IV SA/Wa 3470/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. na zaniechania Komendanta Głównego Policji w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE A. N. w piśmie z dnia 25 października 2015 r., wniesionym drogą elektroniczną, wskazując, że działa w imieniu własnym oraz w imieniu "[...]" (jako prezes zarządu jednoosobowego), wniósł skargę na zaniechania Komendanta Głównego Policji w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków. W piśmie z dnia 19 listopada 2015 r. wezwano A. N. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi, bądź podpisanie egzemplarza skargi znajdującego się w aktach sprawy, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z tej samej daty zobowiązano A. N. do nadesłania w terminie 7 dni dokumentów, z których wynika, że jest osobą uprawnioną do reprezentowania "[...]". Poinformowano, że w razie nienadesłania stosownych dokumentów Sąd uzna, że skarga z dnia 25 października 2015 r. została wniesiona wyłącznie przez A. N., działającego w imieniu własnym. Oba wezwania doręczono w dniu 24 listopada 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje sią na karcie nr 34 akt sprawy). Skarżący nie wykonał żadnego z nich. W dniu 29 listopada 2015 r. złożył natomiast do Sądu kolejne pismo drogą elektroniczną, w którym stwierdził, że prezes zarządu jednoosobowego nie ma obowiązku przedstawienia pełnomocnictwa. Wniósł jednocześnie o dołączenie odpisu z rejestru sądowego z Sądu Rejonowego Wydziału Gospodarczego w K., który powinien być – w związku z wnioskiem skarżącego – przesłany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Do wymogów tych należy podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 ppsa). Brak podpisu strony jest brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie biegu skardze, a jego nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie, powoduje odrzucenie skargi (art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa). Ponieważ skarżący, pomimo upływu wyznaczonego terminu, nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie lub złożenie do akt sprawy podpisanego egzemplarza skargi, skarga z dnia 25 października 2015 r. podlega odrzuceniu. Mając na uwadze, że A. N. składa do akt sprawy pisma procesowe w formie elektronicznej z weryfikowanym podpisem elektronicznym, należy wskazać, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262 ze zm.), bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu wywołuje skutki prawne określone ustawą, jeżeli został złożony w okresie ważności tego certyfikatu. Powyższy przepis mówi o ustawie, przez co należy rozumieć ustawy szczególne, dopuszczające możliwość posługiwania się podpisem elektronicznym w określonych sytuacjach, ponieważ w polskim systemie prawa nie ma przepisu generalnie zrównującego skutki prawne podpisu elektronicznego i podpisu własnoręcznego. Takie przepisy szczególne istnieją w niektórych ustawach regulujących różne rodzaje czynności, np.: art. 60 i art. 78 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz.121 ze zm.), art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), art. 57 § 5 pkt 1 i art. 63 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 125 § 21 i art. 126 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 12 maja 2014 r. sygn. I OPS 10/13 (ONSAiWSA 2014/5/70) "w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej". Uchwała ta, jako uchwała abstrakcyjna, ma pośrednią moc wiążącą polegającą na tym, że zajęte w jej treści stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych do chwili, w której nastąpi zmiana tego stanowiska. Dla skuteczności zatem pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 969/12. Niepublikowane. Dostępne: LEX nr 1273910). Należy także wyjaśnić, że Sąd – zgodnie z informacją udzieloną A. N. w piśmie z dnia 19 listopada 2015 r. – wobec nienadesłania przez niego dokumentów, z których wynika, że jest osobą uprawnioną do reprezentowania "[...]" - przyjął, że skarga z dnia 25 października 2015 r. została wniesiona wyłącznie przez A. N., działającego w imieniu własnym. Trzeba zaznaczyć, że w prowadzonej przez Ministra Sprawiedliwości Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego (z której informacje o podmiotach wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego, są udostępniane pod adresem internetowym: https://ems.ms.gov.pl/krs/wyszukiwaniepodmiotu – patrz art. 4 ust. 4a ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym - Dz. U. z 2015 r., poz. 1142 ze zm.), brak jest informacji o spółce, której nazwę podaje skarżący, podobnie, jak bak jest tam informacji o podmiotach identyfikowanych wskazywanymi przez niego numerami REGON i NIP. Jak z kolei A. N. podał w piśmie złożonym w dniu 24 lipca 2015 r. drogą elektroniczną do sprawy IV SO/Wa 39/15, jest on przedsiębiorcą, który nie posiada osobowości prawnej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4, orzekł jak w postanowieniu.