I OSK 2883/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SAB/Wa 4/19 w sprawie ze skargi M.K. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z 2 stycznia 2017 r. postanawia: 1) sprostować z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w sentencji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 2883/19, poprzez wykreślenie pkt 2 dotyczącego zwrotu na rzecz M.K. wpisu od skargi w kwocie 100 zł; 2) sprostować z urzędu oczywistą omyłkę zawartą na stronie 10 w ostatnim akapicie uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 2883/19, poprzez wykreślenie zdania: "O zwrocie skarżącemu wpisu sądowego od skargi orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.". UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 2883/19, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SAB/Wa 4/19 w sprawie ze skargi M.K. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 stycznia 2017 r., uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę (pkt 1); zwrócił skarżącemu M.K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi (pkt 2); odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości (pkt 3). Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Oczywistość w/w wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wadliwość taka wyraża się bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Oczywistość omyłek oznacza, że muszą one powstać w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu, są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia tej treści z zawartością akt sprawy, a powstały z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach, przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, a więc niepełny i nieprecyzyjny. Wyżej wymienione nieprawidłowości muszą mieć zatem charakter oczywisty, bezsporny, pewny. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości, poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. W niniejszej sprawie w pkt 2 sentencji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 2883/19 (a w konsekwencji również w uzasadnieniu tego postanowienia) wystąpiła oczywista omyłka polegająca na błędnym orzeczeniu o zwrocie skarżącemu M.K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwoty 100 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi. Powyższa omyłka wymagała sprostowania, bowiem w przedmiotowym postępowaniu M.K. był zwolniony od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d P.p.s.a., a z akt sprawy wynika, że skarżący żadnego wpisu nie uiścił. Wyjaśnić należy, iż wydawane z urzędu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postanowienie o zwrocie uiszczonego wpisu nie ma charakteru rozstrzygnięcia co do żądań stron i nie stanowi orzeczenia co do wniosku strony o zwrot kosztów postępowania w rozumieniu art. 209 P.p.s.a. W takiej sytuacji, w odróżnieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, strona – nie uiszczając tych kosztów – nie nabywa uprawnienia do ich zwrotu, zaś sprostowanie oczywistej omyłki nie powoduje utraty wcześniej nabytego uprawnienia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.