IV SA/Wa 2734/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie asesor WSA Paweł Dańczak (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. Agnieszka Szymańczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2019 r. nr [...], które działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z [...] maja 2019 r. nr [...]: 1) orzekającą o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu hal magazynowych z dopuszczalną funkcją produkcji nieuciążliwej z pomieszczeniami socjalno-biurowymi, zlokalizowanymi w K. na działkach o nr [...] i [...] obr. [...];) ustalającą warunki korzystania ze środowiska na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczania uciążliwości dla terenów sąsiednich przedsięwzięcia na środowisko (...). Stan sprawy, w świetle uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przedstawiał się następująco. Wnioskiem z 2 listopada 2018 r. H. Sp. z o. o. zwróciła się o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu hal magazynowych z dopuszczalną funkcją produkcji nieuciążliwej z pomieszczeniami socjalno-biurowymi, zlokalizowaną na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w K.. Pismami z 10 grudnia 2018 r. Burmistrz Miasta K. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wydanie opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Pismem z 10 stycznia 2019 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyraził opinię, że dla wnioskowanego przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na ewentualne oddziaływanie inwestycji na powietrze atmosferyczne, ochronę przed hałasem i oddziaływania skumulowane z przedsięwzięciami istniejącymi. Pismem z 14 lutego 2019 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dla [...] wyraził opinię o braku konieczności przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Pismem z 11 marca 2019 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wyraziło opinię o braku konieczności przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko wraz z warunkami jakie muszą zostać wpisane do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Burmistrz Miasta K. postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], odstąpił od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu hal magazynowych z dopuszczalną funkcją produkcji nieuciążliwej z pomieszczeniami socjalno-biurowymi, zlokalizowaną na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w K. i wskazał w postanowieniu konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt. 2 lit. b lub c ustawy. Następnie Burmistrz Miasta K. opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2019 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ustalił dla tego przedsięwzięcia środowiskowe uwarunkowania. Odwołanie od powyższej decyzji złożył G. P., podnosząc, że nie wyraża zgody na planowaną inwestycję oraz wskazując, że mieszka w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji i prowadzi pasiekę. Odwołujący podniósł dodatkowo, że nie otrzymywał wszystkich pism w trakcie postępowania. Na skutek rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją [...] września 2019 r. utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję Burmistrza Miasta K. z [...] maja 2019 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy zreferował na wstępie stan faktyczny sprawy oraz treść przepisów, jakie miały zastosowanie przy jej załatwieniu. Odnosząc się natomiast do oceny stanu faktycznego oraz zgłoszonych w odwołaniu zarzutów, organ II instancji stanął na stanowisku, że konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko została uzgodniona przez wyspecjalizowane organy administracji , które wydały opinie, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma konieczności przeprowadzenia takiej oceny (opinie Państwowego Inspektora Sanitarnego [...] oraz Dyrektora Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie). Opinię, zgodnie z którą dla wnioskowanego przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na ewentualne oddziaływanie inwestycji na powietrze atmosferyczne, ochronę przed hałasem i oddziaływanie skumulowane z przedsięwzięciami istniejącymi wyraził natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Ostatecznie, mając na uwadze wymienione okoliczności, zwłaszcza zaś uwzględniając dodatkowe wyjaśnienia inwestora złożone na etapie postępowania przed Państwowym Inspektorem Sanitarnym W., uznano, że raport oddziaływania na środowisko nie jest w sprawie konieczny. Kolegium, wziąwszy pod uwagę rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, podzieliło wniosek organu I instancji o braku konieczności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazując, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż prawidłowo ustalono jej stan faktyczny oraz prawidłowo zastosowano przepisy prawa. Nadto odstępstwo od obowiązku oceny oddziaływania na środowisko orzeczono po dokonaniu stosownej oceny przedsięwzięcia, kierując się kryteriami i uwarunkowaniami wymienionymi w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku u jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Organ odwoławczy uznał także, iż analizując skalę, charakter i lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia, podziela zdanie organu I instancji, że oddziaływania, jakie mogą powstać w wyniku jego realizacji, nie będą stanowić znaczącej uciążliwości dla środowiska. Zwrócono również uwagę, że zgodnie z art. 80 ust. 2 w ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zgodnie zaś z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w K. w rejonie węzła drogi ekspresowej [...], działka nr [...], na której ma być zlokalizowana sporna inwestycja, położona jest na terenie przeznaczonym na lokalizację obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej - P/U oraz częściowo na terenie PG/P/U - część jako teren górniczy o kierunku rekultywacji pod obiekty produkcyjne, składy i magazyny. Natomiast działka nr [...] znajduje się na terenie nieobjętym działaniem planu zagospodarowania przestrzennego i jej zagospodarowanie odbywać się będzie w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy wskazał także, że strony postępowania były prawidłowo informowane o toczącym się postępowaniu i jego wynikach oraz nadmienił również, że w myśl obwiązujących przepisów opinie sąsiadów czy mieszkańców okolicy nie stanowią podstawy do odmowy wydania decyzji. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2019 r. skargę wniósł G. P., zarzucając jej: 1) naruszenie art. 59 ust. 1 pkt 2 w z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji środowiskowej, podczas gdy dla planowanej inwestycji nie została sporządzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ponadto charakter planowanej inwestycji uniemożliwia wydanie takiej decyzji ze względu na emisję i występowanie uciążliwości, takich jak hałas i bliskie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej; 2) naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeksu postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na zaniechaniu ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także poczynienie w sprawie błędnych, dowolnych ustaleń faktycznych. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, 2) przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie, 3) przesłuchanie skarżącego na rozprawie na okoliczność naruszenia przez organy wskazanych na wstępie przepisów, 4) zwolnienie Skarżącego w całości z kosztów niniejszego postępowania. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał, iż organy administracji dopuściły się obrazy wskazanych wyżej przepisów, ponieważ w przedmiotowej sprawie dla planowanej inwestycji nie sporządzono oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a ponadto charakter planowanej inwestycji uniemożliwia wydanie takiej decyzji ze względu na emisję i występowanie uciążliwości, takich jak hałas i bliskie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej. W ocenie skarżącego organy wydające zaskarżone decyzje nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a bieg postępowania podporządkowały pod z góry założony scenariusz. Skarżący podniósł także, że nie był informowany o wszystkich czynnościach podejmowanych w sprawie. Skarżący poinformował również, że w związku z powyższym złożył zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej w [...] o możliwości popełnienia przestępstwa w sprawie przekroczenia uprawnień w dniu [...] maja 2019 roku w [...] woj. [...] przez funkcjonariusza publicznego - Burmistrza Miasta K., poprzez wydanie decyzji nr [...], a także poprzez brak poinformowania w sposób prawidłowy strony postępowania o przysługujących jej uprawnieniach z tytułu prowadzonego postępowania administracyjnego, czym działano na szkodę interesu publicznego i interesu prywatnego G. P., tj. o czyn z art. 233 § 1 k.k. W odpowiedzi na wniesioną skargę swoje stanowisko w sprawie, w piśmie z 29 listopada 2019 r., przedstawił uczestnik postępowania T. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o oddalenie skargi i podnosząc brak podstaw do formułowania wskazanych w niej zarzutów. W odpowiedzi na złożoną skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ podniesione w niej zarzutu okazały się chybione. Ponadto Sąd rozstrzygając przedmiotową sprawę w granicach zakreślonych skargą, nie będąc jednak związany podniesionymi w niej zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), nie dostrzegł innych uchybień prawa materialnego i procesowego, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, skutkujących koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zapadłych w sprawie decyzji. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadza się do zarzutu nieprzeprowadzenia w jej toku oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji polegającej na budowie zespołu hal magazynowych z dopuszczalną funkcją produkcji nieuciążliwej z pomieszczeniami socjalno-biurowymi, zlokalizowanymi w K. na działkach o nr [...] i [...] obr. [...]. Jak wynika z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., dalej: ustawa), decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Jednocześnie uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwalifikacja przedsięwzięcia do jednej z kategorii odbywa się z uwzględnieniem przepisów wykonawczych do ustawy. W niniejszym przypadku chodzi konkretnie o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej: rozporządzenie). Odnotować jedynie należy, że w toku postępowania przed organem odwoławczym powyższe rozporządzenie zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem z dnia 10 września 2019 r. o tej samej nazwie (Dz. U. poz. 1839), jednakże jego przepisy nie znajdowały zastosowania do sprawy, ponieważ zgodnie z § 4 rozporządzenia z 2019 r., do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało natomiast wszczęte wnioskiem H. Sp. z o.o. z 2 listopada 2018 r., co przesądza o stosowaniu przepisów rozporządzenia z 2010 r. Organ dokonał oceny przedsięwzięcia w świetle postanowień rozporządzenia z 2010 r. i uznał, że z uwagi na powierzchnię zabudowy, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 powołanego wcześniej aktu, zalicza się ono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwestia ta nie ma w sprawie charakteru spornego i nie była kwestionowana w toku całego postępowania administracyjnego, ponadto Sąd nie dopatrzył się okoliczności, które tę ocenę mogłyby podważać. W myśl art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane m.in. dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc także dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie zaś z art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; 3) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z wymienionych dalej w tym przepisie czynników Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza się obligatoryjnie (ust. 3), jeżeli:1) możliwość realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1, jest uzależniona od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że realizacja przedsięwzięcia może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Powyższe oznacza, że przeprowadzenie oceny ma, co do zasady, charakter fakultatywny, o ile nie zachodzą okoliczności wymienione w ust. 3, co obliguje organ stwierdzający potrzebę przeprowadzenia oceny, do zbadania występowania, czy w danej sprawie tego rodzaju okoliczności występują. Dodać jednak należy, że organ nie wypracowuje swojego stanowiska w powyższej kwestii całkowicie samodzielnie, lecz w myśl art. 64 ust. 1 ustawy, jego postanowienie w tym zakresie musi zostać poprzedzone zasięgnięciem opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 21-27, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b; 3) organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy; 4) organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Przenosząc powyższe na stan sprawy, w wyniku dokonanej na podstawie powyższych przepisów oceny, poprzedzonej zasięgnięciem opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Burmistrz Miasta K. decyzją z [...] maja 2019 r. orzekł w jej punkcie 1 o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla opisanego na wstępie przedsięwzięcia oraz w punkcie 2 ustalił dla tejże inwestycji warunki korzystania ze środowiska na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich przedsięwzięcia na środowisko. Jak wynika z zarzutów skargi, a także z pism procesowych widniejących w aktach postępowania, spór w niniejszej sprawie koncentruje się przede wszystkim na kwestionowaniu przez skarżącego orzeczenia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko, którą strona skarżąca wywodzi z tego, iż w jej przekonaniu, za koniecznością przeprowadzenia takiej oceny przemawiają: charakter planowanej inwestycji oraz wynikające z jej realizacji emisje i występowanie uciążliwości w postaci hałasu, a także bliskie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej, jak również fakt, że w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska należało taką ocenę przeprowadzić. Stanowisko skarżącego, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz treści przepisów mających zastosowanie w sprawie, jest błędne. Po pierwsze, jak wynika z decyzji organu I instancji oraz akt postępowania, w toku rozpoznawania sprawy dokonano analizy m.in. zasadniczego dokumentu w postacie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Organ poddał przy tym analizie również kwestie podnoszone przez skarżącego, stwierdzając m.in., że z przedłożonej dokumentacji wynika, iż planowana inwestycja ze względu na swój zasięg i skalę nie wpłynie w sposób znacząco negatywny na zwiększenie oddziaływań skumulowanych, nie przyczyni się w sposób istotny do zmniejszenia różnorodności biologicznej terenu, czy też nie spowoduje zagrożenia dla ustanowionych celów środowiskowych jednolitych części wód. Organ dostrzegł jednocześnie potencjalne uciążliwości planowanej inwestycji związane z emisją hałasu oraz zanieczyszczeń gazowych powietrza, zauważając jednak, że będą one miały charakter nieznaczny i tymczasowy, tj. ograniczony do czasu realizacji inwestycji, po czym ustąpią. Inwestycja, jak wyjaśnił organ, będzie graniczyć z terenami rolnymi, nieużytkami oraz terenami zabudowy magazynowej i usługowo-handlowej. Polemicznie do tego stwierdzenia odniósł się w toku postępowania administracyjnego skarżący z uwagi na usytuowanie jego działki względem planowanej inwestycji, na której to działce znajduje się dom a nieopodal pasieka. Trzeba jednak zauważyć, że nawet przyjmując, iż teren inwestycji nie jest odległy o wskazywane w aktach 300 m, to jednak zabudowania skarżącego nie graniczą bezpośrednio z zabudowaniami planowanej inwestycji, a ponadto inwestor zadeklarował w piśmie z 16 stycznia 2019 r. podjęcie niezbędnych działań w celu wyeliminowania ewentualnych uciążliwości, o których była mowa wyżej, a na które też wskazywał RDOŚ w swojej opinii, argumentując tym sposobem za potrzebą przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W nawiązaniu do w/w opinii RDOŚ z [...] stycznia 2019 r. należy zauważyć, że wskazywała ona na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko z uwagi na oddziaływanie przedsięwzięcia na powietrze atmosferyczne, ochronę przed hałasem oraz potencjalne oddziaływanie skumulowane z istniejącymi lub planowanymi przedsięwzięciami w sąsiedztwie. Trzeba wyjaśnić, że sporządzana na tym etapie postępowania opinia nie ma dla organu orzekającego wiążącego charakteru, a zatem organ ten, nawet w sytuacji wskazania na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie jest takim stanowiskiem związany, co nie oznacza jednak, że może je zignorować, lecz musi je poddać ocenie wraz z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Jeśli zatem inne elementy tego materiału pozwalają przyjąć ocenę odmienną niż wyrażona w opinii, to prawem organu jest orzec o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Po pierwsze, należy zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego, w ramach współdziałania wypowiedziały się trzy organy o wyspecjalizowanym charakterze, z których tylko jeden, czyli RDOŚ, wyraził pogląd o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Co więcej, przedłożone przez inwestora wyjaśnienia, złożone w odpowiedzi na wezwanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, stanowiły jednocześnie odpowiedź na wątpliwości, jakie stały się powodem sformułowania przez RDOŚ stanowiska co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Inwestor wskazał bowiem w piśmie z 16 stycznia 2019 r., że inwestycja została zaprojektowana w taki sposób, aby nie oddziaływać ponadnormatywnie na tereny sąsiednie, m.in. poprzez dobór urządzeń o odpowiednich normach akustycznych, zabezpieczenie na etapie realizowania inwestycji przed emisją gazu, hałasu i pyłów, deklarując jednocześnie ekranowania miejsc powstawania nadmiernej emisji i powstrzymania się od robót w porze nocnej oraz odpowiedniego organizowania dróg transportowych, aby zredukować nieuzasadnione przejazdy. Ponadto inwestor wskazał, że wykorzysta technologię, która jako źródło ogrzewania w minimalnym stopniu wpłynie na ilość substancji emitowanych do atmosfery, a ponadto, zdając sobie sprawę z charakteru zabudowy położonej na działkach ewid. nr [...] i [...] w obr. [...] postanowił odgrodzić teren przeznaczony pod inwestycję od najbliższej zabudowy znajdującej się na tych działkach gęstym szpalerem zimozielonych drzew charakteryzujących się dużym przyrostem rocznym w celu zminimalizowania wpływu akustycznego inwestycji i poprawy aspektów wizualnych. W ocenie Sądu powyższe pozwalało przyjąć organowi orzekającemu, że pomimo opinii RDOŚ, przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko nie było konieczne. Ponadto uwadze Sądu nie mogło umknąć, że w aktach sprawy znajdują się dowody w postaci opracowań, z których wynika, iż planowane przedsięwzięcie, przy swoim zasięgu oddziaływania, nie będzie naruszać norm akustycznych, a ponadto nie wykazuje ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko (na terenie inwestycji brak przekroczenia standardów jakości środowiska), co w całokształcie przemawia za prawidłowością oceny Burmistrza Miasta K. zawartej w wydanej przez niego decyzji, utrzymanej następnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2019 r. Podkreślić trzeba, że skarżący w powyższym zakresie nie zaoferował żadnych dowodów, które pozwoliłyby przyjąć odmienne stanowisko, a całość swojej argumentacji oparł przede wszystkim na ogólnym kontestowaniu okoliczności powstawania spornej inwestycji w pobliżu jego działek (domu i pasieki). Oczywiście dla Sądu zrozumiałe jest niezadowolenie skarżącego z planowanego sąsiedztwa, jednak nie można w sprawie pomijać faktu, na jakim terenie powstaje sporna inwestycja. Jak wynika bowiem z akt sprawy, planowane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane w części na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w który dla działki inwestora nr ewid. [...] przewidziano przeznaczenie pod obiekty produkcyjne, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej – oznaczone symbole P/U, a także w ramach tego terenu wydzielono liniami obowiązującym teren jako teren górniczy o kierunku rekultywacji pod obiekty produkcyjne, składy i magazyny oraz zabudowę usługową – oznaczony symbolem – PG/P/U. Z kolei działka nr [...] nie jest objęta jeszcze planem zagospodarowania przestrzennego, dlatego jej zagospodarowanie będzie się odbywać na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. W tym względzie Sąd podziela argumentację organu odwoławczego, że skoro zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy właściwy organ wydaję decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki plan został uchwalony, to nie było podstaw, aby kwestionować w tym zakresie możliwość powstania inwestycji, której charakter odpowiada przeznaczeniu, na jakie wskazują postanowienia planu miejscowego. Inaczej rzecz ujmując, wobec takiego przeznaczenia terenów inwestycji, jak w rzeczonym planie miejscowy, skarżący musiał się z liczyć z możliwością powstania takich przedsięwzięć jak w niniejszej sprawie, a jego niezadowolenie z tej okoliczności nie jest wyznacznikiem wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji, ani też determinantem potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Powyższe uzasadnia stwierdzenie, że niesłuszne są zarzuty skargi naruszenia w sprawie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla jej rozstrzygnięcia, a jego ocena została przeprowadzona w sposób prawidłowy. W efekcie, wbrew zarzutom skargi, nie doszło więc do naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. Odnosząc się jednocześnie do sformułowanego w uzasadnieniu skargi zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez brak informowania strony o przysługujących jej uprawnieniach z tytułu prowadzonego postępowania administracyjnego, Sąd zauważa, że kwestia ta była przedmiotem oceny organu odwoławczego, który dostrzegł, że zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, strony postępowania były zawiadamiane o podejmowanych czynności na adres podany w rejestrze gruntów przez właściciela działek. Tymczasem skarżący podał dwa różne adresy, a dodatkowo w pismach załączonych do odwołania podał jeszcze inny adres do korespondencji. Niezależnie od tego, powyższe nie ma wpływu na ocenę zarzutu skarżącego, gdyż jest on chybiony, ponieważ podnosząc naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, należy wykazać, w jaki sposób uchybienie to wpłynęło negatywnie na możliwość realizacji przez stronę jej uprawnień. Skarżący natomiast żadnych tego rodzaju okoliczności nie przytoczył. Wobec niepotwierdzenia się zarzutów skargi, jak również uwzględniając fakt, że działając z urzędu, Sąd nie dostrzegł innych uchybień prawa materialnego i procesowego, które powinny skutkować uchyleniem zapadłych w sprawie decyzji lub koniecznością stwierdzenia ich nieważności, wniesiona w sprawie skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.