I SA/Ke 317/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: Dyrektor) postanowieniem z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. (dalej: Naczelnik) z [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku zawierającego zarzuty B.B. na postępowanie egzekucyjne. Dyrektor wyjaśnił, że Naczelnik prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku B.B. na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego dotyczącego podatku akcyzowego za 2018 r. nieuregulowanego w W.B.. Organ egzekucyjny na podstawie zawiadomień z 10 stycznia 2019 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Idea Bank S.A. oraz Banku Milenium S.A. Zawiadomienia zostały doręczone stronie wraz z egzemplarzem jednolitego tytułu wykonawczego w dniu 2 stycznia 2019 r., pod jedynym zgłoszonym w Drugim Urzędzie Skarbowym adresem, tj. K., ul. C. 23/25, w trybie art. 44 k.p.a. W dniu 6 maja 2019 r. w Drugim Urzędzie Skarbowym w K. został spisany protokół o stanie majątkowym zobowiązanego. Na podstawie ww. tytułu wykonawczego organ egzekucyjny zawiadomieniami z 7 maja 2019 r. dokonał kolejnych zajęć rachunku bankowego w Alior Bank oraz Euro Bank S.A. Zawiadomienia te doręczono stronie 14 maja 2019 r. Pismem z 23 maja 2019 r. strona wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne w oparciu o ww. tytuł wykonawczy. Postanowieniem z 29 lipca 2019 r. nr 2605-SEE-2.711.2961.2019 Naczelnik oddalił zgłoszone zarzuty strony na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy, gdyż zostały wniesione z uchybieniem terminu do ich złożenia. Postanowieniem z 13 września 2019 r. nr 2601-IEE.711.174.2019 Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika. Wyrokiem z 23 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Ke 423/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora oraz poprzedzające postanowienie Naczelnika. Sąd stwierdził, że organy nie dokonały analizy powyższych przepisów w kontekście podstaw prawnych zarzutów zobowiązanego i wiążącej się z tym zasadniczej kwestii, czy Naczelnik jest organem egzekucyjnym właściwym do ich rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Naczelnik postanowieniem z 18 czerwca 2020 r. zwrócił wniosek z 23 maja 2019 r. zawierający zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, uznając, że organem właściwym do ich wniesienia jest organ państwa członkowskiego, który wystawił jednolity tytuł wykonawczy. W zażaleniu zobowiązany wniósł o uznanie zarzutów. Utrzymując w mocy to postanowienie Dyrektor wyjaśnił, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy jest związane prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. sygn. akt I SA/Ke 423/19, w którym Sąd nie podniósł zastrzeżeń co do rodzaju należności dochodzonych na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego przesłanego przez państwo członkowskie, jednakże stwierdził, że organ winien rozważyć, czy jest właściwy rozpoznać zarzuty. Dyrektor podniósł, że w rozpatrywanej sprawie należy stosować zarówno przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej ,,u.p.e.a."), jak i przepisy ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych. Obie te ustawy zawierają bowiem przepisy odnoszące się do postępowania egzekucyjnego prowadzonego w związku z udzielaniem wzajemnej pomocy innemu państwu członkowskiemu Unii Europejskiej. Nie są to regulacje sprzeczne, ale uzupełniające wobec siebie. Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 1 Dyrektywy Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (DZ.U.UE.L 2010.84.1 z 2010.03.31), spory dotyczące wierzytelności, pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim lub jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we współpracującym państwie członkowskim oraz spory dotyczące ważności powiadomienia dokonanego przez właściwy organ wnioskującego państwa członkowskiego podlegają kompetencjom odpowiednich organów wnioskującego państwa członkowskiego. Jeżeli w trakcie procedury odzyskiwania wierzytelności pierwotny tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim lub jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję we współpracującym państwie członkowskim zostają zaskarżone przez zainteresowaną stronę, organ współpracujący informuje taką zainteresowaną stronę, że sprawa musi zostać przez nią wniesiona przed odpowiedni organ wnioskującego państwa członkowskiego, zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. Na mocy przepisów unijnych, polskie organy egzekucyjne udzielające pomocy innemu państwu członkowskiemu nie są właściwe w sprawach zaskarżania przez zobowiązanego tytułów wykonawczych, na podstawie których jest dochodzona należność. Jeżeli zobowiązany wniesie takie zarzuty do polskiego organu egzekucyjnego, to należy poinformować go o trybie wnoszenia zarzutów. Nie przekazuje się wówczas zarzutów właściwym organom państwa występującego o udzielenie pomocy. Podstawę do zwrotu podania stanowi wówczas art. 17a u.p.e.a. Kwestie tego, co może być podstawą zarzutów w przypadku egzekucji należności pieniężnych państwa członkowskiego, regulują zarówno przepisy u.p.e.a., jak i przepisy ustawy o wzajemnej pomocy. Podstawy wnoszenia zarzutów zostały w art. 33 u.p.e.a. wyliczone enumeratywnie, na co wskazuje użycie w tej regulacji zwrotu: "podstawą zarzutu (...) może być". Przy czym ustawą o wzajemnej pomocy, na mocy jej art. 111, wprowadzono do art. 33 u.p.e.a. § 2 i sformułowano katalog podstaw zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, należności państw członkowskich lub państw trzecich, wyszczególnionych w art. 2 § 1 pkt 8 i 9 u.p.e.a. Należność dochodzona w rozpatrywanej sprawie jest należnością, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8a u.p.e.a., tj. należnością pieniężną państwa członkowskiego wynikającą z tytułu podatków i należności celnych pobieranych przez to państwo lub w jego imieniu, przez jego jednostki podziału terytorialnego lub administracyjnego, w tym organy lokalne, lub w imieniu tych jednostek lub organów, a także w imieniu Unii Europejskiej. W egzekucji należności pieniężnych państw członkowskich zobowiązany, zgodnie z treścią art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., może zgłosić do organu egzekucyjnego wyłącznie zarzuty oparte na następujących podstawach: niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), zastosowanie zbyt uciążliwego środka (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.), prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Jak wynika z powyższego ustawodawca zawęził podstawy możliwych zarzutów w sprawach uregulowanych ustawą o wzajemnej pomocy. Jak stanowi z kolei art. 46 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy, podmiot może wnieść zarzuty w sprawie jednolitego tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do dochodzenia należności pieniężnych w państwie członkowskim. Podstawą zarzutu może być (ust. 2): 1. niezgodne z treścią pierwotnego tytułu wykonawczego, na dzień wystawienia jednolitego tytułu wykonawczego, określenie: a. podmiotu, b. rodzaju oraz wysokości należności pieniężnych, c. okresu, którego dotyczą należności pieniężne; 2. określenie w jednolitym tytule wykonawczym wysokości należności pieniężnych, o których mowa w art. 42 ust. 2, niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia właściwego organu albo bezpośrednio z przepisu prawa. Natomiast w art. 46 ust. 3 ustawy o wzajemnej pomocy wskazano, że zarzuty w sprawie jednolitego tytułu wykonawczego wnosi się w okresie realizacji wniosku o odzyskanie należności pieniężnych przez państwo członkowskie do organu egzekucyjnego, który sporządził jednolity tytuł wykonawczy. Zobowiązany wniósł zarzuty egzekucyjne o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1, 4 i 10 u.p.e.a., tj. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, błąd co do osoby zobowiązanego, niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zasadnie zatem Naczelnik zwrócił stronie podanie uznając się za organ niewłaściwy. B.B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na postanowienie Dyrektora. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia, uznanie zarzutów za uzasadnione i umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zarzucił: 1. naruszenie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. - poprzez jego niezastosowanie oraz przyjęcie, że Naczelnik nie jest organem właściwym do złożenia zarzutów w sprawie, podczas gdy z dyspozycji art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. wynika, iż podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy, poprzez błędne wskazania osoby zobowiązanego, co następnie przełożyło się na skierowanie egzekucji wobec niewłaściwej osoby; 2. naruszenie art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wzajemnej pomocy - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że Naczelnik nie jest organem właściwym do złożenia zarzutów w sprawie, kiedy w rzeczywistości zobowiązany podnosił zarzuty dotyczące błędnego skierowania egzekucji do jego osoby, a nie podważał zasadności wystawienia pierwotnego tytułu wykonawczego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że podstawą jego zarzutów skierowanych w piśmie z 23 maja 2019 r. nie było kwestionowanie czy też zaskarżanie działań, zasadności wystawienia pierwotnego tytułu wykonawczego przez brytyjski odpowiednik urzędu skarbowego. Zarzuty zostały bowiem skoncentrowane wokół niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Organ powinien odnieść się merytorycznie do zgłoszonych zarzutów, w szczególności naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. - niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy, co spowodowało skierowanie postępowania egzekucyjnego w administracji przez polski urząd skarbowy wobec niewłaściwej osoby. Polski organ egzekucyjny bowiem zamiast zawezwać wierzyciela do ujawnienia danych osobowych zobowiązanego, pozwalających na jego identyfikację - sam dobrowolnie dopasował lakoniczne dane wskazane w tytule wykonawczym do osoby skarżącego. W związku z tym, B.B. nie skarży zasadności tytułu, a podnosi błąd po stronie polskich organów egzekucyjnych, które winny wydać postanowienie o nieprzystąpieniu do egzekucji. Skarżący bowiem w dalszym ciągu kwestionuje, że to on jest osobą zobowiązaną do zapłaty w myśl pierwotnego tytułu wykonawczego. Nie otrzymał jakiejkolwiek decyzji administracyjnej brytyjskiego odpowiednika urzędu skarbowego o nałożeniu na niego tak obowiązku podatkowego w tak znacznej wysokości (tj. w kwocie 65.275,00 GBP - 317.226,70 PLN), a nadto powinien mieć realną możliwość odwołania się od niego. W treści tytułu wykonawczego nie znalazły się dane niezbędne do prawidłowej identyfikacji podmiotu zobowiązanego, które w efekcie doprowadziły do skierowania niniejszego postępowania egzekucyjnego w administracji wobec niewłaściwej osoby. Dyspozycja art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy zawiera katalog informacji, które powinny zostać wskazane w zagranicznym tytule wykonawczym, są to między innymi imię i nazwisko lub nazwę podmiotu, adres zamieszkania lub siedziby oraz inne posiadane dane niezbędne do identyfikacji podmiotu (art. 102 ust. 2 pkt 2 ustawy o wzajemnej pomocy). Wierzyciel we wniosku o podjęcie środków odzyskania wierzytelności wskazał jedynie imię i nazwisko, domniemany adres zobowiązanego, datę urodzenia oraz niejasny numer dowodu osobistego wskazując dwie możliwości, z których obie są niepoprawne. Przede wszystkim brak jest jego numeru PESEL, NIP czy prawidłowego numeru dowodu osobistego zobowiązanego. W toku postępowania egzekucyjnego w administracji toczącego się w Polsce, przedmiotowe dane zostały dopiero pozyskane przez polski organ egzekucyjny. W rezultacie, nie można przyjąć, że podanie przez wierzyciela jedynie wskazanych powyżej danych osobowych skarżącego pozwalają na identyfikację jego jako podmiotu zobowiązanego, a tym samym nie uzasadniają skierowania postępowania egzekucyjnego względem właśnie jego osoby. Do powyższego zarzutu odnośnie nadpisania danych osobowych skarżącego organy się nie odniosły. Podstawę wniesienia zarzutów w niniejszym postępowaniu stawowi art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a, który umożliwia złożenie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w sytuacji, gdy zagraniczny tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Organ egzekucyjny bada z urzędu, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a., a zagraniczny tytuł wykonawczy - wymogi określone w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy, w razie stwierdzenia braków jest obowiązany wydać postanowienie o nieprzystąpieniu do egzekucji (art. 29 § 2 u.p.e.a.). Niezakwestionowanie tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny nie wyklucza zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutu co do spełniania wymagań formalnych, jak również zarzutów dotyczących treści tytułu wykonawczego, tym bardziej że organ egzekucyjny bada jedynie formalną prawidłowość tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sytuacji takie badanie nie nastąpiło - organ bez zbadania formalnych możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego uzupełnił tytuł o dane mu potrzebne - numer PESEL i adres, bez upewnienia się, że dotyczą one tej samej osoby co osoba zobowiązanego, co spowodowało powstanie błędu co do osoby zobowiązanego. W rezultacie, nie można przyjąć, że podanie przez wierzyciela jedynie wskazanych powyżej danych osobowych skarżącego pozwały na identyfikację jego jako podmiotu zobowiązanego, a tym samym nie uzasadniają skierowania postępowania egzekucyjnego względem właśnie jego osoby. Skarżący nie otrzymał od wierzyciela ani wezwania do spełnienia świadczenia publicznoprawnego, ani odpisu pierwotnego tytułu wykonawczego. W stosunku do niego nie było prowadzone na terenie W.B. postępowanie egzekucyjne, brytyjski organ egzekucyjny nie dokonywał żadnych czynności, w szczególności nie zostały zajęte jego rachunki bankowe czy mienie ruchome, znajdujące się na terenie Zjednoczonego Królestwa. O wystawieniu tytułu wykonawczego przez wierzyciela skarżący otrzymał informację dopiero od polskiego urzędu skarbowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika w przedmiocie zwrotu wniosku zawierającego zarzuty na postępowanie egzekucyjne, wydane na podstawie art. 17a u.p.e.a. Zaś kwestią sporną jest, czy organy prawidłowo uznały, że wniosek skarżącego z 23 maja 2019 r. zawierający zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego dotyczącego podatku akcyzowego za 2018 r. nieuregulowanego w W.B., podlega zwrotowi na mocy art. 17a u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem: ,,W przypadku wniesienia podania, z którego wynika, że organem właściwym w sprawie jest organ państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, podanie podlega zwrotowi wnoszącemu podanie, wraz z pouczeniem, że w sprawie będącej przedmiotem podania powinien wnieść podanie do organu właściwego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. Zwrot podania następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie." Przepis ten stanowi w pewnym zakresie implementację art. 14 ust. 1 Dyrektywy Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (Dz.U.UE.L.2010.84.1), o której mowa w tytule przedmiotowego jednolitego tytułu wykonawczego. Z ustaleń faktycznych organów wynika, że Naczelnik w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o jednolity tytuł wykonawczy, na podstawie zawiadomień z 10 stycznia 2019 r. i z 7 maja 2019 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Idea Bank S.A., Banku Milenium S.A., Alior Bank oraz Euro Bank S.A. Zawiadomienia zostały doręczone stronie wraz z egzemplarzem jednolitego tytułu wykonawczego w dniu 2 stycznia 2019 r. i 14 maja 2019 r. Zarzuty wniesione przez skarżącego zostały oparte na podstawach z art. 33 § 1 pkt 1, 4 i 10 u.p.e.a.: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, błąd co do osoby zobowiązanego, niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Naczelnik postanowieniem z dnia 18 czerwca 2020 r. zwrócił wniosek strony z 23 maja 2019 r., na podstawie art. 17a u.p.e.a. Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia, w ślad za Dyrektorem należy wyjaśnić, że w sprawie należy stosować zarówno przepisy u.p.e.a., jak i przepisy ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych. Obie te ustawy zawierają bowiem przepisy odnoszące się do postępowania egzekucyjnego prowadzonego w związku z udzielaniem wzajemnej pomocy innemu państwu członkowskiemu Unii Europejskiej. Nie są to regulacje sprzeczne, ale uzupełniające wobec siebie. Jak wynika z wniosku opatrzonego datą 23 maja 2019 r., skarżący dążył do podważenia prawidłowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego, w tym celu podnosząc zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, 4 i 10 u.p.e.a. Jednakże, stronie umyka fakt, że ustawodawca zawęził podstawy możliwych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego, stanowiąc w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., że w egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f u.p.e.a. – zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § pkt 6, 8 i 9. Nie budzi wątpliwości, że podatek akcyzowy objęty jednolitym tytułem wykonawczym należy do należności, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a) u.p.e.a. Dlatego mając na uwadze przepis art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oraz wytyczne zaprezentowane w wyroku WSA w K. z 23 stycznia 2020 r., obowiązkiem organów było rozważenie, czy Naczelnik jest właściwy do rozpoznania zarzutów opartych na podstawach z art. 33 § 1 pkt 1, 4 i 10 u.p.e.a. Treść zaskarżonego postanowienia wskazuje, że organ, stosując się do obowiązku wynikającego z art. 153 P.p.s.a., rozważania takie podjął. Dokonał prawidłowej oceny, zaważywszy na jednoznaczną wolę strony co do treści i podstaw prawnych formułowanych zarzutów, że Naczelnik zasadnie uznał się za organ niewłaściwy do ich rozpatrzenia. Prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego przez organy w ponownym postępowaniu uzasadnia niżej przedstawiony wywód prawny. Zgodnie z art. 14 ust. 1 Dyrektywy zdanie pierwsze, spory dotyczące wierzytelności, pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim lub jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we współpracującym państwie członkowskim oraz spory dotyczące ważności powiadomienia dokonanego przez właściwy organ wnioskującego państwa członkowskiego podlegają kompetencjom odpowiednich organów wnioskującego państwa członkowskiego. Podstawy wnoszenia zarzutów zostały w art. 33 u.p.e.a. wyliczone enumeratywnie, na co wskazuje użycie w tej regulacji zwrotu: "podstawą zarzutu (...) może być". Przy czym ustawą o wzajemnej pomocy, na mocy jej art. 111, wprowadzono do art. 33 u.p.e.a. § 2 i sformułowano katalog podstaw zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, należności państw członkowskich lub państw trzecich, wyszczególnionych w art. 2 § 1 pkt 8 i 9 u.p.e.a. Jest poza sporem, że należność dochodzona w rozpatrywanej sprawie jest należnością, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 li. a) u.p.e.a., tj. należnością pieniężną państwa członkowskiego wynikającą z tytułu podatków i należności celnych pobieranych przez to państwo lub w jego imieniu, przez jego jednostki podziału terytorialnego lub administracyjnego, w tym organy lokalne, lub w imieniu tych jednostek lub organów, a także w imieniu Unii Europejskiej. W egzekucji należności pieniężnych państw członkowskich zobowiązany, zgodnie z treścią art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., może zgłosić do organu egzekucyjnego wyłącznie zarzuty oparte na następujących podstawach: niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6), zastosowanie zbyt uciążliwego środka (art. 33 § 1 pkt 8), prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 9). Jak wynika z powyższego ustawodawca zawęził podstawy możliwych zarzutów w sprawach uregulowanych ustawą o wzajemnej pomocy. Przy czym organ nie miał obowiązku dokonania merytorycznej oceny wniesionych zarzutów w kontekście przepisów art. 46 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy, czy jednolity tytuł wykonawczy stanowi podstawę do dochodzenia należności pieniężnych w państwie członkowskim. Jak stanowi art. 46 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy, podmiot może wnieść zarzuty w sprawie jednolitego tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do dochodzenia należności pieniężnych w państwie członkowskim. Według ust. 2 podstawą zarzutu może być: 1. niezgodne z treścią pierwotnego tytułu wykonawczego, na dzień wystawienia jednolitego tytułu wykonawczego, określenie: a. podmiotu, b. rodzaju oraz wysokości należności pieniężnych, c. okresu, którego dotyczą należności pieniężne; 2. określenie w jednolitym tytule wykonawczym wysokości należności pieniężnych, o których mowa w art. 42 ust. 2, niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia właściwego organu albo bezpośrednio z przepisu prawa. Artykuł 46 ust. 3 tej ustawy stanowi, że zarzuty w sprawie wnosi się w okresie realizacji wniosku o odzyskanie należności pieniężnych przez państwo członkowskie do organu egzekucyjnego, który sporządził jednolity tytuł wykonawczy. Zgodnie z art. 78 powyższej ustawy, spory dotyczące należności pieniężnych państwa członkowskiego, pierwotnego tytułu wykonawczego, jednolitego tytułu wykonawczego oraz powiadomienia dokonanego przez państwo członkowskie są rozstrzygane przez właściwy organ tego państwa zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. W tym przypadku są to organy W.B.. Skarżący poprzez zarzuty skargi potwierdza bowiem, że jego intencją było podważenie prawidłowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. - niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy, co spowodowało skierowanie postępowania egzekucyjnego w administracji przez polski urząd skarbowy wobec niewłaściwej osoby. Niewątpliwie w tej kwestii skarżący wskazuje w skardze na szereg uchybień formalnych związanych z wadliwym wypełnieniem pierwotnego tytułu wykonawczego. W ocenie Sądu bez wpływu na wynik sprawy jest argumentacja strony obszernie zaprezentowana w uzasadnieniu skargi, mająca wskazywać na naruszenie art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy, a tym samym na zasadność podniesionego zarzutu. Jednakże z przyczyn przedstawionych wyżej, zgłoszone zarzuty oparte na podstawach z art. 33 § 1 pkt 1, 4 i 10 u.p.e.a., nie mogły być przedmiotem merytorycznych rozstrzygnięć organu w oparciu o art. 29 § 2 u.p.e.a., a to z uwagi na zawężenie treścią art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., podstaw zarzutów, które zobowiązany może podnieść w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o jednolity tytuł wykonawczy, jak w sprawie niniejszej. Wbrew zarzutom skargi, w sytuacji gdy podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest jednolity tytuł wykonawczy, organ egzekucyjny nie bada z urzędu, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a., jak również nie stosuje przepisu art. 29 u.p.e.a. co wynika wprost z art. 26 § 1b a tej ustawy. Ponadto, co wymaga podkreślenia, wymogi określone w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy dotyczą zagranicznego tytułu wykonawczego, a nie jednolitego tytułu wykonawczego jaki został wystawiony wobec skarżącego. Z tych istotnych przyczyn, niezasadne są zarzuty skargi i związana z nimi argumentacja zaprezentowana w uzasadnieniu skargi, jako związana z brakami formalnymi zagranicznego tytułu wykonawczego, w sytuacji gdy wobec skarżącego został wystawiony inny tytuł a mianowicie jednolity tytuł wykonawczy. Ustawodawca rozróżnia te dwa rodzaje tytułów wykonawczych: zagraniczny i jednolity dając temu wyraz w art. 26 § 1b a u.p.e.a. oraz w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W granicach art. 33 § pkt 6, 8 i 9 u.p.e.a. nie mieszczą się również zarzuty wskazywane przez skarżącego, że: nie otrzymał od wierzyciela ani wezwania do spełnienia świadczenia publicznoprawnego, ani odpisu pierwotnego tytułu wykonawczego; w stosunku do niego nie było prowadzone na terenie W.B. postępowanie egzekucyjne, brytyjski organ egzekucyjny nie dokonywał żadnych czynności, w szczególności nie zostały zajęte jego rachunki bankowe czy mienie ruchome, znajdujące się na terenie Zjednoczonego Królestwa; o wystawieniu tytułu wykonawczego przez wierzyciela skarżący otrzymał informację dopiero od polskiego urzędu skarbowego. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skargi, z oczywistych względów nie mogły zostać uwzględnione. W stanie faktycznym i prawnym, jaki istnieje w rozpoznawanej sprawie, Naczelnik prawidłowo orzekł o zwrocie wniosku z 23 maja 2019 r. zawierającego zarzuty na prowadzone postepowanie egzekucyjne, na podstawie art. 17a u.p.e.a. Naczelnik nie był organem właściwym do rozpoznania zarzutów, a organem właściwym jest organ państwa członkowskiego, który wystawił jednolity tytuł wykonawczy. W treści postanowienia orzekającego o zwrocie, Naczelnik zawarł stosowne pouczenie dla strony, wypełniając przy tym obowiązek wynikający z tego przepisu. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznaje za niezasadne zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 33 § 1 pkt 10, art. 29 § 2 u.p.e.a. oraz art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wzajemnej pomocy. Organ wypełnił niezbędne wytyczne zawarte w wyroku WSA w K. z 23 stycznia 2020 r., przez co nie naruszył przepisu art. 153 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.