II OSK 1898/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz sędzia del. WSA Mirosława Pindelska (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1910/08 w sprawie ze skargi C. R. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1910/08 oddalił skargę C. R. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy postanowienie Stołecznego Konserwatora Zabytków, działającego z upoważnienia Prezydenta m.st. Warszawy, z dnia [...] grudnia 2006 r., w którym to postanowieniu organ I instancji uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Warszawie. Organ odwoławczy wskazał, że przedstawiona do uzgodnienia decyzja obejmuje nieruchomość znajdująca się na obszarze zespołu urbanistycznego i budowlanego dawnego "Miasta – Ogrodu Czerniaków", zwanego Miastem – Ogrodem Sadyba, wpisanego do rejestru zabytków pod numerem 1559-A decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie z dnia 2 grudnia 1993 r. Dalej wyjaśnił, że wziął pod uwagę wpływ zamierzonej inwestycji na układ przestrzenny chronionego krajobrazu miasta w odniesieniu do istniejącej sąsiedniej zabudowy. Wyjaśnił, że sposób realizacji zabudowy na obszarze zabytkowym musi być podporządkowany wspólnym wymaganiom ogólnym i ograniczeniom swobody projektowania, zgodnie z przyjętymi rygorami konserwatorskimi. Podzielił stanowisko organu I instancji, iż zakres planowanych działań inwestycyjnych jest dopuszczalny z konserwatorskiego punktu widzenia, dostosowuje się bowiem do cech charakterystycznych istniejącego zespołu i nie narusza wartości zabytkowych. Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego C. R. zarzucił organowi naruszenie art. 7, 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego [Dz.U.Nr.98 z 2000r. ze zm. , dalej k.p.a.] mające wpływ na wynik sprawy. Wskazał na brak poprowadzenia wystarczającego postępowania dowodowego dla okoliczności sprawy i oparcie się wyłącznie na stanowisku organu I instancji. Nie wyliczenie współczynnika powierzchni biologicznie czynnej. Nie uwzględnienie okoliczności, iż organ I instancji wydał krzywdzące dla skarżącego postanowienie, naruszające jego interes faktyczny i prawny oraz wpływające na warunki i jakość życia jego i rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że zaskarżone postanowienie jest wydane w postępowaniu wpadkowym w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku przy ul. Żegiestowskiej 23k w Warszawie. Konieczność uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z konserwatorem zabytków wynika z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), stanowiącym, iż przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji istnieje obowiązek uzgodnienia tej decyzji m.in. z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. W przypadku przedmiotowej inwestycji te uprawnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie zostały powierzone m.st. Warszawie na mocy porozumienia z dnia 1 czerwca 2005 r. Uzgodnienia te są dokonywane w trybie art. 106 k.p.a. i mogą następować w formie opinii czy uzgodnienia. Uzgodnienie zaś jest formą o znaczeniu stanowczym, gdyż wiąże organ administracji decydujący w sprawie głównej. Organ uzgadniający ocenia jedynie projekt decyzji. Nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego tę kwestię. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) przedmiotem ochrony konserwatorskiej są zabytki nieruchome będące układami urbanistycznymi, ruralistycznymi i zespołami budowlanymi (lit. b), dziełami architektury i budownictwa (lit. c). Według zaś treści art. 4 tej ustawy ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu: 1) zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych, finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie, 2) zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, 3) udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków, 4) przeciwdziałanie kradzieży, zaginięciu lub nielegalnemu wywozowi zabytków za granicę, 5) kontrolę stanu zachowania i przeznaczenia zabytków, 6) uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska. Sąd podkreślił, że organ odpowiedzialny za ochronę zabytków działa w ramach uznania administracyjnego w odniesieniu do przepisów o ochronie zabytków oraz wiedzy specjalistycznej pracowników organu. Działając zaś w oparciu o uznanie ma obowiązek wyważyć interes publiczny oraz słuszny interes strony. W konsekwencji ma rozstrzygać zgodnie z żądaniami strony, chyba że takie rozstrzygniecie pozostaje w sprzeczności z interesem publicznym. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie wzięły pod uwagę zarówno słuszny interes strony, jak również interes publiczny. Została uwzględniona okoliczność, że działka, na której ma powstać inwestycja jest znacznie większa od pozostałych działek, a po rozbudowie segmentu współczynnik zabudowy do powierzchni biologicznie czynnej będzie równał się współczynnikowi pozostałych działek. Sama rozbudowa nie wpłynie negatywnie na istniejący zespół urbanistyczny i budowlany Miasta – Ogrodu Czerniaków. Sąd stwierdził, że ta ocena nie nosi cech dowolności. Rolą organu było jedynie stwierdzenie, czy planowana inwestycja jest dopuszczalna pod względem ochrony istniejących zabytków. Ta rola została spełniona. Podkreślając wpadkowość postępowania uzgodnieniowego Sąd wskazał, że podnoszone przez skarżącego kwestie dotyczące naruszenia jego interesu prawnego wpływającego na warunki życia będą mogły być skutecznie podnoszone dopiero na następnym etapie postępowania. Nie podlegają one właściwości rzeczowej organu orzekającego w tej sprawie uzgodnieniowej. Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa podniesionych przez skarżącego. Skargą kasacyjną C. R. zaskarżył powyższy wyrok, zarzucając mu w oparciu o art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz.U.Nr. 153 poz.1270 ze zm. ,dalej p.p.s.a] naruszenie art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a., art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, art. 60 ust. 1 w zw. z art. 253 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie jego zmianę i uwzględnienie skargi wraz z zasądzeniem kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że planowana inwestycja nie jest zgodna z cechami sąsiedniej, chronionej zabudowy, narusza wartości zabytkowego obszaru nie tylko z uwagi na zbyt niski współczynnik powierzchni biologicznie czynnej, jaki powstanie po przeprowadzeniu inwestycji, mniejszy, wbrew twierdzeniom organu, niż na sąsiednich nieruchomościach ale też negatywnie wpłynie na wygląd całego chronionego kompleksu. Wskazał, że Sąd zatwierdził wyrokiem brak ustaleń organu w zakresie określenia cech chronionej zabudowy, zbadania cech inwestycji planowanej i porównania tych wyników. Zabrakło zdaniem kasatora analizy chronologii rozwoju przestrzennego obszaru, analizy historycznych przemian układu przestrzennego obszaru, w tym przemian własnościowych, analizy zasobu środowiska kulturowego (obiekty i obszary), formy jego ochrony, funkcji obiektów i obszarów, charakterystyki głównych elementów kompozycji (podstawowe ciągi komunikacyjne, obiekty i zespoły organizujące sylwetę, główne wnętrza układu), oceny struktury przestrzennej obszaru, oceny wartości krajobrazowo-przestrzennych (sylwety, dominanty, elementy dysharmonizujące itp.), oceny zachowań wartości kulturowych obszaru, rozgraniczających, elementów układu przestrzennego o wartościach estetycznych i krajobrazowych do zachowania. Brak tych ustaleń uniemożliwia dokonanie oceny czy rozstrzygnięcie było swobodne, czy dowolne. Niedostrzeżenie zaś naruszeń procedury administracyjnej przez Sąd I instancji jest naruszeniem przepisów p.p.s.a. obligujących Sąd do kontroli legalności decyzji i do jej uchylenia w przypadku wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Brak dokonania ustaleń stanu faktycznego w zakresie wskazanym przez kasatora skutkuje naruszeniem prawa materialnego z art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponadto kasator zarzucił brak uwzględnienia przez organy i Sąd I instancji jego interesu w sprawie, jako właściciela działki położonej na chronionym obszarze. Ponadto Sąd I instancji nie odroczył postępowania w sprawie mimo wniosku pełnomocnika skarżącego ustanowionego w terminie uniemożliwiającym zapoznanie się z aktami sprawy i żądającego umożliwienia mu tego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła. Wbrew zarzutowi kasatora o uniemożliwieniu przez Sąd I instancji zapoznania się przez pełnomocnika skarżącego z aktami sprawy, nie doszło do naruszenia przesłanek stanowiących o nieważności postępowania. Skarżący był powiadomiony o terminie rozprawy przed Sądem I instancji ponad miesiąc wcześniej, otrzymał odpis odpowiedzi na skargę, był reprezentowany na terminie rozprawy przez profesjonalnego pełnomocnika. Okoliczność, że ustanowił profesjonalnego pełnomocnika w dniu rozprawy bez wskazania konkretnego powodu co do daty tej czynności, nie mogła być podstawą odroczenia rozprawy w myśl art. 99 p.p.s.a. Wymieniony przepis został wskazany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu postanowienia odmawiającego odroczenia rozprawy .Przepis daje możliwość odroczenia rozprawy jedynie z ważnego powodu .Skarżący nie wskazał takiego powodu. Analiza akt Sądu I instancji wskazuje, że działanie skarżącego miało na celu jedynie przedłużenie postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Zaskarżonemu wyrokowi nie można skutecznie przypisać zarzutu nieprawidłowej kontroli działań organu w zakresie stosowanych przepisów procedury administracyjnej i prawa materialnego. Kasator wskazywał na naruszenie przez Sąd I instancji art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a .Podnieść należy, że art. 1 wymienionej ustawy odnosi się jedynie do stwierdzenia, że ustawa reguluje postępowanie przed sądami administracyjnymi z zakresu kontroli działalności administracji publicznej i nie zawiera poszczególnych paragrafów .Zaskarżony wyrok i postępowanie sądowe go poprzedzające oparte są na procedurze prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kasator nie wskazał na czym naruszenie tego przepisu polegało. Zatem wskazanie tego przepisu jako samoistnej podstawy naruszenia nie jest trafne. Brak należytej kontroli Sądu I instancji kasator powiązał też z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a." W tym zakresie też rozpoznana została skarga kasacyjna. Brak należytej kontroli Sądu I instancji kasator upatrywał w naruszeniu przez organ i akceptacji przez Sąd przepisów postępowania administracyjnego z art. 7, 8, 9 k.p.a. poprzez brak ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Zarzut ten jest nieuprawniony. Przede wszystkim prawidłowo ustalił Sąd I instancji, iż kontrolowane rozstrzygnięcie zapadło w postępowaniu incydentalnym wynikającym z konieczności wypełnienia wymogów art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymagane uzgodnienie dokonywane było w trybie art. 106 k.p.a. Oznacza to, że organ działający w przedmiotowej sprawie jest organem współdziałającym i uzgadnia przedłożony mu projekt decyzji organu prowadzącego sprawę główną. Tak też się działo w sprawie. Uchodzi uwadze kasatora, iż organ główny przedstawił organowi I instancji działającemu w niniejszej sprawie projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami – mapą zał. nr 1 i zał. nr 2 z analizą funkcji i zagospodarowania terenu z opisem terenu objętego inwestycją (od strony północno-wschodniej zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, bliźniacza i ul. Żegiestowska; od strony południowo-wschodniej: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie szeregowej; od strony zachodniej: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie bliźniaczej i ulica Iwonicka), z opisem funkcji i cech zabudowy sąsiedniej oraz intensywności wykorzystania terenu; z opisem dostępu do drogi publicznej, z opisem istniejących lub projektowanych uzbrojeń terenu, ze wskazaniem, że nie ma wymagań co do zmiany przeznaczenia gruntu, z opisem terenu inwestycji (działka ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] ze znajdującym się na niej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej – segment skrajny) z opisem rodzaju i zakresu prac inwestycyjnych (inwestor przewiduje rozbudowę budynku od strony północnej, powierzchnia po rozbudowie – ca 142 m2, wysokość planowanej zabudowy ca 10,5 m, dach spadzisty) z opisem, że planowana inwestycja jest zgodna z wiodącą funkcją analizowanego obszaru. Wszystkie omówione działki zostały oznaczone na mapie. Organowi współdziałającemu przedstawiono parametry zabudowy, linii zabudowy, wskaźniki powierzchni zabudowy dla 30 działek ewidencyjnych, przy wskazaniu, że granice obszaru analizowanego wyznaczono zgodnie z art. 61 ust. 1–5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 6 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) – tj. w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej niż 50 m wg części graficznej. Wyliczone wskaźniki powierzchni zabudowy do powierzchni terenu (dla 30 działek) przedstawiono ze wszystkimi elementami dającymi podstawę do ich wyliczenia. Ze wskaźników tych wynika, że teren analizowany ma średni wskaźnik matematyczny ok. 35% zabudowy. Powierzchnia zaś działki przeznaczonej pod przedmiotową inwestycję wynosi 412 m2, a powierzchnia zabudowy po rozbudowie budynku wynosić będzie 142 m2 co daje wskaźnik zabudowy 34% w stosunku do powierzchni działki. Wskazano na szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi tej elewacji, geometrię dachu po rozbudowie do geometrii dachów pozostałych budynków w zabudowie. Stosowne opisy i analizy (sporządzone w sposób dający się sprawdzić podmiotowi je przyjmującemu) zostały sporządzone przez wyspecjalizowaną osobę z uprawnieniami architekta. Powyższe załączniki stanowiące ustalenia faktyczne zostały przyjęte przez organy administracyjne orzekające w sprawie i podzielone przez Sąd I instancji kontrolujący zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ administracji I instancji odnosząc się do tych ustaleń (współczynników zabudowy i architektury planowanej zabudowy) dokonał własnych uzupełniających ustaleń wskazując, że zespół budynków szeregowych przy ul. [...] pochodzi z lat 80-tych XX wieku, że wówczas do zabudowy stosowano wyższy współczynnik w stosunku do współczynnika powierzchni biologicznie czynnej. Ustalił, że powierzchnia działki, na której planowana jest inwestycja, jako działki skrajnej jest znacznie większa od pozostałych działek segmentu. Uznał, że w tych warunkach oraz w okolicznościach, iż dobudowa swą architekturą nawiązuje do architektury pozostałych segmentów zespołu, w jego ocenie rozbudowa budynku nie wpłynie negatywnie na wartości kulturowe zespołu urbanistycznego i budowlanego "Miasta – Ogrodu Czerniaków". Dołączone do akt zdjęcia terenu z budynkiem mającym podlegać rozbudowie oraz z budynkami sąsiadującymi świadczą o rzetelnym przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Organ administracyjny drugoinstancyjny podzielił ustalenia kontrolowanego przez siebie organu. Wskazał, że planowane działania inwestycyjne dostosowują się do charakterystycznych cech istniejącego zespołu i jego zdaniem są dopuszczalne z konserwatorskiego punktu widzenia. Wskazał jednocześnie jakimi elementami oceny się kierował. Stwierdził, że chodziło o zachowanie zharmonizowanej zabudowy nowej z sąsiednią zabudową historyczną oraz poszanowanie istniejących wartości przestrzenno-architektonicznych. Ustalenia powyższe zostały podzielone przez Sąd I instancji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera odniesienie się Sądu I instancji do tych ustaleń oraz jego stwierdzenie, że nie ma w nich dowolności, a jest rozważenie zarówno interesu publicznego jak i słusznego interesu strony. Ustalenia i ocena Sądu I instancji są prawidłowe i podzielane przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tych warunkach zarzut kasatora co do braku ustaleń organu i niemożliwości stwierdzenia czy rozstrzygnięcie było swobodne czy dowolne, a akceptacja tego stanu rzeczy przez Sąd I instancji prowadziła do braku należytej kontroli nad działaniem administracji publicznej jest nieuzasadniony. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, 8 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Wbrew zarzutom kasatora w sprawie nie można mówić o zaakceptowaniu przez Sąd I instancji braku analizy przez organ administracyjny chronologii rozwoju przestrzennego obszaru czy historycznych przemian układu skoro organ w podstawie rozstrzygnięcia wskazywał w stanie faktycznym sprawy datę zabudowy szeregowej, jej odstępstwo od dotychczasowej zabudowy, planowanie inwestycji w granicach dopuszczonego odstępstwa w latach 80 ubiegłego wieku. Nieuprawniony jest zarzut kasacyjny związany z naruszeniami procedury administracyjnej akceptowanymi przez Sąd I instancji, mającymi polegać na braku ustalenia przemian własnościowych, ustalenia środowiska kulturowego, form jego ochrony, oceny struktury przestrzennej obszaru, oceny wartości przestrzenno-krajobrazowych, oceny zachowań wartości kulturowych obszaru, rozgraniczających elementy układu przestrzennego o wartościach estetycznych i krajobrazowych do zachowania. Przemiany własnościowe pozostają poza obszarem rozważań koniecznych do wydania przedmiotowego uzgodnienia. Wymienione wyżej elementy , poza przemianami własnościowymi, były zawarte w ustaleniach będących podstawą wpisu do rejestru zabytków zespołu urbanistycznego i budowlanego dawnego "Miasta – Ogrodu Czerniaków". Wpis ten zaś był uwzględniony w sprawie przez sam fakt wydawania postanowienia uzgodnieniowego przez właściwe organy mające za zadanie ochronę zabytków, czyli posiadające stosowną wiedzę do dokonania takiej oceny co do wpływu proponowanych zmian na wartości chronione. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organy art. 9 k.p.a. i akceptacji Sądu tego stanu rzeczy. Przede wszystkim kasator nie wskazał uzasadnienia naruszenia tego przepisu. Artykuł 9 k.p.a. stanowi o obowiązku organu informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Brak wskazania w jaki sposób doszło do naruszenia tego przepisu uniemożliwia dokonanie oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności podniesionego zarzutu kasacyjnego. Kasator w zażaleniu od postanowienia pierwszoinstancyjnego wskazywał jedynie naruszenie jego prawa własności poprzez negatywny wpływ proponowanej inwestycji na wartość jego działki i ewentualnych strat w przypadku sprzedaży nieruchomości oraz pogorszenia warunków i jakości życia przez zaciemnienie działki. Organ drugoinstancyjny wskazał, iż powyższe zarzuty są poza jego oceną merytoryczną. Nie jest uprawniony rzeczowo do tej oceny w postępowaniu incydentalnym dotyczącym stanowiska konserwatorskiego czy inwestycja nie będzie naruszała wartości zabytkowego obszaru. Sąd I instancji uznał te stwierdzenia za prawidłowe wyjaśniając stronie, że naruszenia jego interesu prawnego mogą być podnoszone na następnym etapie postępowania dotyczącym pozwoleń budowlanych. Są to prawidłowe działania zarówno Sądu I instancji, jak i organu administracyjnego orzekającego w sprawie. Nie sposób w nich znaleźć zasadności podnoszonego zarzutu kasacyjnego związanego z naruszeniem art. 9 k.p.a. Podkreślić też należy, że strona była aktywnym uczestnikiem postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Nietrafny jest też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji w ramach funkcji kontrolnych oraz przez organ orzekający w sprawie przepisów art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, art. 60 ust. 1 w zw. Z art. 253 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennego. przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Jako argumentację naruszenia tych przepisów kasator wskazał niezbadanie stanu faktycznego sprawy. Argument ten podnoszony w ramach naruszeń prawa procesowego nie został uznany przez Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny. W tych warunkach nie znajduje uzasadnienia zarzut kasacyjny dotyczący naruszeń wymienionych przepisów prawa materialnego przez ich błędne zastosowanie czy też niewłaściwą wykładnię. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu wskazuje, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się: "4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej." Został on w sprawie zastosowany wraz z art. 60 ust. 1 tej ustawy stanowiącym o możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy po uzyskaniu stosownych uzgodnień z właściwymi organami, w tym z wojewódzkim konserwatorem zabytków w myśl art. 53 ust. 4 pkt 2 tej ustawy. Funkcje Wojewódzkiego Konserwatora zabytków wykonywał Stołeczny Konserwator Zabytków działający w imieniu m.st. Warszawy na mocy porozumienia z dnia 1 czerwca 2005 r. zawartego przez m.st. Warszawę z Wojewodą Mazowieckim, w którego gestii pozostawały sprawy realizowane przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Okoliczności te były przedmiotem badania Sądu I instancji. Sam fakt wydania postanowienia uzgodnieniowego co do proponowanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu świadczy o zachowaniu i należytej interpretacji powyższych przepisów. Uzgodnienia dokonywano w oparciu o przepisy szczególne – art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Został zastosowany art. 4 ustawy o ochronie zabytków. Powyższy przepis wskazuje na podejmowanie działań mających na celu: 1) zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie; 2) zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków; 3) udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków; 4) przeciwdziałanie kradzieży, zaginięciu lub nielegalnemu wywozowi zabytków za granicę; 5) kontrolę stanu zachowania i przeznaczenia zabytków; 6) uwzględnianie zadań ochronnych w zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska. Uzgodnienia dokonane w sprawie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zachowują wartości wskazane w wymienionym przepisie. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wymieniony przez kasatora art. 253 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie istnieje. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wyczytać można ,iż dotyczy to przepisu art. 53 ust. 4 pkt 2 tej ustawy. Wymieniony przepis jest przepisem kompetencyjnym .Kasator nie zarzucał braku kompetencji dla organów działających w sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.