wydziale [...] Policji Komendy Miejskiej Policji - w której to komórce organizacyjnej wymieniony miał powierzone w okresie od dnia [...] lutego 2019 r. do dnia [...] lutego 2020 r. obowiązki). Policjant winien bowiem realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem w latach 2017-2020 przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie przez 636 dni. Prawidłowo więc organy przyjęły, iż powyższa sytuacja rzutowała ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Omawiana sytuacja niewątpliwie dezorganizowała tok służby. Absencja wymienionego funkcjonariusza w służbie w naturalny sposób zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego policjanta, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela zapatrywanie organu, że zwolnienie skarżącej z Policji było uzasadnione jej długotrwałą absencją w służbie. W orzecznictwie przyjmuje się, że stan, w którym policjant nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych ze względu na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, pomimo stwierdzonej jego zdolności do pełnienia służby, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby (por. np. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 40/18). Podkreślenia wymaga przy tym, że organ nie dokonał zwolnienia skarżącej ze służby ze względu na stan zdrowia. Organ nie kwestionował zwolnień lekarskich strony. Dokonał natomiast ustaleń, co do tego, że nieobecność skarżącego w służbie negatywnie wpływa na realizację zadań, powodując przy tym dodatkowe obciążenie zadaniami pozostałych funkcjonariuszy. Te stwierdzenia, zdaniem Sądu, nie są dowolne. Wykonywanie zadań nałożonych na Policję wymaga znacznego zaangażowania i dyspozycyjności wszystkich funkcjonariuszy oraz określonych kwalifikacji, a także odpowiednich predyspozycji psychicznych i zdrowotnych funkcjonariuszy. Brak dyspozycyjności policjanta, wynikający ze stanu zdrowia, czy też innych okoliczności, niezależnie od ich przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w zaistniałej sytuacji interes służby (interes społeczny) zdecydowanie przeważa nad interesem strony. Słuszny interes strony, to nie jakikolwiek interes strony (rozstrzygnięcie zgodne z wolą strony), ale przede wszystkim taki, który nie narusza prawa i jest zgodny z zasadami współżycia społecznego, a więc ma społeczne uzasadnienie. Niewątpliwie długotrwałe niewykonywanie przez policjanta czynności służbowych, niezależnie od istniejących niedoborów kadrowych w Policji, ujemnie wpływa na wypełnianie przez jego jednostkę organizacyjną zadań Policji, dezorganizując i utrudniając wykonywanie ustawowych działań. Jak już powiedziano, organ w sposób dostateczny i przekonujący wykazał, dlaczego dał prymat interesowi społecznemu, równoważnemu z interesem służby, przedkładając go nad interesem skarżącego. W ocenie Sądu organ prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a w uzasadnieniu decyzji dostatecznie wyjaśnił dlaczego uznał, że pozostawienie skarżącej w służbie narusza waży interes służby. Przy tym należy podzielić stanowisko organów, iż z zakresie zarzutu dotyczącego postępowania dowodowego przeprowadzone dowody muszą pozostawać w związku przyczynowym do przedmiotu postępowania. Przedmiotem niniejszego postępowania jest badanie, czy w związku z absencjami chorobowymi skarżącego nie doszło do naruszenia ważnego interesu służby. Zatem wykazywanie, że skarżący miał ciężką sytuację w pracy, gdyż jego zdaniem poddawany był mobbingowi pozostaje ambiwalentne dla oceny zaistnienia naruszenia ważnego interesu Policji. Niniejsze postępowanie nie może "dublować" postępowania dotyczącego ustalenia czy funkcjonariusz był poddany mobbingowi. W przedmiotowym postępowaniu badane były przesłanki omawiane powyżej. Czyli "ważny interes służby" oraz "interes indywidulany" funkcjonariusza. Niezasadnym okazał się również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, iż zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Jak wynika z akt sprawy, organ policji uzyskał wymagane stanowisko NSZZ Policjantów. Jak słusznie wskazał organ, nie ma w przepisach ustawy o Policji regulacji określających to, czy organizacja związkowa ma wysłuchać funkcjonariusza, zapoznać się z jego stanowiskiem, czy też w ogóle aktami. Opina organizacji związkowej nie ma mocy wiążącej, ani nie stanowi współdziałania, o którym mowa w przepisach k.p.a. Organ policji nie ma też uprawnień do badania stanowiska (opinii) organizacji związkowej pod kątem rzetelności czy zasadności. Zatem brak jest uznania, iż organ naruszył art. 10 k.p.a. poprzez niezapoznanie organizacji związkowej z materiałami postępowania. Natomiast nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazowi personalnemu o zwolnieniu jest związane z potrzebą jak najszybszej ochrony interesu publicznego, którym jest interes służby. Chodzi przy tym o zapewnienie możliwie maksymalnej efektywności działania Policji. Na powyższe kwestie bezpośrednio przekłada się dyspozycyjność funkcjonariuszy Policji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.