III SA/Wr 390/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi G. K. (skarżąca, strona, odwołująca się, zobowiązana) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (DIAS, Dyrektor IAS, organ II instancji) z [...] numer [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (organ I instancji, Dyrektor ZUS, organ egzekucyjny) w W. Inspektorat w S. z dnia [...] nr [...], stwierdzające niedopuszczalność zarzutu w części dotyczącej nieistnienia egzekwowanego obowiązku na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438, dalej u.p.e.a.) oraz nie uznającego pozostałych zarzutów wniesionych na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Jak wynika z akt sprawy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. Inspektorat w S. skierował na drogę postępowania egzekucyjnego należności z tytułu składek, w związku z prawomocnymi decyzjami tego organu z dnia [...] (nr [...]) oraz z dnia [...] (numer [...]), w których określone zostało zadłużenie strony z tytułu składek na ubezpieczcie zdrowotne za okres 10/2016 r. do 05/2017 r. Wydanie takich decyzji było konieczne z uwagi na niedopełnienie obowiązku opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne. Decyzje te zostały odebrane odpowiednio w dniach 14 czerwca i 25 sierpnia 2017 r. i uzyskały prawomocność z dniem 20 sierpnia 2019 r., po przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym przed Sądem Apelacyjnym we W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych - sygn. akt [...]. Dyrektor Oddziału ZUS w W. wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...],[...],[...] z dnia [...], obejmujących zadłużenie z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres 10/2016 r. do 05/2017 r. Dnia 19 grudnia 2019 r. Dyrektor Oddziału ZUS w W. dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w J. Oddział w S. nr [...]. Zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały odebrane 3 stycznia 2020 r. przez męża zobowiązanej S. K. Pismem z dnia 10 stycznia 2020 r. zostały złożone zarzuty zobowiązanej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów o numerach od [...] do [...]. Zarzuty zostały sformułowane przez pełnomocnika zobowiązanej S. K. i odnosiły się do: "1. nieistnienia obowiązku, ponieważ G. K. jest zwolniona z obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym na mocy art. 9 ust. 5 ustawy systemowej stanowiącym, iż ubezpieczeniom społecznym podlega się jedynie dobrowolnie na podstawie złożonego wniosku. W zakresie dobrowolności ubezpieczenia społecznego G. K. od dnia 28 lipca 2014 r. ([...] lat) nie składała takiego wniosku, a zatem od tego dnia nie podlega również ubezpieczeniu zdrowotnemu, 2. błędu co do osoby zobowiązanej, gdyż G. K. nie jest stroną tego postępowania administracyjnego, bowiem powyższego wniosku nigdy nie składała, a czynności ZUS Inspektorat w S. mają znamiona czynu zabronionego polegającego na obciążeniu i zabranie z jej konta bankowego pieniędzy bez podstawy prawnej obowiązku, 3. braku uprzedniego doręczenia upomnienia, błędnej treści tytułów wykonawczych podanej w części E poz. 9 wskazującej brak doręczenia upomnienia i powołania przepisu § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30.10.2014 r. Właściwe stosowanie tego przepisu ma zastosowanie tylko w przypadku wcześniejszego doręczenia stronie przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w administracji wezwania do zapłaty, a ta czynność nie została przez wierzyciela wykonana w związku z czym tytuły nie spełniają treści zawartej w art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a. poprzez błędne powołanie się na rozporządzenie Ministra Finansów na skutek nie doręczenia wezwania do zapłaty, 4. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 7, dotyczący braku podpisu z podaniem pełnego imienia i nazwiska osoby działającej w imieniu Prezesa ZUS, a złożona parafka nie wypełnia ww. normy, 5. prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, tzn. prowadzenie egzekucji przez Dyrektora Oddziału ZUS w W., podczas gdy właściwym organem w sprawie jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., 6. określenia obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia, wskutek wskazania w tytułach wykonawczych w polu E poz. 3, iż podstawą prawna obowiązku jest orzeczenie [...] z dnia [...] (poz. 5) oraz [...] z dnia [...] (poz. 5). Orzeczenie jest zawsze sądowe, a decyzje wierzyciela z dnia [...] oraz [...] wydane bez podstawy prawnej i podpisane nie w imieniu Prezesa ZUS posiadające znak sprawy [...] i [...] nie są i nigdy nie będą orzeczeniami, co zdaniem strony oznacza, że tytułu wykonawcze wydano w innej sprawie, 7. niezgodności nieistniejącego obowiązku z treścią orzeczenia (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), decyzja nie zawiera bowiem podstawy prawnej obowiązku (o ile obowiązek ten istnieje), 8. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) - w związku z wydaniem orzeczeniem przez sądy powszechne, zdaniem Strony egzekucja powinna się toczyć w trybie sądowym." Postanowieniem z [...] na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 oraz art. 18 u.p.e.a. a także art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 259 dalej k.p.a.), Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., działając jako organ egzekucyjny, po pierwsze stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu w części dotyczącej nieistnienia obowiązku egzekwowanego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, po drugie nie uwzględnił pozostałych zarzutów zgłoszonych w piśmie z 10 stycznia 2020 r. Pismem z 9 marca 2020 r. zostało wniesione w termie zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego z [...]. W uzasadnieniu zażalenia strona podtrzymała dotychczasowe argumenty i wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Po rozpatrzeniu zażalenia strony, organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na treść przepisów art. 33 § 1 pkt 1-10, art. 34 § 1 i § 1a oraz § 4, art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wyjaśnił, że rozpatrując zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, badał prawidłowość zachowania procedury określonej w art. 34 u.p.e.a. W ocenie Dyrektora Izby działanie organu egzekucyjnego dotyczące trybu rozpoznania zarzutów było prawidłowe. Dyrektor Izby odnosząc się do sprawy wyjaśnił, że w kwestii zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa wart. 15 § 1 u.p.e.a., przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego obejmującego należności określone w decyzji nie ma obowiązku kierowania dodatkowego upomnienia wzywającego do zapłaty. DIAS podkreślił, że wezwanie takie stanowi sama decyzja, a w jej pouczeniu zawarta jest informacja ostrzegająca o możliwości skierowania zaległych kwot na drogę postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku, w związku z niezaznaczeniem na tytule wykonawczym w części E pkt 3 poz. 1, a zaznaczeniem w pkt 3 poz. 1 - orzeczenie zamiast decyzji pomimo, że orzeczenie jest zawsze sądowe, Dyrektor Izby wyjaśnił, że termin orzeczenie należy tu rozumieć szerzej, zatem nie tylko w znaczeniu orzeczeń sądowych, ale i decyzji administracyjnych. Dyrektor IAS przypomniał, że zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres 10/2016 r. do 05/2017 r., zostały prawomocnie przesądzone wyrokiem Sądu Apelacyjnego we W. - sygn. akt [...] i nie podlegają ponownemu rozstrzygnięciu. DIAS nie stwierdził również, by zachodził w sprawie błąd co do osoby zobowiązanego, zarzut ten zdaniem organu II instancji ma prowadzić do kwestionowania w ogóle zasadności nałożenia na zobowiązaną obowiązku i ma na celu ponownego zbadania zasadności jego nałożenia, co w postępowaniu egzekucyjnym nie jest możliwe. Organ II instancji nie uznał również za uzasadniony zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia, gdyż, jego zdaniem, w prawidłowy sposób obowiązki wynikające z decyzji określających z dnia [...] i [...] zostały odzwierciedlone w tytułach wykonawczych. Organ odwoławczy nie uznał również zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) i wskazał, że zgodnie z art. 19 k.p.a. (stosowanym w związku z odesłaniem zawartym w art. 18 u.p.e.a.) organy egzekucyjne są obowiązane przestrzegać swojej właściwości rzeczowej i miejscowej z urzędu w każdym stadium postępowania egzekucyjnego. Organ powołał się na treść art. 19 § 4 u.p.e.a. oraz pkt 37 rozporządzenia Ministra Finansów z 2 września 2016 r. i wyjaśnił, że miejscowość, na terenie której zamieszkuje zobowiązana, posiadającej status gminy o nazwie S., jest przyporządkowana miejscowo do właściwości Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. Dyrektor IAS zaznaczył, że zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. również należało uznać za niezasadny. W ocenie organu nadzoru, tytuł wykonawczy został wypełniony prawidłowo, zawierał wszystkie konieczne elementy oraz dane dotyczące osoby zobowiązanego, dochodzonego obowiązku, oznaczenia wierzyciela i organu egzekucyjnego. Organ wskazał również, że zarzut braku pełnego podpisu imieniem i nazwiskiem osoby upoważnionej nie jest zasadny. W kwestii zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, organ odwoławczy wskazał na treść przepisu art. 2 § 1 pkt 3 u.p.e.a., stanowiącego, że należności pieniężne (inne niż określone w pkt 1 i 2), jeżeli pozostają we właściwości rzeczowej organów administracji publicznej, podlegają egzekucji administracyjnej. Skoro zatem należności z tytułu składek należą do tej grupy, to egzekucja w tym trybie jest zasadna. DIAS odniósł się również do wniosku zobowiązanej o umorzenie postępowania egzekucyjnego i wyjaśnił, że w tym postępowaniu, zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W przypadku niniejszym organ nie uznał zarzutów strony za uzasadnione, zatem umorzenie postępowania egzekucyjnego jest niemożliwe. W skardze do tutejszego Sądu strona wskazała, że zaskarża w całości postanowienie DIAS i podtrzymała zgłoszone zarzuty. Ponadto zarzuciła, że orzeczenia sądowe Sądu Okręgowego w S. z [...], sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...], sygn. akt [...] wydane w sprawie odwołań od decyzji ZUS Inspektorat w S. z dnia [...] i z dnia [...], nie mają podpisanej sentencji przez skład orzekający, co oznacza, że orzeczeń tych nie ma w obrocie prawnym i nie rodzą one skutków prawnych i obowiązków dla zobowiązanej w zakresie egzekucji sądowej i egzekucji administracyjnej. Następnie mając na względzie art. 11 p.p.s.a. pełnomocnik strony stwierdził, że uzupełnienie postępowania egzekucyjnego w administracji materiałem z postępowań z zastosowaniem przepisów k.p.c. jest niedopuszczalne ze względu na brak związania sądu administracyjnego ustaleniami istniejącymi w prawomocnych wyrokach sądów powszechnych. Ponadto zdaniem strony skarżącej wierzyciel w tytułach wykonawczych błędnie nazywa orzeczeniami decyzje określające z dnia [...] i [...], wskazując, ze tytuły wykonawcze mogą zostać wystawione przez wierzyciela tylko, gdy należność wynika z orzeczenia sądu, a warunek ten nie został spełniony. Skarżąca podniosła, że tytuły wykonawcze nie zawierają adnotacji wierzyciela, że są odpisem tytułu wykonawczego. Skarżąca stwierdziła następnie, iż art. 11 p.p.s.a ma zastosowanie wprost do art. 34 § 1a u.p.e.a. ponieważ nie wiąże organu egzekucyjnego, organu odwoławczego i sądu administracyjnego w przedmiocie ustaleń sądu powszechnego w zakresie zgłoszonego zarzutu, co skutkuje brakiem możliwości wydania przez wierzyciela postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Wskazano również, że organ odwoławczy błędnie ustalił w komparycji zaskarżonego postanowienia, iż zażalenie skarżącej z dnia 9 marca 2020 r. zostało wniesione na postanowienie Dyrektor ZUS Oddział w W., podczas gdy w rzeczywistości zażalenie to zostało wniesione na postanowienie Dyrektora ZUS Oddział w W., co według strony oznacza, że organ odwoławczy nie rozpoznał tego zażalenia w ogóle. Dalej podniesiono, że brak jest podstaw do stwierdzenia prawomocności decyzji określających z dnia [...] i [...], ponieważ takich decyzji w obrocie prawnym (tj. w postępowaniu w sądzie powszechnym) nie było. Ponadto zdaniem skarżącej organ odwoławczy powinien z urzędu dostrzec uchybienia organu wierzycielskiego sporządzającego tytuły wykonawcze o nie zastosowaniu się do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej zawartych w Załączniku Nr 1- Objaśnienia dotyczące sporządzania tytułu wykonawczego (TW-1) i do obowiązkowego wypełnienia pozycji w sposób wskazany w tym załączniku. Uchybienie organu polega na innym zaznaczeniu właściwych kwadratów znakami nie będącymi "X". W ocenie skarżącej skutkuje to nieważnością tego dokumentu urzędowego. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego jako bezprzedmiotowego z powodu braku podlegania obowiązkowi opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne wskutek nie złożenia przez zobowiązaną wniosku w myśl art. 7 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych po osiągnięciu wieku emerytalnego w dniu [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest postanowienie uznające za niezasadne zarzuty zgłoszone przez stronę na postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 2, 3, 4, 7, 9, 10 u.p.e.a. oraz stwierdzające niedopuszczalność zarzutu w części dotyczącej nieistnienia obowiązku (art.33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Sąd przypomina, że skarżąca podnosiła zarzuty względem toczącego się wobec niej postępowania egzekucyjnego, które odnosiły się do: nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.), braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.), prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a.), określenia obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością jego uchylenia. Sąd stwierdził, że organy w sposób prawidłowy odniosły się do zarzutów podniesionych przez skarżącą oraz w prawidłowy i wyczerpujący sposób wyjaśniły stronie powody ich nieuwzględnienia. Sąd zgadza się z motywami zaskarżonych decyzji. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są instytucją procesową, która ma na celu ochronę zobowiązanego w sytuacji, gdy postępowanie to narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Możliwość zastosowania tego środka jest jednak uzależniona od spełnienia określonych przesłanek, a mianowicie prawo wniesienia zarzutów może zostać zrealizowane tylko w ściśle określonym terminie, a ponadto w oparciu o przesłanki zawarte w ustawie. Termin na złożenie zarzutu wynosi 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone 3 stycznia 2020 r. Zarzuty zostały złożone 10 stycznia 2020 r. (data wpływu do organu: 14 stycznia 2020 r.) Należy zatem uznać, że zostały one złożone z zachowaniem wyznaczonego terminu. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie m.in. art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Sąd stwierdził, że w sprawie zasadnie wskazał DIAS, że w sytuacji gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym (a tak jest w niniejszym przypadku) nie wydaje się odrębnych postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/06 (dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl.orzeczenia). Sąd, opierając się na dołączonych do sprawy aktach administracyjnych, zgodził się z ustaleniami poczynionymi przez organy egzekucyjne, że decyzjami Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W., Inspektoratu w S. z dnia [...] i [...] określono wysokość zadłużenia G. K. jako płatnika składek. W uzasadnieniu tych decyzji wskazano, że jeżeli zobowiązanie z nich wynikające nie zostanie uregulowane dobrowolnie w terminie miesiąca od daty doręczenia tego orzeczenia ZUS na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266) zobowiązany będzie do przymusowego ściągnięcia tego długu na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Decyzje zostały odebrane 14 czerwca i 25 sierpnia 2017 r. przez pełnoletniego domownika skarżącej. Wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...], Sąd Okręgowy Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. oddalił odwołanie zobowiązanej od powyższych decyzji. Następnie wyrokiem z [...], sygn. akt [...], na skutek wniesionej apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w S., Sąd Apelacyjny we W. III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację. Z powyższych faktów prawidłowo organy wywiodły, że zaległość za okres od 10/2016 r. do 05/2017 jest wymagalna. Na podstawie powyższych decyzji zostały wystawione tytuły wykonawcze. W świetle wyżej przedstawionego stanu faktycznego, DIAS prawidłowo stwierdził, że zarzut nieistnienia obowiązku, zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1 u.p.e.a., został podniesiony w odrębnym postępowaniu odwoławczym, na co wskazuje stanowi wyżej powołany wyrok Sądu Apelacyjnego we W. III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...], sygn. akt [...]. W konsekwencji, celem uniknięcia dwutorowości badania tych samych przesłanek w odrębnych postępowaniach, organ II instancji słusznie stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu w części dotyczącej nieistnienia obowiązku egzekwowanego. Uczynił to, prawidłowo powołując się na treść art. 34 §1a u.p.e.a., w myśl którego, jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu." Zdaniem Sądu w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym prawidłowo ustalono jako osobę zobowiązana skarżącą. Przypomnienia wymaga, że decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] i [...] określające wysokość zadłużenia skarżącej, prawidłowo podają imię, nazwisko skarżącej oraz jej NIP, REGON i PESEL; te same dane zostały właściwie umieszczone w tytułach wykonawczych, które zostały wystawione na podstawie powyższych decyzji. Organy egzekucyjne odnosząc się do zarzutu skarżącej braku uprzedniego doręczenia upomnienia konsekwentnie i prawidłowo wyjaśniły skarżącej, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Prawidło wskazały jako przepisy szczególne, regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 131), w których zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. W rozpoznawanej sprawie wysokość należności została ustalona na podstawie decyzji ZUS z [...] i [...], wydanych w oparciu o art. 83 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, odebranych przez pełnoletniego domownika skarżącej odpowiednio w dniach 14 czerwca i 25 sierpnia 2017 r. Natomiast w sytuacji wydania i doręczenia decyzji określającej wysokość należności, dla wszczęcia egzekucji nie jest wymagane przesłanie upomnienia. Sąd stwierdza ponadto, że o treści § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 ZUS poinformował skarżącą w ostatnim akapicie uzasadnień decyzji. Sąd zgadza się również ze stanowiskiem Dyrektora IAS, że zarzut braku pełnego podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela oraz stwierdzenia, że tytuły wykonawcze zawierają złą podstawę prawną tym samym nie spełniają wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 7 i 3 u.p.e.a. nie mógł znaleźć akceptacji organów egzekucyjnych. W ocenie Sądu właściwie organ II instancji stwierdził, że tytuły wykonawcze został wypełniony prawidłowo, zawierały wszystkie konieczne elementy oraz dane dotyczące osoby zobowiązanego, dochodzonego obowiązku, oznaczenia wierzyciela i organu egzekucyjnego. Sąd stwierdził, że w tytułach wykonawczych wskazane jest imię, nazwisko, stanowisko służbowe wraz z podpisem osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela, natomiast parafka zamiast pełnego podpisu nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 7 wobec ujawnionego pełnego imienia i nazwiska na pieczątkach stanowiących tło popisu własnoręcznego. Wskazać również należy, że decyzja stanowiąca podstawę wystawionych tytułów wykonawczych została w nich prawidłowo określona. Nie stanowi również podstawy nieważności tytułów wykonawczych zaznaczenia właściwych kwadratów znakami nie będącymi "X". Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii prawidłowego podpisana wyroków Sądu Okręgowego w S. z dnia [...], sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...], sygn. akt [...], Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podkreśla, że organy egzekucyjne prowadzące egzekucję długu skarżącej nie są władne do weryfikacji tych orzeczeń. Sąd wskazuje jednak, że skarżąca dysponuje jedynie odpisami wskazanych wyroków, natomiast podpisy Sędziów orzekających znajdują się na oryginałach tych rozstrzygnięć. Sąd zgadza się również ze stanowiskiem organu odnośnie niezasadności zarzutu skarżącej co do podnoszonej przez nią niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Prawidłowo wskazał organ na treść przepisu art. 2 § 1 pkt 3 u.p.e.a., stanowiącego, że należności pieniężne (inne niż określone w pkt 1 i 2), jeżeli pozostają we właściwości rzeczowej organów administracji publicznej, podlegają egzekucji administracyjnej. Słusznie zatem skonkludowano, że skoro należności z tytułu składek należą do tej grupy (co nie budzi żadnych wątpliwości), to prowadzenie egzekucji w tym trybie jest całkowicie zgodne z prawem. Odnosząc się do kolejnego zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ, Sąd po raz kolejny stwierdza, że postępowanie prowadzone jest w sposób prawidłowy. Ustosunkowując się do wskazanego zarzutu DIAS słusznie wskazał na treść art. 19 § 4 u.p.e.a., zgodnie z którym "Dyrektor oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń" oraz na treść pkt 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 września 2016 r. w sprawie siedzib i właściwości rzeczowej i miejscowej dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne (Dz. U z 2016 r. poz. 1411), który określa właściwość miejscową dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., wskazując że gmina o nazwie S. (miejscowości, w której mieszka skarżąca), jest przyporządkowana miejscowo do właściwości Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. Podobnie podniesiony przez skarżącą zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia został prawidłowo oceniony przez organy egzekucyjne. DIAS prawidłowo przyjął, że tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie decyzji z [...] i [...], określających wysokość zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od 10/2016 do 05/2017 r. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia rozbieżności pomiędzy tytułami wykonawczymi, a decyzjami stanowiącymi podstawę ich wystawienia. Odnosząc się do zarzutów skargi, przypomnieć również należy, że kwestionowanie merytorycznej zasadności ostatecznej decyzji administracyjnej na etapie postępowania egzekucyjnego nie może odnieść skutku. Jak wskazuje art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jeżeli zatem decyzja stała się ostateczna, jej wykonanie nie zostało wstrzymane, to obowiązkiem organu egzekucyjnego było wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących niezweryfikowania przez organ dopuszczalności egzekucji ze względu na nieistnienie obowiązku. Nie budzi wątpliwości Sądu, że skoro podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych i w konsekwencji do przystąpienia z urzędu do egzekucji administracyjnej stanowiła decyzja administracyjna, w której ustalono wobec skarżącej jako płatnika składek, wysokość należności z tytułu składek to egzekucja tego obowiązku znajduje pełne oparcie w obowiązujących przepisach. Oczywistym jest przy tym, że użycie określenia "orzeczenie" w stosunku do decyzji administracyjnej jest w pełni poprawne. Ponadto za bezzasadne Sąd uznał twierdzenie skarżącej, dotyczące nie rozpoznania jej zażalenia przez organ II instancji. W sentencji zaskarżonego postanowienia wskazano bowiem na rozpatrzenie zażalenia z dnia 9 marca 2020 r., a następnie organ powołał z numeru i daty wydania, konkretne postanowienie, od którego wniesiono zażalenie i wskazał przedmiot tego postępowania. Dostrzeżony przez Stronę brak precyzji w określeniu nazwy organu I instancji nie świadczy o rozpoznaniu zażalenia na inne postanowienie, skoro jest możliwe zidentyfikowanie sprawy i to bez jakichkolwiek wątpliwości. Okoliczność, iż organ ten raz posługuje się pełną nazwą, a innym razem bez wskazania inspektoratu, nie oznacza, że mamy do czynienia z dwoma różnymi organami. Z uwagi na powyższe, Sąd stwierdza, że podniesione w skardze zarzuty są nieuzasadnione, a w sprawie nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Kontrolowane postanowienia nie naruszają prawa w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez skarżącą okoliczności, a postępowanie przeprowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami k.p.a., analizując okoliczności, na które powoływała się skarżąca oraz te, które powinny rozważyć z urzędu. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.