III SA/Wa 2304/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], 2) uchyla postanowienie Prezydenta m. W. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz J. W. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS/organ drugiej instancji/organ odwoławczy) z dnia [...] lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych. 1.2. Wnioskiem z dnia 30 marca 2016 r. J. W. (dalej: Skarżący/Strona/Podatnik) zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: NUS/organ pierwszej instancji) z prośbą o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości 6.600,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu wniosku Strona wyjaśniła, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe wynika z nabycia lokalu nr [...] położonego w W., przy ul. [...], którego adaptacja z pralni i suszarni na lokal mieszkalny pochłonęła wszystkie oszczędności. Ponadto sytuacja materialna rodziny nie pozwala na uiszczenie przedmiotowego podatku. M. i J. W. wskazali, że wychowują trójkę dzieci, w tym dwoje z orzeczoną niepełnosprawnością. Nie posiadają stałego dochodu, albowiem z uwagi na niepełnosprawność dzieci małżonka Skarżącego przebywa na urlopie wychowawczym, zaś Skarżący wykonuje prace dorywcze, ponieważ ma trudności ze znalezieniem stałego zatrudnienia, które pozwalałoby zapewnić stałe źródło dochodu oraz pozwalałoby na wykonywanie obowiązków rodzica dzieci niepełnosprawnych. W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego, przy piśmie z dnia 29 kwietnia 2016 r. Podatnik dostarczył: - orzeczenie o niepełnosprawności syna Strony; - orzeczenie o niepełnosprawności córki Strony; - decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. Prezydenta [...] W. w sprawie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności dla dziecka poniżej 16 roku życia, tj. R. W., - decyzję z dnia [...] marca 2016 r. Zarządu Dzielnicy [...] [...] W., w sprawie zmiany decyzji dotyczącej zmiany wysokości udzielonego stypendium szkolnego dla S. W., - decyzję z dnia [...] marca 2016 r. Zarządu Dzielnicy [...] [...] W. w sprawie zmiany decyzji dotyczącej zmiany wysokości udzielonego stypendium szkolnego dla R. W., - informacje o opłatach za lokal, - dowód wpłaty za szkołę córki R. W., za pierwsze półrocze 2016 r. 1.3. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Prezydent [...] W. (dalej: Prezydent) nie wyraził zgody na umorzenie zaległości podatkowej. 1.4. Pismem z dnia 14 lipca 2016 r. Skarżący złożył dodatkowe wyjaśnienia. Z uwagi na powyższe, organ pierwszej instancji ponownie zwrócił się do Prezydenta o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. Prezydent pismem z dnia 9 września 2016 r. poinformował, że opinia w sprawie umorzenia Podatnikowi zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych, została wyrażona w postanowieniu Prezydenta z dnia [...] czerwca 2016 r., a przedstawione przez Podatnika informacje nie stanowią przesłanki do zmiany stanowiska przewodniczącego jednostki samorządu terytorialnego. 1.5. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. NUS odmówił umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych. 1.6. W wyniku rozpoznania odwołania od przywołanej decyzji DIAS decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. uchylił decyzję NUS z dnia [...] października 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdził, iż NUS prowadził postępowanie podatkowe bez dopuszczenia do postępowania M. W., pozbawiając ją tym samym wszelkich praw strony, a następnie zaskarżoną decyzję w tym zakresie skierował tylko do J. W.. Organ podatkowy miał natomiast obowiązek prowadzenia jednego postępowania podatkowego i wydania jednej decyzji wobec obojga małżonków. 1.7. Uwzględniając zalecenia zawarte w decyzji DIAS z dnia [...] lutego 2017 r. organ pierwszej instancji pismem z dnia 24 kwietnia 2017 r. wezwał M. W. do dostarczenia dokumentów i złożenia wymaganych oświadczeń. W dniu 22 maja 2017 r. do akt sprawy M. W. dołączyła pismo z dnia 18 maja 2017 r., informację o stanie majątkowym, pismo z dnia 31 marca 2016 r. wystawione przez Spółkę [...] Sp. J. informujące o urlopie wychowawczym od dnia 1 kwietnia 2016r. do dnia 31 października 2017r. na syna J. W.. Na kolejne wezwanie organu podatkowego w dniu 29 listopada 2017 r. do akt sprawy M. W. dołączyła pismo z dnia 27 listopada 2017 r., informację o stanie majątkowym, przekazy pocztowe - potwierdzenie wypłaty świadczeń macierzyńskich za m-ce 09-11/2011 r., wydruk z konta osobistego [...] Skarżącego za miesiące sierpień - listopad 2017 r. W dniu 6 grudnia 2017 r. do akt sprawy Podatnik dołączył pismo z dnia 4 grudnia 2017 r., informację o stanie majątkowym, przekazy pocztowe - potwierdzenie wypłaty świadczeń macierzyńskich za miesiące wrzesień – listopad 2017 r. dla M. W., wydruk z konta osobistego Skarżącego za miesiące sierpień – listopad 2017 r. 1.8. Prezydent [...] W. w dniu [...] stycznia 2018 r. wydał postanowienie, w którym nie wyraził zgody na umorzenie zaległego podatku od czynności cywilnoprawnych. 1.9. Pismem z dnia 13 marca 2018 r. Skarżący wypowiedział się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Strona wniosła uwagi i zastrzeżenia do postanowienia Prezydenta z dnia [...] stycznia 2018 r., informując, że czynność będąca przedmiotem opodatkowania polegała na nabyciu pomieszczeń pralni i suszarni w budynku wielorodzinnym, które własnymi siłami i za własne środki zostały przekształcone w lokal mieszkalny oraz wskazała na art. 75 Konstytucji, zgodnie z którym władze publiczne m.in. popierają działania obywateli zmierzające do uzyskania własnego mieszkania. W dniu 27 marca 2018r. organ podatkowy ponownie przekazał wniosek Strony do Prezydenta celem zaopiniowania. Prezydent w dniu [...] czerwca 2018 r. wydał postanowienie, w którym nie wyraził zgody na umorzenie zaległego podatku od czynności cywilnoprawnych. W piśmie z dnia 3 września 2018 r. Skarżący wniósł uwagi i zastrzeżenia do postanowienia Prezydenta z dnia [...] czerwca 2018 r. wskazując m.in. "(...) że wkład budowlany, jaki zapłaciliśmy za pomieszczenia przeznaczone na mieszkanie wyniósł 50.000,00 zł. Ta kwota powinna być podstawą do wyliczenia podatku PCC. Całkowicie zignorowano nasz argument o sprzeczności z Konstytucją. Prezydent powołuje zobiektywizowane kryteria, które mają decydować o ważnym interesie, jednak nie podano jakie to kryteria. W naszej ocenie czwórka dzieci, w tym niepełnosprawne, opieka nad nimi to ważny interes oraz używając słownictwa zawartego w piśmie Prezydenta, to doniosła sprawa. Natomiast ilość dzieci, niepełnosprawność to obiektywne kryteria. (...) Dla nas dobro naszych dzieci to sprawa ważna i doniosła. Dobro dzieci powinno dla każdego być sprawą ważną i doniosłą. Powtórnie przypominam, że nie uchylamy się przed obowiązkiem ponoszenia ciężarów publicznych. Płacimy podatek PIT, robiąc zakupy płacimy podatek VAT (...), kupując paliwo płacimy akcyzę, płacimy podatek od nieruchomości. Nie wnioskujemy o udzielenie ulgi w płaceniu tych podatków. Pragniemy poinformować, że stan naszych finansów uległ istotnemu pogorszeniu bowiem straciliśmy źródło dochodu jakim był zasiłek macierzyński". W dniu 19 września 2018 r. organ podatkowy ponownie przekazał wniosek Strony do Prezydenta celem zaopiniowania. Prezydent w dniu [...] listopada 2018 r. wydał postanowienie, w którym nie wyraził zgody na umorzenie zaległego podatku od czynności cywilnoprawnych. 1.10. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. NUS odmówił umorzenia zaległości podatkowej. 1.11. Pismem z dnia 4 marca 2019 r. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Strona zwróciła się o wnikliwą lekturę i ponowną ocenę sprawy, wskazując na długą batalię sądową trwającą od 2009 r. do 2016 r., dwukrotną apelację, o to aby móc zamieszkać w swoim mieszkaniu. Strona podała, iż wkład budowlany wpłaciła w 2000 r., remont zakończył się w 2003 r., przez kolejne 6 lat rodzina starała się, aby władze spółdzielni dały jej akt własności mieszkania, za które zapłacono i które wyremontowano własnymi rękoma, własną pracą i własnymi pieniędzmi. Strona wskazała, iż w rodzinie Państwa W. jest [...] dzieci. Dwoje jest niepełnosprawnych. Najstarszy syn ma [...], córka ma [...]. Strona podniosła, iż faktycznie w 2017 r. dochód rodziny był wysoki, ale dzięki zasiłkowi macierzyńskiemu. Jednak nie podano, że w 2010 r. dochód wyniósł 7.916,00 zł (131,93 zł na osobę na miesiąc), w 2013 r. - 12.200,00 zł, a w 2014 r. wyniósł 5.664,40 zł. Jak łatwo policzyć, mimo dużego dochodu w 2017 r., średni dochód miesięczny na osobę w latach 2013-2017 wyniósł 370,80 zł. To nie jest wysoki poziom. Strona podkreśliła, że nie uchyla się od płacenia podatków. W ocenie Strony sześcioosobowa rodzina płaci większy podatek VAT, niż średnia rodzina. Mając niepełnosprawne dzieci, więcej wydaje się na lekarstwa, częste wyjazdy do lekarzy i innych specjalistów, co wiąże się z wysokimi kosztami paliwa, w tym podatku akcyzowego. Strona nie zgodziła się również z opinią organu podatkowego, że problemy zdrowotne dzieci nie ograniczają aktywności zawodowej. Przez poświęcanie czasu na rehabilitację syna (żona w tym czasie opiekowała się roczną córką) Podatnik stracił pracę. Dodatkowo Strona wniosła o zapoznanie się z pismem z dnia 8 stycznia 2019 r. w sprawie korekty podatku PCC. W toku postępowania odwoławczego, na wezwanie organu drugiej instancji, pismem z dnia 21 czerwca 2019 r. Strona udzieliła odpowiedzi na wezwanie załączając aktualną informację o stanie majątkowym i rodzinnym. 1.12. DIAS decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że analizując sytuację finansową Strony pod kątem przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego ustalono, że w informacji o stanie majątkowym z dnia 4 grudnia 2017 r. Strona wskazała, że wychowuje [...] dzieci, w tym niepełnosprawną od urodzenia R. W. (data urodzenia [...] października 2008r.) oraz J. W. (data urodzenia[...] września 2001 r.). Stopień niepełnosprawności córki jest określony symbolem [...] , tj. inne niepełnosprawności, w tym schorzenia [...] , [...] , choroby [...] , [...] , choroby [...] . Skarżący otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 3.550,00 zł miesięcznie, zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności córki w wysokości 153,00 zł miesięcznie, oraz świadczenia wychowawcze 500+ również na pierwsze dziecko w wysokości 1.500,00 zł. Gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z małżonką M. W., która przebywa od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 31 października 2017 r. na bezpłatnym urlopie wychowawczym związanym z niepełnosprawnością dzieci, natomiast po urodzeniu [...] dziecka pobiera świadczenia macierzyńskie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 2.535,20 zł. Jako koszty egzystencji Państwo W. wskazali: czynsz - 729,35 zł, wyżywienie - 1.600,00 zł, leczenie - 400,00 zł, szkoła, paliwo, ubrania, ubezpieczenia, środki higieny, Internet, telefon - 1.500,00 zł. We wskazanym piśmie Strona wskazała, iż posiada: - udział we własności lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w W., przy ul. [...], - samochód osobowy F. [...] nr rej. [...] rok produkcji 2003 r. Dalej organ odwoławczy wskazał, że choć osiągnięty przez Stronę dochód zmniejszył się w 2018 r. w stosunku do 2017 r., to nadal kształtuje się na przyzwoitym poziomie. Zgodnie natomiast z pismem Skarżącego z dnia 21 czerwca 2019 r., złożonym w toku postępowania odwoławczego wraz z informacją o stanie majątkowym, sytuacja finansowa Strony w 2019 r. zmieniła się na niekorzyść. Skarżący podał, iż żona nie dostaje już zasiłku macierzyńskiego i nie pracuje zarobkowo, poświęcając swój czas i zdrowie na wychowanie dzieci i prowadzenie domu. Wprawdzie rodzina otrzymuje świadczenie wychowawcze na [...] dziecko, ale koszty utrzymania wzrosły, tak jak i ceny oraz potrzeby dzieci. Już niebawem najstarszy syn będzie miał 18 lat, co wiąże się z utratą świadczenia wychowawczego. Ponadto sytuacja zdrowotna, związana z wiekiem Strony i jego żony uległa pogorszeniu. Dwoje dzieci nadal jest niepełnosprawnych, ani na [...] ani na [...] nie znaleziono lekarstwa. Dodatkowo u najstarszego syna pojawiły się kolejne problemy zdrowotne. Najmłodszy syn wymaga rehabilitacji ze względu na nierównomierne [...] , [...] i [...] . Organ odwoławczy stwierdził, że opisane schorzenia dzieci, choć niewątpliwie są istotnym zdarzeniem w życiu Podatnika, nie stanowią samoistnej podstawy do umorzenia zaległości podatkowej, zgodnie z oczekiwaniem Strony. DIAS podkreślił dodatkowo, że Skarżący jest osobą czynną zawodowo. Zastosowanie ulgi umorzeniowej stawiałoby Stronę w pozycji uprzywilejowanej wobec innych podatników, którzy mimo różnych trudności i niepowodzeń, czy też złego stanu zdrowia nie mają możliwości pozyskania dodatkowych środków publicznych. Stałoby to w sprzeczności z pojęciem interesu publicznego, naruszając podstawowe zasady opodatkowania, takie jak sprawiedliwość i równość podmiotów wobec prawa. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia dotyczące sytuacji finansowej i rodzinnej Strony pozwoliły na sformułowanie tezy, że stały charakter przychodów pozwala na spłatę zaległości podatkowej np. w ratach. Umorzenie zaległości podatkowej byłoby więc zdaniem organu odwoławczego przedwczesne. DIAS wskazał również, że wyrażając zgodę na udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwlokę, spowodowałoby zmniejszenie dochodów [...] W., przeznaczonych na realizację ustawowych działań jednostki samorządu terytorialnego w karesie porządku publicznego, oświaty, komunikacji zbiorowej, ochrony zdrowia itp. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją DIAS i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych. 2.2. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędną interpretację ważnego interesu podatnika i interesu publicznego oraz subiektywną ocenę dokonaną przez organ odnośnie sytuacji rodzinnej Skarżącego. Ponadto Skarżący podniósł, iż wielokrotnie wskazywał, że niepełnosprawność dzieci, wielodzietność, przeciągające się postępowanie dotyczące uzyskania mieszkania, to kwestie niezależne i obiektywne. Ponadto Skarżący wskazał na kolejne obiektywne kryteria jakimi są minimum socjalne i minimum egzystencji. Obie te wartości wynoszą: według Informacji o poziomie minimum socjalnego w 2018 r. - 911,99 zł dla gospodarstwa pięcioosobowego oraz według Informacji o poziomie minimum egzystencji w 2018 r. - 517,50 zł dla gospodarstwa 5 osobowego. W rodzinie Skarżącego składającej się z 6 osób (dwoje rodziców, pełnoletni syn z [...], 3 dzieci w wieku 15, 11, 2 lata, w tym córka z [...]), która jest utrzymywana ze środków otrzymywanych przez Skarżącego na podstawie umowy o pracę w wysokości 3.550,00 zł miesięcznie, dochód na osobę wynosi 591,66 zł czyli jest poniżej minimum socjalnego i lekko ponad minimum egzystencji. Zapłacenie podatku PCC w kwocie 6.600,00 zł wraz z odsetkami jest równoznaczne z utratą dwumiesięcznej pensji Skarżącego. To oznacza, iż rodzina Skarżącego znajdzie się poniżej minimum egzystencji. Według Skarżącego interesem publicznym jest więc zepchnięcie jego rodziny w ubóstwo i zmuszenie do szukania pomocy. Skarżący stoi na stanowisku, iż nie uchyla się od płacenia podatków - pracując na umowę o pracę płaci wszystkie wynikające z tego daniny. Dokonując zakupów dla sześcioosobowej rodziny płacony jest VAT, w kwocie o wiele wyższej niż robi to przeciętna rodzina. Mając dwoje dzieci niepełnosprawnych Skarżący ponosi koszty, których większość rodzin nie ponosi. Ponadto Skarżący wyjaśnił, iż za pralnię i suszarnię, które zostały zaadaptowane na mieszkanie Skarżący wpłacił wkład budowlany w 2000 r. w wysokości 50.000,00 zł. Postępowanie, którego celem było uzyskanie aktu własności pozyskanego lokalu zakończyło się wyrokiem Sądu i trwało do 2016 r. 2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 2.4. Na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga okazała się zasadna. 3.2. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). 3.3. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach stwierdził, iż w toku prowadzonego postępowania naruszono przepisy Ordynacji podatkowej w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. 3.4. Przedmiotem skargi jest decyzja DIAS z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję NUS z dnia [...] stycznia 2019 r. odmawiającą Skarżącemu umorzenia zaległości podatkowej w kwocie 6.600 wraz z odsetkami za zwłokę wynikającej z deklaracji PCC-3 złożonej w dniu 25 marca 2016 r. 3.5. Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja NUS zostały wydane w następstwie postanowienia Prezydenta z dnia [...] listopada 2018 r., który nie wyraził zgody na umorzenie przez NUS zaległości podatkowej uznając, że sytuacja Skarżącego nie uzasadnia przyznania wnioskowanej ulgi. Wskazana okoliczność jest istotna, gdyż fakt wydania postanowienia odmownego przez Prezydenta determinował sposób prowadzenia postępowania przez NUS, albowiem wpływy ze wskazanego podatku stanowią dochód własny gminy. W przypadku bowiem, gdy podatek stanowiący w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego pobierany jest przez urząd skarbowy, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Dodać przy tym trzeba, że do udzielania ulg podatkowych, umarzania, rozkładania na raty i odraczania terminów płatności należności z tytułu podatków i opłat stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego, a także zwalniania z obowiązku pobrania bądź ograniczenia poboru tych należności mają zastosowanie przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa. W przedmiocie przywołanych ulg przewodniczący zarządu jednostki samorządu terytorialnego wydaje postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że postanowienie w przedmiocie zgody na udzielenie pomocy jest klasycznym przykładem postanowienia wydawanego w ramach współdziałania organów, o którym mowa w art. 209 § 1 O.p. Organ samorządowy zajmuje stanowisko na podstawie zebranego przez naczelnika urzędu skarbowego materiału dowodowego, może jedynie przeprowadzić w razie potrzeby postępowanie wyjaśniające (art. 209 § 4 O.p.). Bierze on pod uwagę przesłanki umorzenia, rozłożenia na raty, odroczenia terminu płatności, zwolnienia z obowiązku poboru czy też jego ograniczenia wynikające z Ordynacji podatkowej. Niewyrażenie zgody przez przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego powoduje niemożność wydania przez organ podatkowy decyzji pozytywnej dla podatnika z uwagi na brak jednej z przesłanek udzielenia ulgi. Zgoda przewodniczącego (tak jak istnienie ważnego interesu podatnika czy interesu publicznego) nie obliguje jednak organu podatkowego do pozytywnego załatwienia wniosku (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09). Podkreślenia wymaga, że w przywołanej uchwale o sygn. akt II FPS 9/09 NSA stwierdził również, że postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny powinien jednak dokonać kontroli jego legalności przy rozpoznawaniu skargi na decyzję dyrektora izby skarbowej, stosownie do art. 134 § 1 i art. 135 135 p.p.s.a. 3.6. Podstawą materialnoprawną wydanych w tej sprawie decyzji był przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p., zgodnie z którym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Instytucja umorzenia zaległości podatkowej w trybie decyzji organu podatkowego w indywidualnej sprawie zbudowana jest przy zastosowaniu tzw. uznania administracyjnego (art. 67a § 1 pkt 3 O.p.), która jest konstrukcją prawną pozwalającą organowi na wybór konsekwencji prawnych ustalonej sytuacji, organ może, ale nie musi umorzyć zaległości, także w przypadku spełnienia przez podatnika przesłanek określonych w tym przepisie. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2011r., sygn. akt: II FSK 1026/10). Zauważyć jednak należy, że organ działa w ramach uznania administracyjnego dopiero na etapie, gdy ustali, że w sprawie istnieje ważny interes podatnika lub interes publiczny, gdyż ocena w tym przedmiocie wykracza poza zakres uznania i jest kategorią obiektywną, wynikającą z ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Decyzje w przedmiocie ulg, jako decyzje uznaniowe, podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sąd nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ wybór jest słuszny, a zatem Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne, a dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach. Decyzja uznaniowa może być przez Sąd uchylona w przypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa materialnego czy procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Należy zauważyć, że uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych nie zwalnia organu z obowiązku przeprowadzenia pełnych i precyzyjnych ustaleń, co do stanu faktycznego i oceny, czy okoliczności sprawy odpowiadają przesłankom zastosowania ulgi (wyrok NSA z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt. II FSK 753/17). Przepis art. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. ogranicza bowiem uznanie administracyjne dwiema przesłankami - kierunkowymi dyrektywami wyboru ważnym interesem podatnika oraz interesem publicznym. Są to pojęcia nieostre, co oznacza, że ich treść musi być ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Kryterium ważnego interesu podatnika co do zasady wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa, gminy, które w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych. Pojęcia ważnego interesu nie można jednak ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych. Pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków związanych z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). W postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, z powołaniem się na trudną sytuację materialną szczególny nacisk winien być położony właśnie na analizę sytuacji ekonomicznej podatnika (wyrok NSA z dnia 2 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 2474/15). Spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika wiąże się z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów powodujących, że żądanie pełnej i terminowej zapłaty może zachwiać podstawami egzystencji podatnika oraz osób z nim związanych. Należy przy tym zauważyć, że o istnieniu ważnego interesu podatnika muszą decydować kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, wśród których szczególne znaczenie mają zdrowie, zagrożenie egzystencji, możliwości zarobkowania w celu zdobycia środków. Z kolei nakaz uwzględnienia interesu publicznego oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa (wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 850/98). Ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 O.p., jak wskazał NSA w wyroku z dnia 2 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 2474/15, nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia, tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. (...). W konsekwencji ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki interesu publicznego wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Dokonując ważenia obu wartości organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1351/11). Wydanie decyzji, w warunkach art. 67a § 1 pkt 3 O.p. musi więc być poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie przesłanek umorzenia i ich analizą, z zachowaniem wymogów proceduralnych, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Przy czym należy brać pod uwagę sytuację, w jakiej znajduje się podatnik w chwili, gdy podejmowana jest decyzja w sprawie. Organy podatkowe powinny zatem dokonać wszechstronnej i aktualnej w odniesieniu do daty wydania decyzji analizy zdolności płatniczej strony oraz aktualnych warunków jej egzystencji. 3.7. W związku z tym, że zgoda przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego jest jedną z przesłanek materialnoprawnych, bez spełnienia której rozstrzygnięcie wydane następnie przez organ podatkowy będzie niezgodne z prawem należy stwierdzić, że również uzasadnienie stanowiska przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego jest bardzo istotne, ponieważ przesądza o przyznaniu ulgi lub odmowie jej przyznania. Postanowienie, które nie uwzględnia w całości wniosku strony powinno być zatem uzasadnione w sposób pozwalający na poznanie motywów, jakimi kierował się przewodniczący zarządu jednostki samorządu terytorialnego. W sytuacji, gdy przewodniczący zarządu jednostki samorządu terytorialnego decyduje się odmówić zastosowania wnioskowanej ulgi i nie wyraża zgody na jej zastosowanie, ale również wówczas, gdy uwzględnia wniosek podatnika i wyraża zgodę, powinien jasno i czytelnie wyjaśnić, jakie przyczyny skłoniły go do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Ponadto wskazać należy, że dokonując oceny istnienia przesłanek, o których mowa w art. 67a O.p., organ winien mieć na względzie całokształt okoliczności danej sprawy. 3.8. Przekładając powyższe rozważania na grunt badanej sprawy, zdaniem Sądu, Prezydent dokonał jedynie pobieżnej analizy sytuacji majątkowej i życiowej Skarżącej. Dokonując tej oceny nie wskazał jakie są realne możliwości wygospodarowania przez Skarżącego środków na uiszczenie należnego podatku. Argumentacja Prezydenta sprowadza się jedynie do stwierdzenia, że ważny interes podatnika należy identyfikować z nadzwyczajnymi, losowymi przypadkami dotyczącymi podatnika, które uniemożliwiają mu uregulowanie podatku takie jak utrata możliwości zarobkowania czy utrata losowa majątku. Prezydent w rozpoznawanej sprawie nie stwierdził zaistnienia takich nadzwyczajnych zdarzeń i uznał, że w sprawie nie wystąpił ważny interes podatnika. W ocenie Sądu sytuacja finansowa, rodzinna i majątkowa Skarżącego uzasadnia uznanie istnienia ważnego interesu podatnika. Podkreślić bowiem należy, że przesłanki ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko do sytuacji nadzwyczajnych. Warto tu przytoczyć pogląd, aprobowany przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę, wyrażony w wyroku NSA z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 31/08, że pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji rodzinnej, finansowej i zdrowotnej podatnika. Takiej pełnej analizy, w ocenie Sądu, Prezydent nie dokonał, choć przywołał okoliczności z nią związane. Prezydent w zasadzie w ogóle pominął w swoich rozważaniach kwestię faktycznej możliwości wywiązania się Skarżącego ze swojego zobowiązania, w tym kwestię zagrożenia egzystencji Strony i jego sześcioosobowej rodziny w przypadku konieczności zapłaty zaległości podatkowej. Prezydent nie uwzględnił także faktu, że Skarżący wraz z małżonką wychowują [...] dzieci w tym dwoje niepełnosprawnych. Ponadto Prezydent uznając, że w sprawie nie zachodzi także przesłanka interesu publicznego, sprowadził ją do powszechnego obowiązku ponoszenia ciężarów publicznych, w tym płacenia podatków. Prezydent uznał w wydanym postanowieniu, że względy społeczne wymagają i przemawiają za tym, żeby zobowiązania podatkowe były realizowane. Zdaniem organu udzielnie wnioskowanej ulgi spowodowałoby zmniejszenie dochodów [...] W.. Z takim rozumieniem przesłanki interesu publicznego nie sposób się zgodzić. Podkreślenia wymaga, że wnioskowana ulga, stanowiąc wyłom od zasady terminowego płacenia podatków, tylko pozornie stawia w lepszej sytuacji podatników, korzystających z takiego zwolnienia, w stosunku do tych, którzy podatek obowiązani są płacić w terminie, zważywszy na konieczność zaistnienia ww. przesłanek zwolnienia. Ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 O.p. nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez Państwo podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady egzekwowania podatku nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Niewątpliwie wprowadzenie do art. 67a § 1 O.p. przesłanki interesu publicznego oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od dochodzenia należności podatkowych, czy też rozkładanie ich na raty, odraczanie terminów płatności będzie zbieżne z tymże interesem. W konsekwencji, zdaniem Sądu, ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki interesu publicznego wiąże się z koniecznością ważenia relacji w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą – wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Ustalając istnienie przesłanki interesu publicznego organ nie może abstrahować od wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. Tak właśnie, w ocenie Sądu, należy postrzegać przesłankę interesu publicznego, określoną w art. 67a § 1 O.p. Odnoszenie rozumienia tej przesłanki wyłącznie do zasady, którą jest terminowe płacenie podatków jest nieuprawnionym zawężeniem tego pojęcia. Organ winien wiec dokonać ważenia skutków społecznych egzekucji zaległości podatkowej, ocenić konsekwencje po stronie Podatnika, jakie przyniesie taka egzekucja. Nie wyczerpuje wykonania tego obowiązku dość lakoniczne wskazanie, jak ma to miejsce w postanowieniu Prezydenta, na brak wystąpienia nadzwyczajnych zdarzeń losowych z jednej strony i zrównanie interesu publicznego z powszechnym obowiązkiem ponoszenia ciężarów publicznych w tym płacenia podatków. Organ winien mieć również na względzie, że wprawdzie instytucja umorzenia powinna być stosowana wyjątkowo, jednakże okoliczność ta nie może prowadzić do praktycznego wyeliminowania stosowania tej instytucji, uczynienia jej instytucją martwą, poprzez ogólnikowe powoływanie się tylko na określone kategorie prawne, bez dokonywania rzetelnej oceny ich występowania w konkretnej sprawie. 3.9. Wszechstronnej i przekonywającej oceny obu przesłanek wskazanych w art. 67a O.p. w rozstrzyganej sprawie zabrakło także w decyzjach NUS i DIAS choć, jak wyżej już było wspominane, organy były w sprawie związane odmową wyrażenia zgody na umorzenie zaległości wydaną przez Prezydenta. Przede wszystkim Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem organów, że w sprawie nie została spełniona przesłanka ważnego interesu podatnika. Jak już wskazywano, ocena zaistnienia tej przesłanki nie może ograniczać się tylko do sytuacji nadzwyczajnych. Należy mieć na uwadze, że sytuacja finansowa Skarżącego jest bardzo trudna. Jak wynika z informacji o stanie majątkowym z dnia 21 czerwca 2019 r. Strona utrzymuje sześcioosobową rodzinę de facto z jednego wynagrodzenia (małżonka nie pracuje i nie pobiera już zasiłku macierzyńskiego, a trudności z podjęciem pracy wynikają z obowiązkami rodzicielskimi) w wysokości 3.550,00 zł netto miesięcznie, dodatkowo rodzina otrzymuje świadczenie 500+ na czwórkę dzieci i zasiłek pielęgnacyjny na syna w wysokości 184,00 zł. Jednocześnie jak wskazuje Skarżący we wrześniu 2019 r. najstarszy syn z orzeczoną niepełnosprawnością skończy 18 lat, co skutkuje utratą świadczenia 500+ na tego syna. Wydatki rodziny Skarżącego, również w okresie miesięcznym, zgodnie ze złożonym oświadczeniem wynoszą 4.800,00 zł i organy wysokości tych wydatków nie kwestionują. Powyższe oznacza, że po poniesieniu koniecznych wydatków Stronie pozostaje miesięcznie kwota 900 zł, przy czym jak wyżej było wspomniane stałe wydatki nie przewidują jakichkolwiek kosztów nadzwyczajnych, jednorazowych, które niewątpliwie w rodzinie z czwórką dzieci, w tym dwójką niepełnosprawnych zdarzają się często. Dodatkowo przypomnieć należy, że od września kwota, która pozostanie po poniesieniu stałych miesięcznych wydatków zmniejszy się o pobierane na najstarszego syna świadczenia w tym 500+. To, że Skarżący nie korzysta z pomocy z opieki społecznej, nie może być odczytywane jako możliwość poniesienia kolejnych obciążeń. Strona ma na utrzymaniu osóby niezdolnych od samodzielnej egzystencji, tj. 4 dzieci w tym dwoje niepełnosprawnych oraz zajmującą się wychowaniem dzieci, niepracująca małżonkę. Organy zupełnie pominęły też ocenę realnej możliwości spłaty zaległości przez Skarżącego, skoro znana jest im kwota 900 zł pozostająca Stronie po uregulowaniu jej bieżących zobowiązań i dokonaniu koniecznych zakupów, których zasadności organy nie kwestionują, wraz z informacja o znacznym zmniejszeniu się tej kwoty od września 2019 r. Sąd podkreśla także, że nie bez znaczenia jest również tytuł powstania zaległości. Zaległość w podatku od czynności cywilnoprawnych powstała w związku z nabyciem odrębnej własności lokalu mieszkalnego na mocy orzeczenia sądu. Jak wskazywał Skarżący spór sądowy w związany z nabyciem własności lokalu trwał od 2009 r. do 2016 r., Podatnik dwukrotnie składał apelację, aby móc zamieszkać w swoim mieszkaniu. Strona podała, iż wkład budowlany wpłacony został w 2000 r., zaś dokonywany własnymi siłami remont związany z adaptacją na cele mieszkalne pralni i suszarni zakończył się w 2003 r. Przez kolejne 6 lat rodzina starała się, aby władze spółdzielni przeniosły na nią własności mieszkania, za które zapłacono i które wyremontowano własnymi rękoma, własną pracą i własnymi pieniędzmi. Jednocześnie w tym miejscu podkreślić należy, że naturalnie postępowanie wywołane wnioskiem o zastosowanie ulgi nie jest płaszczyzną do kontroli postępowania w zakresie wysokości i wymiaru podatku, zaznaczyć jednak trzeba, że jak wynika z akt administracyjnych, niezależnie od rozpoznawanej sprawy Skarżący złożył korektę deklaracji PCC-3 za 2016 r., która przy braku zakwestionowania jej przez organy zmienia wysokość ewentualnej zaległości podatkowej. Powyższe również winno być uwzględnione przez organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Odnosząc się natomiast do przesłanki interesu publicznego organy skoncentrowały się na zasadzie powszechności opodatkowania, pomijając ewentualne skutki egzekucji zaległości. Organy nie rozważyły, czy obowiązek zapłaty przez Skarżącego podatku nie spowoduje, że będzie on zmuszony w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb swojej wielodzietnej rodziny do skorzystania z pomocy państwa – z pomocy opieki społecznej. Raz jeszcze podkreślić należy, że organ rozpatrując wniosek o zastosowanie ulgi winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Oczywiście bywają sytuacje, w których sam rachunek ekonomiczny przemawia za zastosowaniem ulgi podatkowej (np. nie ma możliwości ściągnięcia podatku w pełnej wysokości, a sytuacja ekonomiczna podatnika wyklucza możliwość radykalnej poprawy jego sytuacji finansowej w dającym się przewidzieć okresie). Dokonując ważenia obu wartości organ podatkowy winien uwzględnić także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. Tak właśnie w ocenie Sądu należy postrzegać przesłankę interesu publicznego, określoną w art. 67a § 1 O.p. Odnoszenie rozumienia tej przesłanki wyłącznie do zasady, którą jest terminowe płacenie podatków, a także do nadzwyczajnych okoliczności powstania zaległości, jest nieuprawnionym zawężeniem tego pojęcia. 3.10. Reasumując, w ocenie Sądu, zarówno Prezydent jaki i organy podatkowe nie dokonały w należyty sposób oceny okoliczności faktycznych sprawy w kontekście zaistnienia przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. W swoich ocenach organy nie uwzględniły bowiem wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i nie dokonały też właściwej wykładni przesłanek, od których uzależnione jest zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Powyższe stanowi o naruszeniu zarówno art. 67a § 1 pkt 3 O.p., jak i przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p., oraz ogólnej zasady przekonywania zawartej w art. 124 O.p. oraz zasady zaufania do organów podatkowych uregulowanej w art. 121 § 1 O.p. 3.11. Ponownie rozpoznając sprawę organy winny zbadać aktualną sytuację finansowa, życiową i zdrowotną Skarżącego i jego rodziny, uwzględniając zmniejszenie wysokości świadczeń otrzymywanych przez Państwa W., a także fakt, że Skarżący samodzielnie, z jednego wynagrodzenia za pracę utrzymuje wielodzietna rodzinę, w tym dzieci niepełnosprawne. Uwzględniając te okoliczności organy obowiązane będą w sposób kompletny, spójny i zrozumiały odnieść ją do przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, rozumianych w przywołany powyżej sposób. Przy czym zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. przy ponownym rozpoznaniu sprawy zarówno Prezydent, jak i organy podatkowe związane są oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w niniejszym wyroku. 3.12. Z uwagi na stwierdzone uchybienia, które organy będą zobligowane wyeliminować przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję DIAS, a w związku z tym, że postanowienie Prezydenta w przedmiocie ulgi podatkowej, może zostać objęte sądową kontrolą w sytuacji zaskarżenia decyzji organów podatkowych władnych do rozstrzygania o zastosowaniu ulgi w spłacie zaległości podatkowej, Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także poprzedzającej ją decyzji NUS, jak również postanowienia Prezydenta z dnia [...] listopada 2018 r., gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga. 3.13. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a w związku z art. 135 p.p.s.a. skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję DIAS oraz poprzedzającą ją decyzję NUS, a także postanowienie Prezydenta. 3.14. Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie o kosztach postępowania sądowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a., zasądzona kwota 500 zł odpowiada kwocie uiszczonego wpisu od skargi.