II SA/Wr 420/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. sp. k. we W. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 10 lipca 2020 r. nr WR.ZUO.5.4700.987.2020.AP w przedmiocie określenia opłaty stałej za odprowadzenie do rzeki wód opadowych i roztopowych oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z 10 VII 2020 r. (WR.ZUO.5.4700.987.2020.AP) Dyrektor Zarządu Zlewni we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako "DZZ") określił dla P. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we W. opłatę stałą za okres od 27 V 2020 r. do 31 XII 2020 r. w wysokości 2371 zł za odprowadzanie do rzeki O. z rejonu osiedla P. i P.(1) oraz ulic [...], [...] - wód opadowych i roztopowych. W uzasadnieniu decyzji DZZ wyjaśnił, że nie uznał reklamacji P. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we W. (dalej jako "skarżąca") od informacji rocznej z 15 IV 2020 r., gdyż w myśl art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 VII 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310) – dalej jako "pr.w.", wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast - ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę. DZZ zaznaczył przy tym, że skarżąca korzysta z usług wodnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego przez DZZ decyzją z 25 II 2020 r. (znak: WR.ZUZ. 5.421.237.2019.JK) na usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych i roztopowych istniejącą i projektowaną siecią kanalizacji deszczowej nowym wylotem do rzeki O. z rejonu projektowanego osiedla P. oraz istniejącego osiedla P.(1) i rejonu ulic [...] i [...] (dz. Nr [...] AM-[...], obręb P.). Decyzja ta stała się ostateczna dnia 27 V 2020 r. i uprawnia do odprowadzania wód opadowych i roztopowych w ilości Qs= 4,3302 m3/s oraz Qśrr= 1831,76 m3/rok w okresie do dnia 25 II 2050 r. DZZ wyjaśnił przy tym, że opłata stała została obliczona zgodnie z przepisami, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 219 dni i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód w ilości 4,3302 m3/s. Wysokość jednostkowej stawki opłaty stałej została określona w § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 XII 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r. poz.2502 ze zm.). W skardze na opisaną wyżej decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa, tj.: 1) art. 271 ust. 1 pr.w., poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tj. błędne ustalenie przez DZZ, że skarżąca zobowiązana jest do ponoszenia opłaty stałej w wysokości 2371 zł wyłącznie na podstawie samego faktu wydania przez DZZ pozwolenia wodnoprawnego, pomimo braku zaistnienia w sprawie objętej zaskarżoną decyzją materialnych podstaw, określonych w naruszonym przepisie do ustalenia ww. opłaty tj. braku wybudowania i rozpoczęcia eksploatacji urządzeń wodnych, od których istnienia naruszony przepis uzależnia obowiązek ponoszenia opłaty stałej za odprowadzanie do wód opadowych lub roztopowych, co skutkowało wydaniem przez DZZ zaskarżonej decyzji; 2) art. 35 ust. 3 pkt 7 pr.w., poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tj. błędne przyjęcie przez DZZ, że korzystanie z usługi wodnej, polegającej na odprowadzaniu do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych jest całkowicie niezależne od istnienia urządzeń wodnych, składających się na otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej i zależy wyłącznie od samego faktu wydania przez DZZ pozwolenia wodnoprawnego, pomimo, że naruszony przepis w sposób wyraźny wskazuje na uzależnienie realizacji tej usługi wodnej od istnienia ww. urządzeń, co skutkowało przyjęciem przez DZZ zaskarżonej decyzji; 3) art. 271 ust. 4 pr.w., poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tj. błędne ustalenie przez DZZ opłaty stałej w wysokości 2371 zł, obliczonej w sposób sprzeczny z opisaną w naruszonym przepisie regułą obliczenia wysokości tej opłaty, podczas gdy, przy obliczeniu tej opłaty w sposób prawidłowy powinna ona zostać ustalona w innej wysokości; 4) art. 7a §1 kpa, poprzez jego niezastosowanie tj. niewyjaśnienie ewentualnych wątpliwości na korzyść skarżącej, a przez to błędne ustalenie przez DZZ opłaty stałej w wysokości 2371 zł, obliczonej w sposób sprzeczny z opisaną w naruszonym przepisie regułą obliczenia wysokości tej opłaty, podczas gdy, przy zastosowaniu reguły rozstrzygającej wątpliwości, opisanej w zaskarżonym przepisie, opłata ta powinna zostać ustalona w innej wysokości. Uzasadniając zarzuty skarżąca podkreśliła, że dotychczas nie zostały wybudowane i oddane do użytku żadne urządzenia wodne służące do odprowadzania wód. Opłata stała zależna jest zaś w wyłącznie za faktyczne odprowadzanie wód, a nie za potencjalną możliwość ich odprowadzania. Skarżąca zaznaczyła również, że zarzut naruszenia art. 271 ust. 4 pr.w. i art. 7a § 1 kpa podnosi wyłącznie z ostrożności procesowej, bowiem nawet przy założeniu zasadności pobrania opłaty, została ona obliczona przy zastosowaniu niewłaściwego parametru. DZZ powinien bowiem przyjąć do obliczeń wskaźnik roczny odprowadzania wody Qśrr=1831,76 m3/rok, nie zaś parametr sekundowy. Pozwolenie wodnoprawne udzielone skarżącej nie określa bowiem wskaźnika maksymalnego (Qmax) a jedynie wskaźnik Qs oraz Qśrr. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji, zasądzenie kosztów postępowania i przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści skargi. W odpowiedzi na skargę DZZ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 30 X 2020 r. zdjęto sprawę z wokandy posiedzenia jawnego i skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 III 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. DZZ prawidłowo zastosował przepisy prawa, zaś wszystkie istotne okoliczności sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym. Sąd zaznacza przy tym, że załączone do skargi dokumenty znajdują się już w aktach administracyjnych, tak więc niecelowe było przeprowadzanie przez Sąd dowodów uzupełniających. Zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 7 pr.w., usługą wodną jest odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Za opisaną wyżej usługę uiszcza się opłaty stałe i zmienne, o czym wprost stanowi art. 268 ust. 1 pkt 3 lit.a w zw. z art. 270 ust. 1 pr.w. Co istotne, w myśl art. 270 ust. 11 pr.w., opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych. Przepis z art. 270 ust. 11 pr.w. stanowił w przeszłości przedmiot wątpliwości interpretacyjnych co do tego, czy od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych zależna jest wyłącznie opłata zmienna, czy też od istnienia takich urządzeń zależna jest również opłata stała. Obecnie jednak tego rodzaju wątpliwości są nieuzasadnione. W myśl bowiem art. 271 ust. 5a pr.w., opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę. Przepis ten obowiązuje od 23 XI 2019 r. i wprowadza ogólną regułę powiązania obowiązku uiszczania opłaty stałej z istnieniem ostatecznego pozwolenia wodnoprawnego uprawniającego do korzystania z usług wodnych. Znajduje więc on niewątpliwie zastosowanie w okolicznościach kontrolowanej sprawy, gdzie ustalana jest opłata stała należna za 2020 r. w związku z pozwoleniem wodnoprawnym wydanym w 2020 r. W konsekwencji nie można się zgodzić z zarzutem skargi, jakoby opłata stała określona w kwestionowanej decyzji była nienależna z uwagi na niewykonanie dotychczas urządzeń do odprowadzania wód. Sąd zwraca uwagę, że powoływane przez skarżącą na poparcie tego zarzutu orzecznictwo sądów administracyjnych bazowało na stanie prawnym, sprzed wejścia w życie art. 271 ust. 5a pr.w., tak więc nie sposób uznać, że w obecnym stanie normatywnym zachowało ono swoją aktualność. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa także w zakresie wysokości ustalonej opłaty stałej. Stosownie do art. 271 ust. 4 pr.w., wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. W sprawie bezsporna jest zastosowana przez organ stawka jednostkowa opłaty (2,50 zł na dobę za 1 m3/s) oraz wyrażona w dniach jednostka czasu (219 dni w 2020 r., liczonych od daty ostateczności pozwolenia wodnoprawnego udzielonego skarżącej). Wysokość stawki jednostkowej za odprowadzanie ścieków wynika jednoznacznie z § 6 rozporządzenia z 22 XII 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne. Co do przyjętej przez DZZ maksymalnej ilości odprowadzanych wód, wyrażonej w m3/s, to taki parametr został jednoznacznie określony w udzielonym skarżącej pozwoleniu wodnoprawnym jako Qs= 4,3302 m3/s. Jest to parametr ustawowy, dotyczący maksymalnej ilości odprowadzania wód w sekundowej jednostce czasu i nie ma podstaw do zastosowania postulowanego przez skarżącą parametru średniej ilości wód odprowadzanych w ciągu roku (Qśrr= 1831,76 m3/rok). Powoływane przez skarżącą orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazujące na konieczność uwzględniania innych parametrów, dotyczyło szczególnych stanów faktycznych, gdzie pozwolenie wodnoprawne w ogóle nie określało parametru sekundowego (wyrażonego w m3/s). W okolicznościach niniejszej sprawy pozwolenie wodnoprawne wyraźnie określa wskaźnik dopuszczalnego odprowadzania wód wyrażony w m3/s, tak więc zastosowanie wskaźnika rocznego byłoby sprzeczne z art. 271 ust. 4 pr.w. Nie znajdzie tu zastosowania art. 7a § 1 kpa, bowiem w rozpatrywanym przypadku nie występują wątpliwości co do treści normy prawnej. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.