II OSK 520/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 568/16 w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 568/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] (znak: [...]) Starosta Świdnicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie Miejskiej [...] pozwolenia na budowę ulicy [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, obejmującą między innymi budowę chodników, placu nawrotowego, zjazdów oraz sieci kanalizacji deszczowej i sanitarnej wraz z przykanalikami, oświetlenia ulicznego, jak również przebudowę sieci wodociągowej z przyłączami oraz przebudowę sieci gazowej niskiego ciśnienia wraz z przyłączami, na działkach nr [...]. W dniu 17 lipca 2012 r. współwłaściciele działki nr [...] – J. S. i K. S. zwrócili się do Starosty Świdnickiego o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Starosta Świdnicki wznowił postępowanie w sprawie. Po raz kolejny rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., Starosta Świdnicki stwierdził, że jego decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa i jednocześnie odmówił uchylenia ww. decyzji stwierdzając, że w sprawie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 k.p.a. – w wyniku wznowienia postępowania może zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 151 § 2 oraz art. 146 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Na skutek wniesionego przez stronę odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r., m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Starosty Świdnickiego z dnia [...] lutego 2016 r. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że skarżąca powinna zostać uznana za stronę postępowania prowadzonego w przedmiocie udzielenia Gminie Miejskiej [...] pozwolenia na budowę, niemniej co słusznie wykazał organ pierwszej instancji, okoliczność pominięcia udziału skarżącej i jej męża nie spowodowała negatywnych skutków w zakresie poprawności kwestionowanej decyzji. Brak jest zatem podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej, w sytuacji gdy w postępowaniu wznowieniowym okaże się, że decyzja jest wadliwa formalnie, a nie materialnie. W toku postępowania ustalono bowiem w sposób niebudzący wątpliwości, że decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. o pozwoleniu na budowę ulicy [...] zatwierdziła projekt budowlany, który spełniał wymogi prawa materialnego. Przyjęte rozwiązania techniczne są prawidłowe i uwzględniają uwarunkowania terenu i miejsca realizacji budowanej drogi, a przyjęte rozwiązania są optymalne technicznie i dopuszczalne przepisami prawa materialnego. Skargę na powyższą decyzję wniosła J. S., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając organom naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 342 Kodeksu cywilnego, jak również art. 7 i 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd przypomniał, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie postępowania wznowieniowego. W wyniku postępowania prowadzonego przed tutejszym Sądem, zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2013r. sygn. akt II SA/Lu 15/13, Starosta Świdnicki uznał, że wobec braku udziału skarżących w prowadzonym wcześniej postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, zaistniały podstawy do jego wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Dalej zaznaczył, że w rozpoznawanej sprawie organy dokonały analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego i pozostałych wymaganych art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane dokumentów, tak jak winien to uczynić organ pierwszej instancji udzielający pozwolenia na budowę w postępowaniu zwykłym. Ta analiza, obejmująca także zarzuty podnoszone przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, szczegółowo opisana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, doprowadziła do konkluzji, że brak jest podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem inwestora, a tym samym, że po uchyleniu wadliwej decyzji mogłoby zapaść wyłącznie rozstrzygnięcie takie jak dotychczas. Tego rodzaju rozstrzygnięcie umożliwia art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a. Dalej Sąd podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wykazał, że J. S. i K. S. bezspornie powinni być stroną pierwotnego postępowania o pozwolenie na budowę ulicy [...]. Jednakże, mimo wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. z naruszeniem prawa procesowego, nie naruszała ona prawa materialnego. Nadto Sąd wyjaśnił, że organ pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Projekt ten sporządzony został zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (który nie przewiduje tej ulicy jako przejazdowej do ulicy [...]) przez projektantów posiadających właściwe uprawnienia budowlane. Projekty budowlane poszczególnych branż zostały pozytywnie uzgodnione z właściwymi dysponentami sieci i opracowane na aktualnej mapie do celów projektowych. Dostęp do północnej części działki nr [...] zapewniony jest przez istniejący zjazd od ulicy [...] , zaś od strony ulicy [...] zaprojektowano i wykonano dwa zjazdy o szerokości 4 m, które są zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zaprojektowano także dojście do posesji. Prawidłowo także organy uznały i wyjaśniły, że w dniu 30 września 2006 r. wyrejestrowana została działalność gospodarcza z działki będącej własnością skarżącej, a więc nie było podstaw do projektowania zjazdów od strony budowanej ulicy jako zjazdów publicznych. Z wykonanymi zjazdami – wbrew zarzutom skargi – nie kolidują słupy oświetleniowe, które wybudowano w pasie drogowym na działce nr [...], której właścicielem jest Gmina Miejska [...]. Zatwierdzony przedmiotową decyzją projekt budowlany dotyczy także przebudowy sieci gazowej niskiego ciśnienia, jednakże w celu wykonania nowego przyłącza do tej sieci, właściciel nieruchomości powinien wystąpić do właściciela sieci o wydanie niezbędnych warunków technicznych. Dotyczy to właścicieli wszystkich działek położonych przy ulicy [...], bowiem z projektu budowlanego nie wynika, by takie przyłącza zostały zaprojektowane tylko do niektórych działek. Odnosząc się do zarzutu podtapiania budynków na działce skarżącej po wybudowaniu ulicy stwierdzić należy, że na takim etapie postępowania, tj. po zakończeniu budowy, organem właściwym do zbadania tej kwestii jest organ nadzoru budowlanego, a nie organ architektoniczno-budowlany. Orzekające w sprawie niniejszej organy nie mają także uprawnień do badania czy wskutek wybudowania ulicy doszło do naruszenia posiadania działki skarżącej, dlatego też bezzasadny jest zarzut naruszenia przez organy art. 342 Kodeksu cywilnego. Co do zarzutu dotyczącego likwidacji ogrodzenia działki skarżącej uznano, że jest on także niezasadny. Ogrodzenie takie istniało na działce nr [...], zostało ono rozebrane, zaś stosowne odszkodowanie za ogrodzenie przyznane zostało właścicielom na podstawie stosownej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, kwestionując to orzeczenie w całości. Przedmiotowemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj.: 1/ art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organy administracji tak pierwszej, jak i drugiej instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, obejmuje to art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 stycznia 2012 r. (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przez niezapewnienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu oraz niezapewnienie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań, co doprowadziło do utrudnień w funkcjonowaniu skarżącej oraz szkód w jej majątku poprzez: likwidację ogrodzenia działki nr [...] ; likwidację wjazdu na północną część działki nr [...] ; zalewania działki nr [...] wodami opadowymi ze względu na podniesienie krawężników ulicy [...] o około 15 cm powyżej dotychczasowego poziomu; likwidację dotychczasowych szerokich zjazdów na działkę skarżącej i zastąpienie ich zjazdami dla samochodów osobowych, pomimo że na działce nr [...] znajdują się budynki przeznaczone na działalność gospodarczą; - posadowienie słupów oświetlenia w sposób i w miejscu utrudniającym manewrowanie samochodami ciężarowymi, - obciążenie strony skarżącej kosztami wykonania przyłączy gazowych do budynku jako samodzielnej inwestycji, podczas gdy inni mieszkańcy wykonanie takich przyłączy mieli zagwarantowane w decyzji o pozwoleniu na budowę ulicy [...]; pomimo tego, że strona skarżąca miała status strony w postępowaniu; 2/ art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, obejmuje to: a) art. 10 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu oraz niezapewnienie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań, co doprowadziło do utrudnień w funkcjonowaniu skarżącej oraz szkód w jej majątku poprzez: likwidację ogrodzenia działki nr [...] ; likwidację wjazdu na północną część działki nr [...] ; zalewanie działki nr [...] wodami opadowymi ze względu na podniesienie krawężników ulicy [...] o około 15 cm powyżej dotychczasowego poziomu; likwidację dotychczasowych szerokich zjazdów na działkę skarżącej i zastąpienie ich zjazdami dla samochodów osobowych, pomimo że na działce nr [...] znajdują się budynki przeznaczone na działalność gospodarczą; posadowienie słupów oświetlenia w sposób i w miejscu utrudniającym manewrowanie samochodami ciężarowymi; obciążenie strony skarżącej kosztami wykonania przyłączy gazowych do budynku jako samodzielnej inwestycji, podczas gdy inni mieszkańcy wykonanie takich przyłączy mieli zagwarantowane w decyzji o pozwoleniu na budowę ulicy [...]; podczas gdy przy czynnym udziale strony skarżącej w postępowaniu do powyższych niekorzystnych okoliczności dla niej mogłoby nie dojść; b) art. 151 § 1 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji o udzieleniu zgodnie z wnioskiem inwestora pozwolenia na budowę oraz stwierdzenia że decyzja została wydana z naruszeniem prawa ze względu na to że według organu administracji pierwszej i drugiej instancji po uchyleniu wadliwej decyzji mogłoby zapaść wyłącznie rozstrzygnięcie takie jak dotychczas, podczas gdy przy czynnym udziale strony skarżącej w postępowaniu i zgłoszonych przez nią zastrzeżeń do projektu budowlanego decyzja o pozwoleniu na budowę mogłaby być oparta na innym lub zmienionym projekcie budowlanym – w wyniku tego całkowicie błędne jest stwierdzenie, że w wyniku postępowania po uchyleniu wadliwiej decyzji mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej; Nadto wskazano, że strona skarżąca nie neguje całego projektu budowlanego tylko jego cześć (w sytuacji gdyby miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, to zgłosiłaby stosowne zastrzeżenia do projektu budowlanego) w zakresie dotyczącym: likwidacji ogrodzenia działki nr [...] ; likwidacji wjazdu na północną część działki nr [...] ; zalewania działki nr [...] wodami opadowymi ze względu na podniesienie krawężników ulicy [...] o około 15 cm powyżej dotychczasowego poziomu; - likwidacji dotychczasowych szerokich zjazdów na działkę skarżącej i zastąpienie ich zjazdami dla samochodów osobowych, pomimo że na działce nr [...] znajdują się budynki przeznaczone na działalność gospodarczą; posadowienia słupów oświetlenia w sposób i w miejscu utrudniającym manewrowanie samochodami ciężarowymi; obciążenia strony skarżącej kosztami wykonania przyłączy gazowych do budynku jako samodzielnej inwestycji, podczas gdy inni mieszkańcy wykonanie takich przyłączy mieli zagwarantowane w decyzji o pozwoleniu na budowę ulicy [...]; c) "art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymania w mocy przez Organ II instancji wadliwej decyzji Organu I instancji, podczas gdy zgromadzony i przeprowadzony materiał dowodów przez Organ zarówno I jak i II instancji nie potwierdzają ustalonego przez Organy Administracji stanu rzeczy - tego, że w niniejszej sprawie przy uchyleniu wadliwej decyzji mogłoby zapaść wyłącznie rozstrzygnięcie w swej istocie takie jak dotychczas"; d) art. 7 i 8 oraz art. 77 §. 1 k.p.a. (także w zw. z art. 140 k.p.a. w odniesieniu do organu drugiej instancji) przez brak należytej staranności przy ocenie i weryfikacji materiału dowodowego, podczas gdy zarówno organy pierwszej jak i drugiej instancji powinny merytorycznie zbadać niniejszą sprawę; W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zakwestionowanego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Jednocześnie złożono oświadczenie, że skarżąca zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do normy art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W związku z tym, że Sąd nie dopatrzył się żadnej z przesłanek nieważności postępowania, rozpoznał sprawę w granicach podniesionych podstaw kasacyjnych. Zaś rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Wniesiony środek odwoławczy zawiera dwa rozbudowane zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Z uwagi na sformułowane zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 10 § 1 k.p.a., art. 151 § 1 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7 i 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. (także w zw. z art. 140 k.p.a. w odniesieniu do organu odwoławczego) - (zarzut zawarty w pkt 2 ppkt a, b, c i d), wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. "sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.". Stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji (postanowienia) stanowi szczególny typ orzeczenia sądu administracyjnego. Ten rodzaj orzeczeń z orzeczeniami wydanymi na skutek uwzględnienia skargi łączy ta okoliczność, że zostaje wydany po przeprowadzeniu przez sąd kontroli legalności rozstrzygnięcia organu, w trakcie której stwierdzona została wadliwość uzasadniająca pozbawienie mocy obowiązującej. Różnica zaś polega na tym, że zaskarżony akt pozostaje w mocy i będzie wiązał nadal. Skarżący nie osiągnie więc celu zaskarżenia, czyli skarga będzie nieskuteczna. Sytuacja jest zatem podobna, jak w przypadku oddalenia skargi. Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie wydania decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa następuje w wypadku ustalenia, że zachodzi przyczyna określona w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Będą to więc sytuacje, w których istnieją podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, jednakże jego wzruszenie w takim trybie nie może nastąpić ze względu na upływ czasu (art. 146 § 1 i 156 § 2 k.p.a.), a w wypadku stwierdzenia nieważności również z uwagi na powstanie w wyniku decyzji nieodwracalnych skutków prawnych - art. 156 § 2 zdanie ostatnie k.p.a. (porównaj: NSA w wyrokach z dnia: 9.11.2006 r. sygn. akt II OSK 1305/05; 27.05.2014 r. sygn. akt II FSK 1649/12 i wskazana tam literatura). Okoliczności takich skarga kasacyjna nie wskazała. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji normy art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 10 § 1 k.p.a. Naruszenia ww. przepisów skarżąca upatruje w niezapewnieniu jej czynnego udziału w postępowaniu oraz niezapewnieniu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań, co doprowadziło do utrudnień w funkcjonowaniu skarżącej oraz wskazanych szkód w jej majątku, podczas gdy przy czynnym udziale strony skarżącej w postępowaniu do wymienionych niekorzystnych okoliczności dla niej mogłoby nie dojść. Jak wynika z akt sprawy skarżąca w toku wznowionego postępowania brała czynny udział w postępowaniu administracyjnym, o czym świadczą liczne pisma skarżącej znajdujące się w aktach sprawy. Skarżąca została także zawiadomiona przez Starostę Świdnickiego o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. (patrz: zawiadomienie z dnia 25 stycznia 2016 r.). Z prawa tego skarżąca skorzystała wypowiadając się w piśmie z dnia 30 stycznia 2016 r. skierowanym do Starosty Świdnickiego. Co prawda z akt sprawy nie wynika, by Wojewoda Lubelski takowe zawiadomienie do skarżącej wystosował, jednakże z uwagi na to, że organ ten działał w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji, z którym to – jak już wyżej wskazano – skarżąca miała możliwość zapoznania się, to stwierdzić należy, że uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. W świetle powyższego także i zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Obrazy tych przepisów skarżąca upatruje w wadliwym rozstrzygnięciu organów, "podczas gdy przy czynnym udziale strony skarżącej w postępowaniu i zgłoszonych przez nią zastrzeżeń do projektu budowlanego decyzja o pozwoleniu na budowę mogłaby być oparta na innym lub zmienionym projekcie budowlanym - w wyniku tego całkowicie błędne jest stwierdzenie, że w wyniku postępowania po uchyleniu wadliwiej decyzji mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej". Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. W niniejszej sprawie organy wznowiły postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., co otworzyło możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia omawianej sprawy. I taka sytuacji miała miejsce w niniejszej sprawie. Jak podkreślił to Sąd pierwszej instancji organy dokonały analizy przedłożonego projektu budowlanego i pozostałych wymagań z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Analiza ta obejmowała także, co również wskazał Sąd pierwszej instancji, zarzuty podnoszone przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, co zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. A zatem po ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy organy wydały decyzję na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stwierdzając, że decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednocześnie odmówiono jej uchylenia z uwagi na to, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wskazać przy tym trzeba, że Sąd pierwszej instancji skontrolował prawidłowość oceny Wojewody Lubelskiego w odniesieniu do zarzutów podnoszonych przez skarżącą, nie dopatrując się w działaniu organów zarówno pierwszej jak i drugiej instancji naruszenia przepisów. W tej sytuacji omawiany zarzut nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony. W konsekwencji nie został także podzielony przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Za nietrafny należy także uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. (także w zw. z art. 140 k.p.a.) "przez brak należytej staranności przy ocenie i weryfikacji materiału dowodowego, podczas gdy zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji powinny merytorycznie zbadać niniejszą sprawę". Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, organy dokonały ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, nie naruszającym przy tym wskazanych przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Również i zarzut naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane powiązany przez skarżącą z niezapewnieniem jej czynnego udziału w postępowaniu oraz niezapewnieniem możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań. Norma art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wskazuje kto jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zarzut ten jest o tyle niezrozumiały, że przesłanką wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. było przyjęcie przez organy, że skarżąca jako strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W wyniku wznowienia omawianego postępowania doszło do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, z udziałem skarżącej. A zatem w sprawie nie kwestionowano, że skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Jednocześnie zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, związany zarzutami skargi kasacyjnej nie mógł skontrolować oceny Sądu pierwszej instancji w zakresie dotyczącym prawidłowości udzielonego pozwolenia na budowę z uwagi na brak stosownych zarzutów. Skarżąca nie wskazała bowiem żadnych przepisów, które pozwoliłyby dokonać Sądowi odwoławczemu kontroli w tym zakresie. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żadna z podniesionych podstaw kasacyjnych nie zasługiwała na uwzględnienie. Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Przedmiotowa skarga kasacyjna mogła zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do normy art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w ustawowym terminie, nie zażądały jej przeprowadzenia.