II SA/Ol 546/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z "[...]" wydaną z upoważnienia Burmistrza N. przez Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 3 pkt 11, art. 17 i art. 20 ust. 3 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 111, dalej jako: u.ś.r.), odmówiono W.W. (dalej jako: strona lub skarżący) przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym bratem. Powyższa decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z uchyleniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej jako: Kolegium lub organ odwoławczy) decyzją z "[...]" uprzednio wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia z "[...]". Kolegium wskazało, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1 lit. b) u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, a także zobligowało organ I instancji do ustalenia, czy są osoby obciążone obowiązkiem alimentacyjnym względem osoby niepełnosprawnej w bliższej kolejności niż strona i czy ewentualnie są one w stanie sprawować nad tą osobą opiekę. Jednocześnie Kolegium wskazało, że organy nie mają możliwości przyznania wnioskodawcy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, dopóki w obrocie prawnym pozostawać będzie ostateczna decyzja przyznająca mu prawo do zasiłku dla opiekuna. W toku ponownego postępowania ustalono, że strona od 2010 r. sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym bratem, który jest bezdzietnym kawalerem. Orzeczeniem z 6 lutego 1997 r. wydanym przez Obwodową Komisję Lekarską do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia brat strony został zaliczony do pierwszej grupy inwalidzkiej, przy czym nie wskazano daty powstania inwalidztwa. W związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji brat strony potrzebuje stałej pomocy w zakresie podstawowych czynności życiowych, którą zapewnia mu strona. Wskazano, że wprawdzie niepełnosprawny brat strony mieszka razem ze swoją matką, ale ze względu na wiek i stan zdrowia nie jest ona w stanie sprawować nad nim opieki, zaś ojciec nie żyje. Natomiast siostry osoby wymagającej pomocy nie mogą sprawować nad nią opieki ze względu na własne przewlekłe choroby, a także zbyt odległe miejsce zamieszkania. Z kolei strona nie pracuje zawodowo i nie pobiera świadczeń emerytalno-rentowych. Organ I instancji podniósł, że niewątpliwie strona sprawuje opiekę nad bratem. Jednakże zgodnie z art. 17 ust. 1 b pkt 1 i 2 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Ponadto stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Tymczasem stronie na podstawie decyzji z "[...]" zostało przyznane na stałe od 1 lipca 2013 r. prawo do zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad niepełnosprawnym bratem, z którego korzysta. Jednocześnie strona oświadczyła, że nie zrezygnuje z pobierania zasiłku dla opiekuna z powodu obawy przed utratą swojego jedynego źródła utrzymania i podtrzymała swoje stanowisko, aby uchylono decyzję ustalającą prawo do zasiłku dla opiekuna dopiero po przyznaniu mu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W świetle powyższych ustaleń, organ I instancji stwierdził, że mimo sprawowania opieki nad bratem strona nie spełnia ustawowych przesłanek do otrzymania wnioskowanego świadczenia. Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc zarzut naruszenia: - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r., polegający na pominięciu celów ustawy i przyjęciu, że okoliczność pobierania zasiłku dla opiekuna stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji błędne uznanie, że fakt pobierania zasiłku dla opiekuna ma przesądzające znaczenie dla oceny wniosku strony o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego; - art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz ust.1a) u.ś.r. poprzez niezasadne uznanie, że strona nie jest uprawniona do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad niepełnosprawnym bratem pomimo, że zobowiązana w pierwszej kolejności matka niepełnosprawnego jest starszą i schorowaną, zależną od osób trzecich osobą; - art. 17 ust. 1b) u.ś.r. z pominięciem okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13), został on uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, przez co narusza to art. 190 ust. 1 Konstytucji RP; - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i przyjęcie, że sam fakt pobierania przez stronę zasiłku dla opiekuna skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalających na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. W związku z powyższymi zarzutami, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy przez ustalenie stronie prawa do wnioskowanego świadczenia od 1 sierpnia 2019 r. W obszernym uzasadnieniu strona przedstawiła argumentację na poparcie swoich tez w oparciu o orzeczenia sądów administracyjnych. Podkreślono, że w celu ustalenia rzeczywistego znaczenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. należy zastosować zarówno dyrektywy wykładni językowej, jak i celowościowej oraz systemowej. Podano, że wskazany przepis nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobie, której wcześniej prawo to odebrano regulacją niekonstytucyjną, "przymuszając" niejako do ubiegania się o świadczenie mniej korzystne (zasiłek dla opiekuna), a którego uzyskanie jest z kolei przesłanką uniemożliwiającą powrót do uzyskiwania świadczenia poprzedniego (świadczenia pielęgnacyjnego). Organ pominął również fakt, że w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasiłku dla opiekuna osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń, stosownie do treści art. 27 ust. 5 u.ś.r. Wskazano ponadto, że zobowiązana do opieki w pierwszej kolejności matka strony ze względu na wiek i stan zdrowia, sama wymaga opieki osób trzecich i nie jest w stanie zająć się niepełnosprawnym synem. Podkreślono przy tym, że pozostawanie w kręgu osób obowiązanych do alimentacji w pierwszej kolejności nie może być uważane za przesłankę odmowy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdy osoby te nie są obiektywnie zdolne tego obowiązku wypełnić, a zrealizować tę pomoc jest w stanie brat osoby wymagającej opieki. Decyzją z "[...]" Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1 lit. b) u.ś.r., który został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Jednocześnie Kolegium wskazało, że nie może uwzględnić odwołania, bowiem w obrocie prawnym pozostaje decyzja przyznająca stronie zasiłek dla opiekuna, co jest przesłanką negatywną do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wymienioną w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. Zaznaczono przy tym, że w swojej poprzedniej decyzji organ odwoławczy, mając na uwadze regułę określoną w art. 27 ust. 5 u.ś.r., pouczył stronę o treści wskazanego wyżej przepisu, wskazując, że strona ma wprawdzie prawo wyboru korzystniejszego dla niej świadczenia, lecz organy administracji publicznej nie mają możliwości przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dopóki w obrocie prawnym pozostawać będzie ostateczna decyzja przyznająca stronie prawo do zasiłku dla opiekuna. Jednakże, jak wynika z protokołu przesłuchania z 9 stycznia 2020 r., strona oświadczyła, że mimo tego, że pobierany zasiłek dla opiekuna jest jedną z negatywnych przesłanek do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, nie zrezygnuje z jego pobierania z powodu obawy przed utratą swojego jedynego źródła utrzymania. Z powyższego oświadczenia jednoznacznie wynika, że strona uzależnia rezygnację z zasiłku dla opiekuna od uprzedniego przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego pomimo, że została pouczona o konsekwencjach wynikających z tego stanowiska. Wyjaśniono przy tym, że przedmiotem postępowania jest ustalenie stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a więc Kolegium nie jest uprawnione, by jednocześnie procedować w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dla opiekuna. W skardze na powyższą decyzję strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie: - art. 27 ust. 5 u.ś.r. poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że pobieranie zasiłku dla opiekuna przez skarżącego stanowi negatywne kryterium do przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego; - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. poprzez jego błędną interpretację i pominięcie, że w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasiłku dla opiekuna osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń; - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i przyjęcie, że sam fakt pobierania przez skarżącego specjalnego zasiłku opiekuńczego skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie na jego rzecz świadczenia pielęgnacyjnego od 1 sierpnia 2019 r. na stałe, a także wniósł o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący ponowił argumentację przedstawioną w złożonym uprzednio odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazano, że w myśl art. 27 ust. 5 u.ś.r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji organu odwoławczego, w sytuacji zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego (pkt 2) i zasiłku dla opiekuna (pkt 5) przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną. Aktualnie przepis ten dookreśla, że ma to miejsce także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Zatem tym bardziej jego dyspozycja obejmuje zbieg po stronie jednego podmiotu prawa do różnych świadczeń rodzinnych z tytułu opieki nad tą samą osobą. Jednocześnie podniesiono, że Kolegium błędnie zastosowało wyłącznie wykładnię językową przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r., pomijając wyniki wykładni systemowej i funkcjonalnej. Podkreślono, że fakt uzyskiwania przez osobę wnioskującą zasiłku dla opiekuna nie może być przeszkodą do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w stosunku do tej samej osoby podopiecznej. W sytuacji zbiegu po stronie tego samego podmiotu uprawień do obydwu tych świadczeń znajduje bowiem zastosowanie art. 27 ust. 5 u.ś.r. Tym samym, osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń. Skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić jakichkolwiek przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego a wręcz przeciwnie, powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z tego prawa wyboru skorzystać. Wskazano, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący nienależycie wypełniał lub źle sprawował opiekę nad niepełnosprawnym bratem oraz, aby organ miał w tym zakresie zastrzeżenia, nie tylko od momentu złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, ale także wcześniej, tj. od czasu pobierania przez niego zasiłku dla opiekuna. Natomiast z akt sprawy wynika, że brat skarżącego wymaga opieki lub pomocy drugiej osoby i taką pomoc i opiekę sprawuje nad niepełnosprawnym bratem skarżący. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został zawarty w skardze, zaś organ w ustawowym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja odmawiająca przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym bratem. Wprawdzie organ odwoławczy nie podzielił argumentacji organu I instancji, że przyczyną odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego może być data powstania niepełnosprawności. Jednakże w ocenie organu odwoławczego okoliczność, że skarżący ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, stanowi negatywną przesłankę określoną w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r., uzasadniającą odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia. Należy zatem wskazać, że stosownie do art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i ograniczoną współudziału edukacji. W myśl art. 17 ust. 1 b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Należy jednak wskazać, że powyższa regulacja stanowiła przedmiot oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13) orzekł, że art. 17 ust. 1 b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z tym, jak słusznie uznało Kolegium, wynikająca z art. 17 ust. 1b) u.ś.r. przesłanka w postaci daty powstania niepełnosprawności nie może być podstawą odmowy wnioskowanego świadczenia. Należy także podkreślić, że w myśl art. 17 ust. 1 u.ś.r. przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego związane jest z niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest zatem sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Jednocześnie przepis ten nie uzależnia otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego od obowiązku zamieszkiwania opiekuna z osobą, nad którą jest sprawowana opieka, ani też od sprawowania opieki nieustannie przez całą dobę (por. wyrok NSA z 7 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 3946/18, dostępne w Internecie). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że brat skarżącego jest osobą niepełnosprawną i legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności oraz że opiekę nad nim sprawuje skarżący, który zapewnia niepełnosprawnemu bratu pomoc w zakresie podstawowych czynności życiowych. Jednakże w myśl art. 17 ust. 5 pkt 1b) u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 5 u.ś.r. w przypadku zbiegu uprawnień do wskazanych wyżej świadczeń przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną, także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 lipca 2018 r. (sygn. akt I OSK 235/18, dostępny w Internecie) strona, która dotychczas otrzymywała mniej korzystne świadczenie nie musi od razu z niego rezygnować przed potwierdzeniem spełnienia przesłanek do świadczenia pielęgnacyjnego. NSA wskazał, że kierując się zasadami zawartymi w art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. organ powinien w pierwszej kolejności wyjaśnić, czy strona spełnia pozostałe przesłanki do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego, a następnie poinformować ją, że wyłączną przeszkodą do jego przyznania pozostaje jedynie pobieranie zasiłku dla opiekuna. Skoro przepisy u.ś.r. umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić jakichkolwiek przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego, a wręcz przeciwnie - powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z tego prawa wyboru skorzystać. W niniejszej sprawie skarżący był informowany, że w celu przyznania mu wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego winien złożyć wniosek o uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna. Jednakże oświadczył, że nie zrezygnuje z pobierania zasiłku dla opiekuna z powodu obawy przed utratą swojego jedynego źródła utrzymania i podtrzymał swoje stanowisko, że organ winien uchylić decyzję ustalającą prawo do zasiłku dla opiekuna dopiero po przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Skoro zatem skarżący - należycie poinformowany, że warunkiem uzyskania przez niego świadczenia pielęgnacyjnego jest uprzednie uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna – oświadczył, że z zasiłku tego nie zrezygnuje, to nie ma możliwości przyznania mu wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. W świetle obowiązujących przepisów u.ś.r. nie jest bowiem możliwe przyznanie najpierw świadczenia pielęgnacyjnego, a dopiero po jego otrzymaniu - zrezygnowanie z dotychczas pobieranego zasiłku dla opiekuna, jak to zadeklarował skarżący w złożonym oświadczeniu. Przepisy u.ś.r. nie pozostawiają w tym zakresie żadnych wątpliwości, a treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. jest jasna i logiczna. W tej sytuacji, aby skarżącemu przyznano świadczenie pielęgnacyjne winien on zwrócić się do organu I instancji o uchylenie decyzji przyznającej mu zasiłek dla opiekuna. Wobec powyższego, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.