VI SA/Wa 841/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant : Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej K. z siedzibą w P. kwotę 357,- zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę K. S.A. z siedzibą w P. od decyzji Zarządu Dróg Miejskich w W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w sprawie odmowy wydania skarżącej spółce identyfikatorów C16 - działając na podstawie art. 134 k.p.a. – stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] października 2007 r. skarżąca spółka wystąpiła do Zarządu Dróg Miejskich w W. (dalej także ZDM) z wnioskiem o wydanie identyfikatorów C16, które zgodnie z treścią Zarządzenia Nr [...] Prezydenta. W. z dnia [...] października 2006 r. w sprawie ograniczeń w ruchu pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton uprawniają do poruszania się na terenie W. przez pojazdy ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton bez względu na porę dnia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała przyczyny, które w jej ocenie, w oparciu o Regulamin wydawania identyfikatorów C16 stanowiący załącznik do Zarządzenia Prezydenta W. - uzasadniają wydanie jej identyfikatorów C16. Zarząd Dróg Miejskich w W. pismem z dnia [...] października 2007 r., nr [...], ustosunkowując się do w/w wniosku, poinformował skarżącą spółkę, że jej wniosek został rozpatrzony negatywnie, gdyż uzasadnienie wniosku nie spełniało przesłanek do wydania identyfikatorów C16. W uzasadnieniu ZDM w W. powołał się na treść § 4 ust. 5 Regulaminu wydawania identyfikatorów C16, stanowiącego załącznik do Zarządzenia Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r. Podkreślił jednocześnie, że zakaz ruchu pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton na terenie W. dotyczy godzin między 7:00, a 10:00 oraz miedzy 16:00, a 20:00, co pozostawia 17 godzin w ciągu doby na realizację dostaw. ZDM wskazał ponadto, że nie jest wykluczona w tych godzinach realizacja dostaw pojazdami o mniejszej ładowności. Skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, w piśmie z dnia 29 października 2007 r., powołując się na przepis art. 127 k.p.a. oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wniosła odwołanie od w/w decyzji z dnia [...] października 2007 r. wydanej przez Zarząd Dróg Miejskich w W.. W uzasadnieniu skarżąca, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych - wskazała, iż pismo Zarządu Dróg Miejskich w W. z dnia [...] października 2007 r. jest decyzją administracyjną, od której adresatowi decyzji przysługuje odwołanie zgodnie z zasadą płynącą z art. 127 k.p.a. W ocenie strony skarżącej wskazane rozstrzygnięcie ZDM posiada wszelkie cechy decyzji wydanej w sprawie indywidualnej, skierowanej do skarżącej spółki i dotyczącej prawa korzystania z dróg publicznych przez adresata jako posiadacza pojazdów przeznaczonych do przewozu ładunków o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton. Ponadto skarżąca uznała, iż czynność polegająca na wydaniu identyfikatorów C16 na podstawie Zarządzenia Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r. ma charakter czynności materialno-technicznej. Zdaniem strony skarżącej organ administracji publicznej dokonując odmowy wydania identyfikatora C16, a więc odmowy dokonania czynności materialno-technicznej zobowiązany jest zastosować jako prawną formę swego działania w tym zakresie – formę decyzji administracyjnej, albowiem – zgodnie z przyjętym orzecznictwem – odmowa dokonania czynności materialno-technicznej winna być dokonana w drodze decyzji, gdyż jest to negatywne rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej, o której załatwienie zwróciła się strona mająca w tym interes prawny. Ponadto skarżąca spółka, ustosunkowując się do wskazanych przez ZDM przyczyn odmowy wydania identyfikatora C16 - stwierdziła, iż uzasadnieniem dla uwzględnienia jej wniosku jest przepis § 4 ust. 5 pkt 2 lit. c) Regulaminu wydawania identyfikatorów C16, stanowiącego załącznik do Zarządzenia Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r. Nawiązując do dyspozycji wspomnianego przepisu w/w Regulaminu strona szczegółowo wyjaśniła, jakie jest uzasadnienie dla przyznania jej przedmiotowych identyfikatorów. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę od pisma Zarządu Dróg Miejskich w W. z dnia [...] października 2007 r., postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie art. 134 k.p.a. – stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia SKO w [...] wskazało, że podstawę do wydania decyzji administracyjnej zawsze stanowią przepisy powszechnie obowiązującego prawa. Powołując się na przepisy art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP organ odwoławczy stwierdził, iż źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Organ wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały. Organ podniósł ponadto, iż zgodnie z ust. 2 art. 41 cyt. ustawy w przypadku nie cierpiącym zwłoki przepisy porządkowe może wydać wójt, w formie zarządzenia, które – jak stanowi art. 41 ust. 3 ustawy – podlega zatwierdzeniu na najbliższej sesji rady gminy. Traci ono moc w razie odmowy zatwierdzenia bądź nieprzedstawienia do zatwierdzenia na najbliższej sesji rady. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], powołując się na informację zawartą w piśmie p.o. Dyrektora Biura Rady W. z dnia [...] stycznia 2008 r. – stwierdziło, iż wskazane przez ZDM w podstawie prawnej odmowy wydania skarżącej identyfikatora C16, Zarządzenie Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r. nie było przedmiotem zatwierdzenia przez Radę W. w trybie art. 41 ust. 2-4 ustawy o samorządzie gminnym, co w konsekwencji oznacza, że nie mogło być uznane za powszechnie obowiązujące prawo. Zdaniem organu odwoławczego istotą sprawy rozstrzygniętej w decyzji administracyjnej jest więc władcze określenie sfery uprawnień bądź obowiązków strony postępowania w granicach wyznaczonych normami powszechnie obowiązującego prawa. Mając powyższe na względzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, iż w niniejszej sprawie brak jest normy powszechnie obowiązującego prawa, która mogłaby być uznana za podstawę decyzji, co dyskwalifikuje pismo Zarządu Dróg Miejskich w W. jako decyzję administracyjną. W związku z tym SKO w Warszawie uznało, iż było zobowiązane stwierdzić niedopuszczalność odwołania z braku przedmiotu tego środka zaskarżenia. W dniu 21 marca 2008 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na w/w postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i nastąpiło: 1) poprzez błędną wykładnię art.40.ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przyznającego gminie kompetencję generalną do stanowienia aktów prawa miejscowego na podstawie upoważnień ustawowych, w związku z art.41 ust. 1 cyt. ustawy wskazującego na uchwałę jako właściwą formę aktu prawa miejscowego stanowionego przez radę gminy - polegającą na przyjęciu przez organ, iż jedyna kompetencja do stanowienia aktów prawa miejscowego dla wójta gminy pochodzi z ustawy o samorządzie gminnym i ogranicza się do wydawania przepisów prawa porządkowego i jedynym organem uprawnionym do stanowienia aktów prawa miejscowego na podstawie upoważnienia szczególnego zawartego w przepisach prawa powszechnie obowiązującego jest rada gminy; 2) poprzez błędne zastosowanie art. 40 ust. 3 i art. 41 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, przyznających radzie gminy i wyjątkowo wójtowi, prawo do wydawania zarządzeń porządkowych w przypadkach i zakresie określonym ustawą o samorządzie gminnym, do stanu faktycznego ustalonego na potrzeby zbadania dopuszczalności skargi, zamiast art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) przyznających prezydentowi miasta na prawach powiatu prawo do zarządzania ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych oraz § 6 ust. 1 w związku z § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729) przyznających organowi zarządzającemu ruchem prawo do zatwierdzania organizacji ruchu i art.40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przyznającej gminie prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy w granicach upoważnień ustawowych. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, iż art. 40 ust. 1 cyt. ustawy przyznaje generalną klauzulę kompetencyjną zobowiązującą gminę do stanowienia aktów prawa miejscowego na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Zdaniem strony podstawa prawna może wynikać z przepisów ustawy o samorządzie gminnym albo z upoważnienia zawartego w innych regulacjach ustawowych. Według skarżącej wykładnia art. 40 ust. 1 w zw. z art.30 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie powinna prowadzić do wniosku, iż prawo miejscowe wydawane na podstawie delegacji zawartej w przepisach szczególnych może być stanowione wyłącznie przez radę gminy. Gmina działa bowiem przez swoje organy. Organami gminy są natomiast rada gminy i wójt (burmistrz, prezydent miasta). Strona stwierdziła, iż przyjmując błędną, jej zdaniem, wykładnię analizowanych przepisów ustawy o samorządzie gminnym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, iż wójt, a w przedmiotowej sprawie - Prezydent. W., posiada jedyną kompetencję do stanowienia aktów prawa miejscowego w postaci zarządzeń porządkowych wydawanych na podstawie ustawy o samorządzie gminnym. Tymczasem, zdaniem strony, należy rozróżnić akty wykonawcze wydawane na podstawie szczegółowych przepisów prawa od zarządzeń porządkowych. W przedmiotowej sprawie Zarządzenie Prezydenta zostało wydane na podstawie kompetencji płynącej z ustawy szczególnej w wykonaniu upoważnienia do bieżącego zarządzania ruchem na określonych drogach. Zdaniem strony skarżącej wydane przez Prezydenta W. Zarządzenie z dnia [...] października 2006 r. w sprawie ograniczeń w ruchu pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton powinno być traktowane jako akt prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, którego podstawę stanowią przepisy szczególne. W ocenie skarżącej spółki upoważnienie do jego wydania wynika z ustawy dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, która to ustawa w art. 10 ust. 6 nakłada na prezydenta miasta obowiązek zarządzania ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Strona wskazała, iż zasady zarządzania ruchem określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art.10 ust. 12 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z cyt. rozporządzeniem działania w zakresie zarządzania ruchem obejmują min. zatwierdzenie organizacji ruchu oraz wprowadzenie tymczasowych zakazów lub ograniczeń w ruchu w przypadku zdarzeń, w wyniku których może nastąpić zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. W konsekwencji strona skarżąca uznała, że z powyższego wynika, iż omawiane Zarządzenie Prezydenta W. zostało wydane na podstawie wyraźnego upoważnienia płynącego z aktów szczególnych w stosunku do ustawy o samorządzie gminnym. W związku z tym – zdaniem strony – cyt. Zarządzenie, jako akt prawa miejscowego wydany na podstawie przepisów szczególnych, jest aktem zawierającym normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym i obowiązuje na określonym obszarze państwa w zakresie objętym władztwem danego organu administracji. Zarządzenie to określa bowiem adresata w sposób generalny i potencjalny - na danym terenie jest nim każdy, kto znajdzie się w prawem przewidzianej sytuacji. Biorąc pod uwagę powyższe skarżąca stwierdziła, że Zarządzeniu Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r. nie można odmówić waloru powszechnie obowiązującego prawa, które mogłoby być uznane za podstawę decyzji administracyjnej wydanej przez Zarząd Dróg Miejskich w W.. Tym samym - jak stwierdziła strona - nie jest zasadny pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż odwołanie skarżącej od decyzji Zarządu Dróg Miejskich w W. wydanej w odpowiedzi na jej wniosek o wydanie identyfikatorów C16 jest niedopuszczalne ze względu na brak przedmiotu zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. w dniu 29 sierpnia 2008 r. pełnomocnik strony skarżącej, podtrzymując zarzuty skargi, podniósł dodatkowo, że nawet w przypadku uznania, iż zarządzenie Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r. stanowi akt prawa miejscowego o charakterze porządkowym, to należy zwrócić uwagę, iż w świetle przepisu art. 41 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym Rada W. nie określiła terminu utraty mocy obowiązującej wspomnianego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki K. S.A. z siedzibą w P. zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych, aniżeli wskazane przez stronę skarżącą – przyczyn. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzą wszelkie podstawy do stwierdzenia, iż zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2008 r., [...] zostało wydane z istotnym uchybieniem przepisu art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jeśli chodzi o niedopuszczalność odwołania, to należy wskazać, iż może ona wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia (nieistnienie decyzji administracyjnej w znaczeniu prawnym) oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje od decyzji, a zatem jest niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego, albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną (tak m.in. B. A. /w:/ B. A., J. B., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 590; podobnie: A. W. /w:/ M. J., A. W., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 772-773). Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika jednoznacznie, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że w niniejszej sprawie brak było normy powszechnie obowiązującego prawa, która mogłaby być uznana za podstawę decyzji, co - zdaniem Kolegium - dyskwalifikuje pismo Zarządu Dróg Miejskich w W. z dnia [...] października 2007 r. jako decyzję administracyjną. Organ odwoławczy wskazał, iż powołane przez ZDM w podstawie prawnej odmowy wydania stronie identyfikatora C16, Zarządzenie Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r. nie było przedmiotem zatwierdzenia przez Radę W. w trybie art. 41 ust. 2-4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, co w konsekwencji oznaczało – zdaniem SKO, że nie mogło być uznane za akt prawa miejscowego o charakterze powszechnie obowiązującym. W związku z tym SKO w [...] uznało, iż było zobowiązane stwierdzić niedopuszczalność odwołania z braku przedmiotu tego środka zaskarżenia. Zdaniem Sądu zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż podstawą prawną decyzji może być wyłącznie norma materialna prawa ustanowiona przepisem powszechnie obowiązującym. W tej sytuacji uznać należy, że decyzja oparta na akcie nie będącym aktem powszechnie obowiązującym stanowi decyzję bez podstawy prawnej. Niemniej podkreślić należy, że w przypadku, gdy organ odwoławczy ustali, że decyzja organu I instancji jest dotknięta jedną z wad wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a., może jedynie uchylić i zmienić decyzję (np. w razie rażącego naruszenia prawa) lub uchylić decyzję i umorzyć postępowanie I instancji (np. w przypadku wydania decyzji bez podstawy prawnej – tak m.in. B. A. /w:/ B. A., J. B., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 608). Mając na względzie powyższe uznać trzeba, że skoro organ odwoławczy stwierdził, iż powołane przez ZDM - w podstawie prawnej rozstrzygnięcia odmawiającego wydania skarżącej certyfikatu - Zarządzenie Nr [...] Prezydenta W. nie mogło być uznane za akt prawa miejscowego o charakterze powszechnie obowiązującym z uwagi na fakt, iż nie było przedmiotem stosownego zatwierdzenia przez Radę W., to winien zamiast stwierdzać niedopuszczalność odwołania w trybie art. 134 k.p.a. – uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie ZDM w W. i umorzyć postępowanie pierwszej instancji, powołując się w tym zakresie na przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Powyższe uchybienie powoduje, iż na tym etapie postępowania brak jest możliwości dokonania przez Sąd merytorycznej oceny legalności rozstrzygnięcia podjętego w przedmiocie odmowy wydania skarżącej spółce identyfikatorów C16. Należy w tej sytuacji uznać, iż w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy zobowiązany będzie w sposób prawidłowy zastosować przepisy procedury administracyjnej, rozstrzygając w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny i prawny. W ocenie Sądu w toku ponownego rozpatrywania sprawy SKO w [...] zobowiązane będzie do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a więc zmuszone będzie ponownie dokładnie wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkowując się do żądań i twierdzeń strony skarżącej. Innymi słowy organ administracji obowiązany będzie w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić ponownie cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w taki sposób, aby umożliwić sądowi administracyjnemu dokonanie prawidłowej i pełnej oceny legalności wydanego przez organ rozstrzygnięcia. Na marginesie należy wskazać jedynie, iż dokonując ponownej oceny charakteru prawnego (mocy obowiązywania) aktu prawa miejscowego w postaci Zarządzenia Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r. w sprawie ograniczeń w ruchu pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton oraz stanowiącego załącznik do tego aktu Regulaminu wydawania identyfikatorów C16, organ zobowiązany będzie wziąć pod uwagę fakt, iż w świetle art. 41 ust. 3 i 4 ustawy o samorządzie gminnym przyjmuje się, że ustawodawca nie przewidział obowiązkowego, natychmiastowego terminu wygaśnięcia mocy obowiązującej aktu w sytuacji, gdy rada gminy nie podjęła uchwały w przedmiocie obowiązywania wydanego zarządzenia (tak m.in. P. D. /w:/ Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, pod red. P. C., Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 298). Niezależnie od powyższego organ winien rozważyć, czy sporne Zarządzenie Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r. może być w ogóle uznane za akt prawa miejscowego o charakterze porządkowym, w rozumieniu art. 41 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. - uznając, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podjęło swoje rozstrzygnięcie w sposób niezgodny z prawem - orzekł, jak w sentencji wyroku, działając w oparciu o dyspozycję przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd uznał, iż postanowienie wydane w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zasądzając zwrot uiszczonego wpisu sądowego oraz poniesionych przez stronę skarżącą kosztów zastępstwa procesowego, w tym kosztów opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie przepisów art. 200 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).