II SA/Ke 310/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 7 kwietnia 2022 r. znak: SKO.PZ-71/1206/31/2022 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz Stowarzyszenia I. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE II SA/Ke 310/22 Uzasadnienie Decyzją z dnia 7 kwietnia 2022 r., znak: SKO.PZ-71/1206/31/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia I. oraz Stowarzyszenia W., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Starachowice z dnia 12 stycznia 2022 r., znak: UP.6733.18.2021.ZK o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie Instalacji Odzysku Energii (IOE) na działce nr ewid. [...], obręb [...] przy ul. O. w Starachowicach, sprostowanej postanowieniem Prezydenta Miasta Starachowice z dnia 31 marca 2022 r. znak: UP.6733.18.2021.ZK W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji nastąpiło na wniosek Zakładu E. Sp. z o.o. . Prezydent Miasta Starachowice decyzją z dnia 12 stycznia 2022 r. określił: 1. Ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu; 2. Warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; 3. warunki Ochrony środowiska, przyrody, krajobrazu, zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; 4. Obsługę w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej; 5. Wymagania dotyczące interesów osób trzecich; 6. Linie rozgraniczające teren inwestycji. Od decyzji organu I instancji odwołało się Stowarzyszenie W. oraz Stowarzyszenie I. Pierwszy z wymienionych podmiotów zarzucił decyzji brak ustalenia wszystkich niezbędnych warunków dla Instalacji Odzysku Energii (IOE). Stowarzyszenie I. zarzuciło naruszenie przepisów prawa procesowego i zakwestionowało ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie dojazdu do działki, na której ma być prowadzona inwestycja, dostępu do drogi publicznej oraz obsługi komunikacyjnej poprzez pominięcie, że droga wewnętrzna, która ma umożliwiać dojazd do terenu inwestycji przebiega nie tylko przez działkę nr [...], ale również przez działkę o nr [...]; oraz w zakresie odległości najbliższego z budynków mieszkalnych od lokalizacji planowanej inwestycji, albowiem organ I przyjął, iż wynosi ona ok. 81 m, w sytuacji gdy w rzeczywistości wynosi ona 77, 23 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane też Kolegium, SKO), po przywołaniu treści art. 50 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("upzp"), wskazało, że dla terenu na którym ma być lokalizowana inwestycja nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co przesądza o konieczności wydania decyzji celu publicznego. Inwestor złożył wniosek spełniający wymogi art. 52 ust. 2 upzp. Odwołując się do licznego orzecznictwa sądów administracyjnych, organ stwierdził, że budowa zakładu termicznego przekształcenia odpadów stanowi inwestycję celu publicznego. W Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta Starachowice, zatwierdzonym uchwałą Nr XII/12/2021 Rady Miejskiej w Starachowicach z dnia 26 listopada 2021 r., obszar inwestycji przewidziano w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem "31 Abisynia – strefa aktywności gospodarczych P.31.1". Planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z tym, zgodnie z wymogami art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, inwestor przedłożył decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska znak: DOOŚ-WDŚ/Zoo.420.83.2019.KN.15 z dnia 3 marca 2020 r. oraz decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska znak: WOO-1.4260.39.2017.KS.24 z dnia 7 marca 2019 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Kolegium, decyzja organu I instancji określa parametry dla nowej zabudowy w postaci: nieprzekraczalnej linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej, wysokości elewacji frontowej, geometrii dachu, ustalone w oparciu o analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Nie znajduje natomiast zastosowania przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Brak udokumentowania naruszenia konkretnego przepisu prawa oznacza, że organ jest obowiązany wydać decyzję zgodną z żądaniem inwestora, albowiem może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Zdaniem SKO, decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego określa tylko rodzaj możliwej do zrealizowania na danym obszarze inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji, co zostało potwierdzone, nie może zaś określać poszczególnych elementów procesu inwestycyjnego. Organ zauważył, że ustalenia stanu faktycznego w zakresie lokalizacji drogi wewnętrznej, stanowiącej dojazd do planowanej inwestycji oraz odległości planowanej inwestycji od najbliższego budynku mieszkalnego oraz odległości budynków mieszkalnych od lokalizacji planowanej inwestycji to omyłki pisarskie decyzji sprostowane postanowieniem Prezydenta Miasta Starachowice z dnia 31 marca 2022 r. Sprostowanie stanowiło zmianę treści decyzji, ale w sytuacji wystąpienia w jej treści wad nieistotnych. Celem postanowienia była "naprawa zaburzonego związku pomiędzy wolą (zamierzeniem) organu, a jego wadliwym, błędnym uzewnętrznieniem i to wyłącznie w odniesieniu do pewnego specyficznego charakteru wady zawartej w samym orzeczeniu". Przebieg drogi wewnętrznej jak również odległości zabudowań od granic terenu inwestycji dokumentuje załączona do sprawy kopia mapy oraz wydruki z serwisu geoportal oraz geoserwis. Reasumując Kolegium przyjęło, że decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z przepisami i zawiera wszystkie elementy o których mowa w art. 54 upzp. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Stowarzyszenie I. zarzuciło powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to: a) art. 7, art. 77, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 106 § 1 kpa w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 oraz art 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 53 ust. 4 upzp wyrażające się w: - wadliwej ocenie materiału dowodowego (w szczególności wniosku inicjującego postępowanie) w zakresie w jakim przewidywał on rozwiązania obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji planowanej inwestycji, czego konsekwencją było błędne przyjęcie przez organ II instancji, iż wniosek inwestora spełniał wymogi art. 52 ust. 2 w/w ustawy a ponadto: - niedostrzeżeniu przez organ II instancji wadliwości procedury uzgodnieniowej przeprowadzonej w toku postępowania przed Prezydentem Miasta Starachowice, polegającej na dokonaniu uzgodnień projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego ze stosownymi organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 upzp, zawierającego błędne ustalenia faktyczne w zakresie w jakim przewidywał on rozwiązania obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji planowanej inwestycji a co za tym idzie uzgodnieniu z w/w organami podlegał projekt decyzji w sposób istotnie odmienny od decyzji wydanej w postępowaniu, co w ocenie skarżącej nie może być poczytywane za uzgodnienie dokonane w rozumieniu art. 106 § 1 kpa. W oparciu o powyższe zarzuty skarżące stowarzyszenie wniosło o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Starachowice z dnia 12 stycznia 2022 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; 2. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ppsa; 3. zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, ustalonych na podstawie norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykonaną w październiku 2021 r., najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest przy ul. B. w odległości ok. 80 m od granicy nieruchomości objętej wnioskiem, natomiast w treści decyzji administracyjnej doprecyzowano, że odległość ta wynosi ok. 81 m. Dopiero po zapoznaniu się z treścią zarzutu podniesionego w odwołaniu organ określił tą odległość na ok. 77 m. Z tego względu należy uznać, że stwierdzona omyłka miała charakter merytoryczny nie zaś wyłącznie pisarski i nie można było jej sanować w drodze sprostowania. Odnosząc się do "rzekomo" niezamierzonego pominięcia dz. nr ewid. [...] (obręb [...]) przy określeniu lokalizacji drogi wewnętrznej, poprzez którą będzie prowadzona obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji, podniesiono, że: - projekt decyzji, który nie uwzględniał wyżej wskazanej omyłki został uzgodniony z Dyrektorem PGW Wody Polskie RZGW w Warszawie, Wojewodą Świętokrzyskim, Marszałkiem Województwa Świętokrzyskiego, Starostą Powiatu Starachowickiego, Dyrektorem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział Kielce, ale również z Referatem Geodezji i Zarządzania Nieruchomościami Urzędu Miejskiego w Starachowicach; - pismem z 3 listopada 2021 r. UM w Starachowicach Referat Geodezji i Zarządzania Nieruchomościami wskazał, że działki nr [...] (tj. działka, która w rzeczywistości znajduje się przy ul. M. w Starachowicach, tj. ok. 1,2 km od skrzyżowania ul. O. z ul. W.) i nr [...] stanowią drogę wewnętrzną zapewniającą dojazd do nieruchomości, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja; - analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację przedmiotowej inwestycji wskazuje (pkt 3.4), że "nieruchomość na której planuje się realizację planowanej inwestycji jest zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie drogi wewnętrznej, oznaczonej w ewidencji gruntów jako nieruchomość o nr ewid. [...] oraz dz. nr ewid. [...]"; - w treści pisma Prezydenta Miasta Starachowice z 6 października 2021 r., skierowanego do Dyrektora GDDKiA Oddział w Kielcach - organ wskazał, że "dla planowanej inwestycji Inwestor wskazał dostęp do drogi publicznej istniejącą drogą wewnętrzną, stanowiącą własność Gminy Starachowice (dz. nr ewid. [...] oraz dz. nr ewid. [...]) na drogę krajową nr 42 (dz. nr ewid. [...])"; - w treści wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z 21 września 2021 r. (str. 4 - pkt 4.3) inwestor wskazał, że "działka posiada dostęp do drogi publicznej przez działkę nr [...], [...]"; - treść pisma Prezydenta Miasta Starachowice z 18 lutego 2022 r., stanowiącego odpowiedź organu na odwołanie od decyzji skarżącego wskazuje, że dz. nr ewid. [...] jest na chwilę obecną własnością Gminy Starachowice. W piśmie z 3 listopada 2021 r. organ poinformował, że działki nr [...] i [...] stanowią drogę wewnętrzną zapewniającą dojazd do ww. nieruchomości. Wynika z powyższego, że możliwe jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej dla planowanej inwestycji poprzez dz. nr ewid. [...] i [...] z drogi krajowej do nieruchomości objętej wnioskiem. Zdaniem skarżącego, działka o nr ewid. [...] nie pojawiła się w dokumentacji zebranej w postępowaniu administracyjnym ani na etapie składania wniosku przez inwestora, ani w trakcie formułowania projektu decyzji (który, co niezwykle istotne, uzgadniany był z innymi organami), ani na etapie wymiany korespondencji wewnątrz Urzędu Miejskiego w Starachowicach, ani też na etapie wydania decyzji administracyjnej. W rzeczywistości powyższa problematyka została dostrzeżona przez organ I instancji dopiero po wniesieniu odwołania od decyzji przez uczestnika postępowania, który postawił zaskarżonej decyzji zarzut w tym zakresie. Co więcej, nawet wówczas, w odpowiedzi na rzeczone odwołanie - organ I instancji pismem z 18 lutego 2022 r. przekonywał o poprawności wydanej decyzji w zakresie, w którym dz. nr ewid. [...] została pominięta w treści decyzji. Powyższe okoliczności, w opinii skarżącego, świadczą o tym, że wniosek inwestora nie spełniał wymogów wskazanych w art. 52 ust. 2 pkt 2 upzp, albowiem to wstępna wadliwość wniosku inwestora w zakresie rozwiązań obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji planowanej inwestycji skutkowała późniejszymi uchybieniami w treści projektu decyzji jak i samych decyzji administracyjnych organów I i II instancji. W rezultacie wadliwego sprostowania decyzji w trybie oczywistej omyłki, wadliwością dotknięta jest nie tylko treść decyzji sama w sobie, ale również procedura uzgodnieniowa. Skoro zatem organy uzgadniające został przedstawiony projekt decyzji zawierający błąd w ustaleniach faktycznych we wskazanym powyżej zakresie to nie sposób przyjąć, iż stanowisko to byłoby identyczne w sytuacji, w której organom tym przedstawiona zostałaby decyzja niewadliwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził naruszenia prawa skutkujące koniecznością jego uchylenia. Zgodnie z art. 52 ust. 1 upzp ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Stosownie do ust. 2 tego przepisu, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej; 1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W przepisie art. 54 upzp wymienione zostały elementy składowe decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do treści tego przepisu decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Na tle przedstawionej regulacji nie budzi wątpliwości, że warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji stanowią niezbędny element składowy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść przyjętych w tym względzie rozwiązań nie może odbiegać od tych, które inwestor wskazał we wniosku. Zasada związania organu wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wynika bowiem wprost z cyt. wyżej art. 52 ust. 1 upzp. Przedmiot, zakres i podstawowe cechy planowanej inwestycji wyznacza sam inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy (art. 52 ust. 2 upzp), a właściwy organ jest związany treścią tak wyznaczonego żądania, co oznacza, że nie może samodzielnie modyfikować wniosku strony. Wymogi odnośnie obsługi komunikacji dla zamierzenia polegającego na budowie Instalacji Odzysku Energii (IOE) zostały określone w decyzji Prezydenta Miasta Starachowice z dnia 12 stycznia 2022 r. znak: UP.6733.18.2021.ZK i były zgodne z wnioskiem inwestora, o czym świadczy treść pkt. 4 tego rozstrzygnięcia. Po wydaniu postanowienia Prezydenta Miasta Starachowice z dnia 31 marca 2022 r. znak: UP.6733.18.2021.ZK o sprostowaniu z urzędu omyłki, warunki obsługi komunikacyjnej dla ww. przedsięwzięcia uległy zmianie, albowiem w treści decyzji na str. 5 wiersze 8 - 9 uznano, że zamiast "poprzez istniejącą drogę wewnętrzną (dz. nr ewid. [...] i dz. nr ewid. [...]) powinno być: "poprzez istniejącą drogę wewnętrzną (dz. nr ewid. [...] i [...] i dz. nr ewid. [...]). Podkreślenia wymaga fakt, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających modyfikację wniosku inwestora we wskazanym wyżej zakresie. Inwestor we wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego nie wskazywał działki nr ewid. [...], natomiast określił, że: "Istniejący zjazd z Drogi Krajowej 42 poprzez drogę wewnętrzną i istniejący zjazd z drogi wewnętrznej na terenie inwestycji", "działka posiada dostęp do drogi publicznej przez działkę nr [...], [...]." Istotne jest również to, że działka nr ewid. [...] nie figuruje w dokumentach stanowiących podstawę wydanej decyzji. Powyższe oznacza, że Prezydent Miasta Starachowice zmieniając treść decyzji w pkt 4 poprzez sprostowanie wydanym przez ten organ postanowieniem, w istocie wyszedł poza granice wniosku inwestora. Wadliwości tej nie dostrzegł organ odwoławczy i w konsekwencji utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Starachowice z dnia 12 stycznia 2022 r., sprostowaną postanowieniem z dnia 31 marca 2022 r. Dodatkowo należy podnieść, że Sądowi znana jest z urzędu okoliczność, że wyrokiem z dnia 19 października 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 414/22 tut. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 30 maja 2022 r. znak: SKO.PZ.-71/2846/118/2022 i utrzymane nim w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Starachowice z dnia 31 marca 2022 r. UP.6733.18.2021.ZK uznając, że sprostowanie nastąpiło z naruszeniem art. 113 § 1 kpa. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że z załącznika graficznego stanowiącego integralną część decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wynika, w jaki sposób planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Na załączonym fragmencie mapy w ogóle nie przedstawiono drogi publicznej i zjazdu z drogi wewnętrznej na drogę publiczną, co w oczywisty sposób narusza wymogi o których mowa w art. 54 pkt 2 lit c upzp. Co się zaś tyczy zarzutu dotyczącego wadliwości procedury uzgodnieniowej na skutek błędnego przyjęcia rozwiązań obsługi technicznej i komunikacji to zadaniem organu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie dokonanie uzgodnień tylko w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia. Kierując się wyrażonym przez Sąd stanowiskiem prawnym, organ wyeliminuje dotychczasowe naruszenia prawa. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 ppsa orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa.