II SA/Wa 189/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Janusz Walawski, , Adrianna Siniarska, Protokolant referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych – umorzenie postępowania oddala skargę UZASADNIENIE Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO", "PUODO"), działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 12 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r, poz. 125, dalej: ustawa z 14 grudnia 2018 r.) umorzył postępowanie ze skargi K. M. (dalej: "skarżąca") na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych przez Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "Komendant") w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (dalej: "KSIP"). K. M. pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. wniosła skargę na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych przez KGP. Skarżąca w treści skargi podniosła, iż Komendant pomimo umorzenia postępowania karnego w dalszym ciągu gromadzi i przetwarza jej dane osobowe w KSIP bez wskazania celu takiego działania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2018 r. poprzez błędne przyjęcie, iż zgromadzone dane osobowe nadal uzasadniają ich przetwarzanie podczas, gdy jej postawa po zakończeniu postępowania karnego przeczy takiemu stanowisku. Podniosła również zarzut naruszenia § 29 rozporządzenia MSWiA z dnia 23 sierpnia 2018 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję, poprzez brak oceny przesłanek weryfikacyjnych wynikających z ww. przepisu rozporządzenia. W konkluzji wniosła o nakazanie Komendantowi zaprzestania gromadzenia i przetwarzania jej danych osobowych w KSIP oraz usunięcia wszelkich danych osobowych znajdujących się w KSIP. Do skargi dołączyła m.in. wniosek z dnia [...] marca 2019 r. o usunięcie danych z KSIP, skierowany do Komendanta Miejskiego Policji w [...], uzupełnienie wniosku - pismo z dnia [...] marca 2019 r., a także pismo KGP z dnia [...] marca 2019 r. będące odpowiedzią na wnioski o usunięcie danych osobowych KSIP. Prezes UODO pismami z dnia [...] czerwca 2019 r. poinformował skarżącą oraz Komendanta Głównego Policji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz zwrócił się do KGP o złożenie wyjaśnień w sprawie wniesionej przez nią skargi. Komendant w piśmie z [...] lipca 2019 r. wskazał, iż skarżąca zwracała się z pismem o usuniecie jej danych osobowych przetwarzanych w KSIP. Wraz z wyjaśnieniami Komendant załączył kopię pism, w których udzielił odpowiedzi skarżącej, wskazując na podstawy prawne uprawniające do przetwarzania i weryfikowania jej danych osobowych w ww. rejestrze przez Policję. Ponadto Komendant wskazał na różnice zachodzące pomiędzy KSIP, a Krajowym Rejestrem Karnym. Jednocześnie wyjaśnił, iż każdorazowa weryfikacja danych przetwarzanych w KSIP dokonywana w związku z wnioskami skarżącej nie przemawiała za usunięciem jej danych z ww. zbioru danych. Z uwagi na przedstawienie w 2015 r. zarzutów skarżącej o czyn ścigany z oskarżenia publicznego właściwy organ Policji w celu realizacji ustawowych zadań Policji wprowadził dane osobowe skarżącej do zbioru danych KSIP, jako informacje o osobie podejrzanej o popełnienie przestępstwa na zasadach określonych w art. 20 ust. 2a obowiązującej wówczas ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Komendant podniósł, że dane zgromadzone w KSIP są przetwarzane przez Policję dla realizacji jej zadań ustawowych zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. art. 21 nb w związku z art. 20 ust. 1-1d oraz art. 20 ust. 2ad - 2c ustawy o Policji w związku z przepisami ustawy z 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości. W tym stanie rzeczy Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wymienioną na wstępie decyzją umorzył postępowanie wywołane skargą K. M. W uzasadnieniu organ wskazał, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2018 r. poz. 125). W dziedzinie przetwarzania różnego rodzaju informacji, w tym danych osobowych, szczególna jest funkcja Policji, bowiem zbiera ona takie informacje, które podlegają szczególnemu reżimowi i ochronie. Znajduje to wyraz w art. 20 ust. 1 ustawy o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.), na podstawie którego Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może uzyskiwać informacje, w tym także niejawne, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać. Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe, także bez ich wiedzy i zgody. Przetwarzanie oraz wymiana informacji, w tym danych osobowych, może dotyczyć danych osobowych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. W ocenie Prezesa UODO słusznie podniósł Komendant, iż dane osobowe, przetwarza się w KSIP również do realizacji ustawowych zadań Policji dotyczących ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, prowadzenia działań kontrterrorystycznych w rozumieniu ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych a także wykonywania działań antyterrorystycznych na zasadach określonych w tej ustawie. Wobec powyższego w KSIP mogą być przetwarzane informacje, w tym dane osobowe, na podstawie i w zakresie określonym w art. 20 ust. 1c ustawy o Policji w celach innych niż wymienione w art. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz w zakresie niezbędnym do realizacji zadań ustawowych Policji lub wykonywania uprawnień związanych z wykonywaniem czynności, do których funkcjonariusze Policji są uprawnieni na podstawie ustaw. Dopełnieniem powyższych ustawowych zasad odnoszących się do przetwarzania danych osobowych stanowi rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 sierpnia 2018 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz. U. poz. 1636). Następnie organ przywołał treść § 10 przedmiotowego rozporządzenia w Policji w zakresie prowadzenia przez Policję KSIP. Prezes UODO wskazał, iż wobec skarżącej w 2015 r. wszczęto dochodzenie o czyn z art. 222 § 1 k.k. (naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza), które następnie umorzono. Na zasadach określonych w art. 20 ust. 2a ówcześnie obowiązującej ustawy o Policji, w związku z przedstawieniem skarżącej zarzutów, właściwe organy Policji dokonały wprowadzenia jej danych osobowych do zbioru danych KSIP jako informacje o osobie podejrzanej o popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Wyjaśnił, że przeprowadzona weryfikacja nie wykazała aby zaszły ustawowe przesłanki do usunięcia danych skarżącej z KSIP. Ponadto subiektywne odczucia skarżącej co do swego postępowania w życiu codziennym oraz okoliczność przestrzegania porządku pranego w świetle wskazanych powyżej przepisów nie stanowią kryterium przemawiającym za usunięciem jej danych z KSIP. Prezes UODO podzielił stanowisko Komendanta, iż zbiór danych KSIP nie stanowi rejestru osób skazanych czy ukaranych, taką bowiem funkcję pełni Krajowy Rejestr Karny. Policyjny zbiór danych KSIP jest rejestrem służącym do przetwarzania informacji. o wszczętych, prowadzonych lub zakończonych postępowaniach. Przetwarzanie danych osobowych skarżącej w KSIP nie skutkuje uznaniem winy, czy też nie rozstrzyga o niewinności, czy odpowiedzialności karnej osoby, której dane osobowe Policja przetwarza. W rozstrzyganej sprawie nie bez znaczenia pozostaje również — poza brakiem spełnienia kryterium czasu niezbędnego dla dokonania weryfikacji przetwarzanych przez Policję danych — rodzaj popełnionego przestępstwa. Z tych też względów ze wszech miar zasadnym jest przetwarzanie przez Policję danych osobowych skarżącej, aby w pierwszym rzędzie uniemożliwić ponowne popełnienie takiego czynu, po wtóre zaś - właściwie dokonywać dalszych prognoz kryminologicznych, jak też czynności analitycznych, a także w pełni realizować ustawowe zadania Policji. Od wymienionej na wstępie decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyła K. M., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zobowiązanie Prezesa UODO do wydania decyzji nakazującej Administratorowi Krajowego Systemu Informacyjnego Policji - Komendant Główny Policji – przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez usunięcie wszelkich danych osobowych skarżącej z w/w systemu przetwarzanych niezgodnie z prawem, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Ewentualnie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezesowi UODO oraz zasądzenie kosztów. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r., poz. 125 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie przez Prezesa UODO, iż zgromadzone dane osobowe skarżącej nadal uzasadniają ich przetwarzanie, podczas gdy postawa i zachowanie K. M. po prawomocnym umorzeniu postępowania, które było nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową w [...] pod sygn. akt [...], całkowicie przeczy takiemu stanowisku; b) art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, poprzez brak wskazania i uzasadnienia przez Prezesa UODO jak z punktu widzenia zasady celowości dane skarżącej są potrzebne do wykrywania i zwalczania czynów zabronionych; c) art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez błędne przyjęcie, że dane skarżącej są niezbędne dla realizacji zdań Policji, zwłaszcza tych wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienia spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania, inicjowania i organizowania działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałania w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, podczas gdy analiza niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że dane skarżącej są zbędne i nieprzydatne z punktu widzenia realizacji ww. zadań; d) § 29 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 sierpnia 2018 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz. U. z 2018 r., poz. 1636), poprzez brak kompleksowej i dogłębnej oceny przesłanek z § 29 przytoczonego rozporządzenia podczas weryfikacji ich pod kątem dalszej przydatności przez Prezesa UODO, na skutek czego stwierdzono, że zgromadzone i przetwarzane dane osobowe skarżącej są nadal użyteczne dla działań o charakterze wykrywczym oraz zmierzającym do zapobiegnięcia przestępstwa w przyszłości, podczas gdy kompletna analiza wspomnianych przesłanek w zestawieniu ze stanem faktycznym dot. skarżącej prowadzi do odmiennego wniosku; Skarżąca zarzuciła organowi również obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonej decyzji poprzez naruszenie: a) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że Prezes UODO dokonał oceny materiały dowodowego w sposób prawidłowy, podczas gdy analiza sprawy prowadzi do stanowiska, iż na gruncie niniejszego postępowania ww. Organ dokonał dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zamiast oceny swobodnej, bez wskazań doświadczenia życiowego i z pominięciem oczywistych dowodów poprzez uznanie, że zasadnym umorzenie postępowania ze skargi na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych przez KGP w KSIP, podczas gdy analiza sprawy prowadzi do odmiennego stanowiska; b) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez działanie Prezesa UODO w sposób wpływający na pogłębienie braku zaufania stron dla działania organów administracji publicznej, z uwagi na wydanie skarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz z naruszeniem przepisów postępowania. W odpowiedzi na skargę, Prezes UODO wniósł o jej oddalenie wskazując na okoliczności przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Oceniając skargę z zastosowaniem powyższych kryteriów należało uznać, iż jest ona niezasadna. Na samym wstępie wskazać należy, że ochronę danych osobowych gwarantuje art. 51 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc, że nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy, do ujawniania informacji dotyczących jego osoby (ust. 1). Władze nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym (ust. 2). Ponadto każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych. Ograniczenie tego prawa może określić ustawa (ust. 3). Każdy ma prawo do żądania sprostowania oraz usunięcia informacji nieprawdziwych, niepełnych lub zebranych w sposób sprzeczny z ustawą (ust. 4). Zasady i tryb gromadzenia oraz udostępnienia informacji określa ustawa (ust. 5). Zatem prawo do ochrony danych osobowych może być ograniczone na podstawie ustawy. W przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2018 r. poz. 125) oraz przepisy ustawy o Policji. Zgodnie z art. 21nb ust. 1 ustawy o Policji, Komendant Główny Policji prowadzi Krajowy System Informacyjny Policji, będący zestawem zbiorów danych, w którym przetwarza się informacje, w tym dane osobowe, w związku z realizacją zadań ustawowych. Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] lipca 2019 r. wyjaśnił, iż skarżąca zwracała się z pismem o usunięcie jej danych osobowych przetwarzanych w KSIP. Naczelnika Wydziału Obsługi Informacyjnej Biura Wywiadu i Informacji Kryminalnych Komendy Głównej Policji, wskazał na podstawy prawne uprawniające do przetwarzania i weryfikowania danych osobowych w ww. rejestrze przez Policję. Wyjaśnił, iż każdorazowa weryfikacja danych przetwarzanych w KSIP dokonywana w związku z wnioskami skarżącej nie przemawiała za usunięciem jej danych z ww. zbioru danych. Podstawą faktyczną wpisania danych skarżącej do rejestru było przedstawienie w 2015 r. zarzutów o czyn ścigany z oskarżenia publicznego. Właściwy organ Policji w celu realizacji ustawowych zadań Policji wprowadził dane osobowe do zbioru danych KSIP, jako informacje o osobie podejrzanej o popełnienie przestępstwa na zasadach określonych w art. 20 ust. 2a obowiązującej wówczas ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1782), Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać, zaś według ust. 2a. tegoż przepisu, Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe, o następujących osobach, także bez ich wiedzy i zgody: 1) osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego; 2) nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego; 3) osobach o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość; 4) osobach stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób; 5) osobach poszukiwanych; 6) osobach zaginionych; 7) osobach, wobec których zastosowano środki ochrony i pomocy, przewidziane w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka (Dz. U. z 2015 r. poz. 21). Z kolei w myśl art. 20 ust. 2b, informacje, o których mowa w ust. 1, 2a, 2aa-2ac, dotyczą osób o których mowa w ust. 2a i 2ac i mogą obejmować: 1) dane osobowe, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, z tym że dane dotyczące kodu genetycznego obejmują informacje wyłącznie o niekodującej części DNA; 2) odciski linii papilarnych; 3) zdjęcia, szkice i opisy wizerunku; 4) cechy i znaki szczególne, pseudonimy; 5) informacje o: a) miejscu zamieszkania lub pobytu, b) wykształceniu, zawodzie, miejscu i stanowisku pracy oraz sytuacji materialnej i stanie majątku, c) dokumentach i przedmiotach, którymi sprawca się posługuje, d) sposobie działania sprawcy, jego środowisku i kontaktach, e) sposobie zachowania się sprawcy wobec osób pokrzywdzonych. Natomiast informacji, o których mowa w ust. 2a, nie pobiera się, w przypadku gdy nie mają one przydatności wykrywczej, dowodowej lub identyfikacyjnej w prowadzonym postępowaniu (art. 20 ust. 2c). Jeśli zaś się tyczy okresu przechowywania tych danych, to na podstawie art. 20 ust. 17 powyższej ustawy, dane osobowe zebrane w celu wykrycia przestępstwa przechowuje się przez okres niezbędny do realizacji ustawowych zadań Policji. Organy Policji dokonują weryfikacji tych danych po zakończeniu sprawy, w ramach której dane te zostały wprowadzone do zbioru, a ponadto nie rzadziej niż co 10 lat od dnia uzyskania lub pobrania informacji, usuwając zbędne dane, a na podstawie ust. 17b tegoż przepisu, dane osobowe, o których mowa w ust. 17, usuwa się, jeżeli organ Policji powziął wiarygodną informację, że: 1) czynu stanowiącego podstawę wprowadzenia informacji do zbioru nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia; 2) zdarzenie lub okoliczność, w związku z którymi wprowadzono informacje do zbioru, nie ma znamion czynu zabronionego; 3) osoba, której dane dotyczą, została uniewinniona prawomocnym wyrokiem sądu. Z kolei w art. 20 ust. 18 stwierdza się, że dane osobowe ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową oraz dane o stanie zdrowia, nałogach lub życiu seksualnym osób podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, które nie zostały skazane za te przestępstwa, podlegają komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu niezwłocznie po uprawomocnieniu się stosownego orzeczenia. Natomiast zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz. U. z 2016 r. poz. 1091), w Policji prowadzi się Krajowy System Informacyjny Policji (KSIP), będący zestawem zbiorów danych, w którym gromadzi się, sprawdza, przetwarza i wykorzystuje informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2a pkt 1-6, ust. 2ac i ust. 2b ustawy o Policji, a w KSIP mogą być przetwarzane również informacje, w tym dane osobowe, do których gromadzenia, uzyskiwania i przetwarzania Policja jest uprawniona na podstawie odrębnych ustaw, jeżeli przyczynia się to do koordynacji informacji oraz efektywniejszej organizacji i realizacji ustawowych zadań Policji w zakresie wykrywania i ścigania sprawców przestępstw oraz zapobiegania przestępczości i jej zwalczania, a także ochrony życia i zdrowia ludzi (ust. 2). Z kolei w myśl § 29 ust. 1, oceniając dane zgromadzone w celu wykrywania przestępstw pod kątem ich przydatności, uwzględnia się: 1) rodzaj i charakter popełnionego czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa; 2) rodzaj i charakter dobra chronionego prawem naruszonego popełnionym przestępstwem; 3) formy sprawstwa i umyślności popełnienia przestępstwa; 4) postaci zamiaru i skutki czynu, w tym rodzaj i rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody; 5) zagrożenie sankcją karną za popełnione przestępstwo; 6) liczbę popełnionych przestępstw; 7) czas, który upłynął od momentu wprowadzenia danych do zbioru danych do momentu dokonywania oceny; 8) inne informacje zgromadzone o osobie; 9) podstawy uzyskania, pobrania lub zgromadzenia danych oraz ich prawdziwość; 10) aktualność przesłanek legalności oraz niezbędności dalszego przetwarzania danych do wykonania zadań ustawowych Policji; 11) wystąpienie okoliczności określonych w art. 20 ust. 17b i 18 ustawy o Policji, a w przypadku danych daktyloskopijnych wystąpienie okoliczności określonych w art. 21I ust. 2 i art. 21m tej ustawy, a według ust. 2, organ Policji, który zgromadził w zbiorze danych dane w innym celu niż określony w ust. 1, oceniając te dane, uwzględnia: 1) rodzaj chronionego dobra; 2) upływ terminów przewidzianych do archiwizacji akt prowadzonych spraw; 3) przedawnienie karalności czynu będącego podstawą zgromadzenia danych. 4) ustanie okoliczności albo ziszczenie się celu uzasadniającego wprowadzenie danych do zbioru danych. Badając w dalszym ciągu rozpoznawaną sprawę zwrócić należy uwagę na § 30 ust. 1 w którym stanowi się, że oceny, o której mowa w § 29, organy Policji dokonują z wykorzystaniem informacji, w tym danych osobowych: 1) zgromadzonych w zbiorach danych prowadzonych w Policji, powiązanych z danymi wytypowanymi do oceny; 2) zawartych we wnioskach osób, których dane dotyczą, złożonych w trybie art. 32 ust. 1 pkt 1-6 i art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych; 3) uzyskanych od innych organów, służb lub instytucji państwowych. Wobec powyższego nie można czynić - zdaniem Sądu – zarzutu Prezesowi Urzędu Ochrony Danych Osobowych, że rozpoznając sprawę odmówił uwzględnienia wniosku o nakazanie Komendantowi Głównemu Policji usunięcia danych osobowych skarżącej z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. Mając na uwadze treść przepisów z art. 20 ust. ust. 1, ust. 2a, ust. 2b i ust. 17 ustawy o Policji, nie można również czynić zarzutu Komendantowi Głównemu Policji, iż bezprawnie przechowuje dane osobowe w KSIP. To organy Policji oceniają przydatność zebranych informacji, dokonując ich weryfikacji po zakończeniu sprawy, w ramach której dane te zostały wprowadzone do zbioru, a ponadto nie rzadziej niż co 10 lat od dnia uzyskania lub pobrania informacji. Powyższe przepisy w sposób całościowy regulują podstawy prawne przetwarzania przez Policję danych osobowych, ich zakres, jak również sposób oceny przydatności owych danych do realizacji zadań Policji, o których mowa w art. 1 ustawy o Policji, zatem stanowią one normę lex specialis. W przypadku skarżącej brak było podstaw do usunięcia danych osobowych z KSIP na podstawie art. 20 ust. 17b ustawy o Policji (dane osobowe, o których mowa w ust. 17, usuwa się, jeżeli organ Policji powziął wiarygodną informację, że 1) czynu stanowiącego podstawę wprowadzenia informacji do zbioru nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia, 2) zdarzenie lub okoliczność, w związku z którymi wprowadzono informacje do zbioru, nie ma znamion czynu zabronionego, 3) osoba, której dane dotyczą, została uniewinniona prawomocnym wyrokiem sądu. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie okres 10 lat od dnia uzyskania informacji dotyczącej skarżącej jeszcze nie upłynął, nie zachodzą zatem ustawowe przesłanki do usunięcia danych skarżącego z KSIP. Natomiast umorzenie postępowania karnego nie jest równorzędne z prawomocnym wyrokiem uniewinniającym i nie stanowi samodzielnej przesłanki do wykreślenia danych ze zbioru. Kolejno, w ocenie przydatności informacji dotyczących skarżącej zawartych w KSIP organ wskazał, że informacje te nadal są niezbędne do realizacji zadań ustawowych Policji. Stanowisko to należy uznać za zasadne bowiem niezbędnym narzędziem dla prowadzenia działań prewencyjnych jest analiza kryminalna zebranych danych osobowych nie tylko w związku z kolejnym zaistniałym przestępstwem, ale również w celu ewentualnego typowania sprawców czynów o cechach zbliżonych, czy też w celach prewencyjnych. Ustawowym zadaniem przetwarzania danych w KSIP, jest zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz zapobieganie i zwalczanie przestępstw przez Policję. Temu służą narzędzia o charakterze rozpoznawczym i prewencyjnym, realizowane m.in. przez zbiór danych KSIP. W ocenie Sądu należy uznać, że prawidłowo PUODO rozpoznając kontrolowaną sprawę wziął pod uwagę szczególne unormowania zawarte w ustawie o Policji dotyczące celu i okresu przechowywania danych (art. 20 ust. 17 ustawy o Policji). W kwestiach uregulowanych w sposób szczególny w ustawie o Policji i w przepisach wykonawczych kontrola legalności przetwarzania danych winna uwzględniać przede wszystkim zasady wynikające z tych szczególnych unormowań. Nie można zapominać, że informacje gromadzone przez Policję, w tym dane osobowe mają służyć realizacji ustawowych celów nałożonych na tę formację. Z uwagi na szczególny charakter zbioru jakim jest KSIP, jak również z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa obywateli, przy ocenie legalności przetwarzania danych osobowych w KSIP nie można stosować wyłącznie ustawy o ochronie danych osobowych, nie uwzględniając szczególnych uregulowań tej materii zawartych w ustawie o Policji i przepisach wykonawczych, które mają stanowić gwarancję dla realizacji zadań ustawowych przez Policję (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2015 r. I OSK 182/14). Ponadto, PUODO nie jest władny w ingerowanie oraz nie jest uprawniony do dokonywania oceny postępowania prowadzonego przez organy Policji, a tym samym nie może oceniać przydatności danych zebranych w tych postępowaniach. Należy przy tym zaznaczyć, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2005 r. sygn. akt K 32/04 stwierdził, iż art. 20 ust. 17 ustawy o Policji w zakresie, w jakim nie przewiduje usuwania ze zbiorów danych zebranych o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, które zostały prawomocnie uniewinnione bądź wobec których postępowanie karne zostało prawomocnie bezwarunkowo umorzone niezwłocznie po uprawomocnieniu się stosownego orzeczenia, jest zgodny z art. 51 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł, jak w sentencji.