I GSK 2473/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 50/18 w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 8 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 50/18, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę P. J. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2016. W motywach rozstrzygnięcia Sąd podał, że istotą sporu w sprawie wszczętej wnioskiem skarżącego o przyznanie płatności dla obszaru z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2016 jest prawidłowość ustalenia przesłanki zmniejszenia płatności w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami skutkującymi różnicą pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. W niniejszej sprawie, jak prawidłowo wskazują organy ARiMR, zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364; dalej: rozporządzenie). Sąd wskazał, że z przepisów rozporządzenia wynika, iż jednym z warunków uzyskania płatności jest złożenie prawidłowo wypełnionego wniosku i oznaczenie przez stronę w złożonym wniosku działki (działek) i powierzchni obszaru użytkowanego rolniczo, co do którego strona ubiega się o otrzymanie danej płatności. Zadeklarowany w ten sposób obszar podlega weryfikacji organu, dokonywanej w drodze kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności. Narzędziem służącym weryfikacji informacji podanych przez producenta są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, o których mowa w przepisach prawa wspólnotowego, w tym art. 59 rozporządzenia Parlamentu i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. L 347 z 20.12.2013, s. 549) czy też w art. 24 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31 lipca 2014 r., str. 69, z późn. zm.) W ocenie Sądu organy wykazały, że w przypadku wnioskowanych płatności część działek rolnych została wykluczona z płatności, ponieważ nie zawiera się w powierzchni PEG. Konsekwencją ustalenia przez organ różnicy pomiędzy obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym było proporcjonalne zmniejszenie kwot przyznanych płatności. Kontrola administracyjna wniosku była prowadzona w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) sporządzane w elektronicznym systemie LPIS. Organ zasadnie uwzględnił niespójność twierdzeń skarżącego o czasie wykonywania prac polegających na usunięciu niepożądanej roślinności w postaci samosiejek sosny oraz innego rodzaju zadrzewień. Skarżący, który w odwołaniu od decyzji podał, że prace zostały wykonane na początku 2016 r., skorygował informację w tym zakresie w piśmie z 4 października 2017 r., wyjaśniając, że prace były prowadzone sukcesywnie od początku marca do końca lipca 2016 r. Sąd podkreślił, że okolicznością bezsporną jest, że prace polegające na zrywaniu i usuwaniu zadrzewień (samosiejek) trwały we wskazanych miesiącach 2016 r., wobec czego nie zostało potwierdzone spełnienie warunku prowadzenia działalności rolniczej przez cały rok kalendarzowy za który został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Spełnienie przesłanki prowadzenia działalności rolniczej nie jest wystarczające dla uzyskania uprawnienia do płatności, stanowi punkt wyjścia do analizy, czy rolnik w danym wypadku odpowiada warunkom do uzyskania płatności. Dopiero w przypadku, gdy wnioskujący o płatności spełnia ten wymóg, kontroli podlega charakter prawny prowadzonej przez rolnika działalności. Niezbędne jest także pozostawanie w rolniczej aktywności zawodowej na gruntach utrzymywanych zgodnie z normami. W ocenie Sądu wskazany przez skarżącego czas prowadzenia prac porządkowych związanych z usuwaniem roślin niepożądanych samosiejek to czas, w którym prowadzone są zintensyfikowane prace rolne na gruntach prawidłowo użytkowanych. Wbrew zarzutom skarżącego nie została dokonana wadliwa wykładnia definicji "kwalifikującego się hektara" zawartej w art. 32 ust. 2a rozporządzenia 1307/2014. Skarżący, który przytacza treść definicji ma świadomość, że definicja ta odnosi się do użytków rolnych gospodarstwa rolnego, wykorzystywanych do prowadzenia działalności rolniczej. Kwalifikacja bonitacyjna gruntów nie stanowi jednak argumentu znajdującego odniesienie do sposobu wykorzystywania gruntu. Sąd z urzędu rozważył również możliwość zastosowania w rozpoznawanej sprawie § 2 ust. 5 powołanego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2015 r., zgodnie z którym w przypadku, gdy na działce rolnej występują drzewa, płatność ONW może być przyznana do użytków rolnych, na których jest położona ta działka, jeżeli spełnia ona wymagania określone w art. 9 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 640/2014, a liczba drzew na hektar tych użytków nie przekracza maksymalnego zagęszczenia określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Skarżący złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107, dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, w zw. z art. 6 oraz 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm;. dalej: k.p.a.), polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu, pomimo iż decyzja ta została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, a także w oparciu o dowolną, a nie swobodną jego ocenę co skutkowało przyjęciem, iż: a) skarżący nie prowadził na będących przedmiotem sporu częściach działek działalności rolniczej w myśl art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1307/2013 przez cały rok 2016; b) prace prowadzone przez skarżącego na spornych fragmentach działek stanowiły prace porządkowe inne niż działalność rolnicza wskazana w art. 32 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013; c) widoczne na zdjęciach lotniczych działek zadrzewienia świadczą o tym, iż nie były one użytkowane rolniczo od początków 2016 r.; d) skarżący nie przeciwstawił żadnego dowodu, na podstawie którego skutecznie można byłoby podważyć ustalenia organu stanowiące faktyczną podstawę wydanej w sprawie decyzji; 2) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 349; dalej: ustawa o wspieraniu), w zw. z art. 6 oraz 80 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu, pomimo iż decyzja ta została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, w tym nie wyjaśniono czy działania prowadzone przez skarżącego na spornych fragmentach działek stanowiły działania przygotowawcze wykraczające poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) ii) rozporządzenia 1307/2013; II. prawa materialnego a mianowicie: art. 4 ust. 1 c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w związku z art. 4 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2013 r. oraz § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361; dalej: rozpozrządzenie), poprzez przyjęcie, iż skarżący nie wykorzystywał w roku 2016 spornych części gruntów do prowadzenia działalności rolniczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania określoną w § 2 powołanego przepisu, która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego wnoszący skargę kasacyjną podniósł naruszenia art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 przez przyjęcie, że skarżący nie wykorzystywał w 2016 r. spornych części gruntów do prowadzenia działalności rolniczej. Zarzut ten nie odpowiada w pełni ustawowym wymogom, ponieważ nie podaje formy naruszenia oraz de facto zmierza do podważenia dokonanych przez organ ustaleń faktycznych, przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę orzekania, co jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną powinien wskazać konkretny przepis prawa (wraz z podaniem jednostki redakcyjnej), formę jego naruszenia, tj. błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, oraz wyjaśnić, na czym ono polega. Zarzut ten nie stanowi jednak właściwej płaszczyzny do kwestionowania ustaleń faktycznych sprawy. Podstawą oceny przez Sąd zastosowania prawa materialnego może być bowiem wyłącznie ustalony w sprawie stan faktyczny, który nie budzi uzasadnionych wątpliwości i który nie podlega podważeniu. Istnienie niepodważalnego stanu faktycznego nie jest niezbędne jedynie w przypadku podniesienia zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego, co jednak nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Podsumowując, zarzut naruszenia prawa materialnego z uwagi na sposób jego sformułowania nie poddaje się kontroli instancyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony jedynie do rozpoznania sprawy w ramach podniesionych zarzutów, w kształcie nadanym przez wnoszącego skargę kasacyjną. Wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, nie pozwala Sądowi na dokonywanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku według własnego uznania, czy też – poszukiwania niejako w zastępstwie skarżącego kasacyjne nowych podstaw kasacyjnych lub modyfikować istniejące. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134 § 1, art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o płatnościach i w zw. z art. 6 i art. 80 k.p.a. należy stwierdzić, że wnoszący skargę kasacyjną nie wykazał, na czym polega ich naruszenie, a tym samym, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 174 pkt 2 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną był zobowiązany do wskazania na czy polega naruszenie norm procesowych oraz wykazać, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło to rozstrzygnięcie sprawy byłoby innej treści. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił organowi niepełne zebranie w sprawie materiału dowodowego oraz jego rozważenie, a także dowolną jego ocenę. Podniósł, że organ błędnie przyjął, że na spornej części działek nie prowadzi on działalności rolniczej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013, a jedynie prace porządkowe inne niż działalność rolnicza, o której mowa w art. 32 ust. 4 powołanego rozporządzenia, mimo braku wyjaśnienia przez organ, czy działania prowadzone na spornych częściach działek mają charakter działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy. Zgodnie z powołanym w skardze kasacyjnej art. 27 ust. 1 ustawy o płatnościach w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności (pkt 1); jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2). Tak więc stosownie do powołanego przepisu zasada prawdy materialnej, wyrażona w art. 7 k.p.a. i rozwinięta w art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązująca organ do pełnego i wszechstronnego zebrania i rozpoznania materiału dowodowego, w postępowaniu o przyznanie płatności rolnych została zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Co oznacza, że organ nie jest obowiązany do podjęcia (z urzędu lub na wniosek) wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a także do zebrania materiału dowodowego w sposób kompletny i wszechstronny. W postępowaniu tym obowiązek zebrania materiału dowodowego został przerzucony na strony postępowania oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, które są zobowiązane do przedstawienia dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek (art. 27 ust. 2). W stanie sprawy organ przyznał wnoszącemu skargę kasacyjną płatność ONW w pomniejszonej wielkości, co było spowodowane faktem wykluczenia z całkowitej powierzchni działek A i B, na podstawie ortofotomapy (na podstawie zdjęć zrobionych w maju 2016 r.) oraz wyjaśnień strony, obszarów niekwalifikujących się do przyznania tej płatności. Organ stwierdził, że część gruntu działki B przylegającej do drogi była zadrzewiona lub zachwaszczona, a tym samym zdaniem organu nie była częściowo użytkowana rolniczo, co pozwoliło na określenie powierzchni na 4,77 ha, natomiast dla działki A organ określił największy spójny obszar użytkowany rolniczo na 2,24 ha. Wobec tego organ przyjął, że na zakwestionowanej części gruntu w 2016 r. nie była prowadzona działalność rolnicza, w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013. Wskazał, że skoro strona, ze względu na zakres prac polegających na "zrywaniu drzew i rozładunku zrębki" oraz usuwaniu drzew, wykonywała te prace od początku marca do końca lipca 2016 r., to jednocześnie nie mogła użytkować tych działek w całości przez cały 2016 r., co jest jednym z niezbędnych warunków otrzymania płatności ONW. Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 4 powołanego rozporządzenia obszary uznaje się za kwalifikujące się hektary, jeśli są one zgodne z definicją kwalifikującego się hektara przez cały rok kalendarzowy, z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Zdaniem organu działań podjętych przez stronę nie można uznać za działalność rolniczą, ponieważ dokonywane przez stronę zabiegi nie miały na celu utrzymywania użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję lub prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy. O tym, że wykonane przez stronę prace nie należały do zwykłych prac rolniczych z wykorzystaniem metod rolniczych i sprzętu rolniczego świadczy nie tylko zakres wykonanych prac, ale też czas ich wykonania, trwający kilka miesięcy. Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia powołanych w skardze przepisów p.p.s.a. W świetle powołanego w petitum skargi kasacyjnej art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że do naruszenia wskazanej normy prawa może dojść w bardzo wyjątkowej sytuacji, a mianowicie wówczas, gdy sąd administracyjny dokona kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego na podstawie innego kryterium, niż kryterium legalności lub też rozpozna skargę na akt administracyjny niepodlegający kognicji sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wspomniane kryterium, a więc zbadał czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonych norm prawnych, czy dokonał właściwej ich interpretacji oraz czy ustalił prawidłowo stan faktyczny sprawy. Natomiast to, że wyrażony przez ten Sąd pogląd nie spełnia oczekiwań strony nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji była decyzja przyznająca płatność ONW w pomniejszonej wysokości. Przeprowadzona przez Sąd kontrola koncentruje się na okolicznościach, z powodu których organ nie przyznał płatności do powierzchni zadeklarowanej we wniosku, a więc w pełnej wysokości na wyjaśnieniu podstawy prawnej pozwalającej na zajęcie takiego stanowiska. Zajęte przez Sąd stanowisko mieści się w granicach rozpoznawanej sprawy, a tym samym brak jest podstaw do uznania, ze doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Z powyższych względów nie mogło też dojść do naruszenia ani 145 § 1 pkt 1 lit. c) ani art. 151 p.p.s.a. Są to przepisy o charakterze wynikowy, a więc ich zastosowanie zależy od wyniku przeprowadzonej przez sąd kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych; tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), która polega na badaniu czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonych norm prawnych, czy dokonał właściwej ich interpretacji oraz czy ustalił prawidłowo stan faktyczny sprawy. W sytuacji, gdy sąd stwierdzi, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uchyla zaskarżony akt administracyjny (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), jeśli natomiast uzna, że zaskarżony akt administracyjny nie narusza prawa materialnego i procesowego, to wówczas skargę oddala jako niezasadną (art. 151). Tak więc, naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wymaga wykazania przez skarżącego kasacyjnie, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w sprawie nie ma miejsca. Skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.