I SA/Wa 636/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, sędzia WSA Elżbieta Lenart, asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia 7 grudnia 2021 r. nr KOC/7592/Go/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, działając na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.), podjęło z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 26 sierpnia 1964 r. nr GT.III-II-6/N/1/64, zaś na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1491, powoływanej dalej jako ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r.) stwierdziło, że postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że wnioskiem z dnia 5 grudnia 2008 r., który wpłynął do organu w dniu 8 grudnia 2008 r., R. P. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 26 sierpnia 1964 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy [...] Rej. hip. [...] plac nr [...] z [...] Nr [...] . Postanowieniem z dnia 11 marca 2019 r. organ zawiesił postępowanie do czasu ustalenia następstwa prawnego po T. B. (jednej ze stron postępowania). W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. 16 września 2021 r.) ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Organ zauważył, że orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 26 sierpnia 1964 r. zostało ogłoszone w dniu 4 listopada 1964 r., a następnie w dniu 20 listopada 1964 r. na podstawie tego orzeczenia został złożony wniosek o wpisanie Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości w księdze wieczystej. Wniosek o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia został natomiast złożony w dniu 8 grudnia 2003 r. W związku z powyższym organ uznał, że od daty ogłoszenia decyzji Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 26 sierpnia 1964 r. do daty złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji upłynęło bez wątpienia ponad 30 lat. Z tej przyczyny na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa. W ocenie organu, z uwagi na skutek w postaci umorzenia postępowania z mocy prawa brak jest podstaw do podejmowania dalszych czynności zmierzających do ustalenia kręgu stron postępowania. Jednocześnie w celu potwierdzenia przesłanek umorzenia postępowania zasadne było podjęcie zawieszonego postępowania. R. P. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Skarżący postawił zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., poprzez ich błędne zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do umorzenia przedmiotowego postępowania, w sytuacji gdy trzydziestoletni termin obligujący organ do umorzenia postępowania, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, nie mógł być zastosowany w niniejszej sprawie, gdyż wbrew twierdzeniom organu decyzja Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 26 sierpnia 1964 r. nie została prawidłowo doręczona, gdyż organ administracyjny niewłaściwie oznaczył stronę postępowania - w szczególności mając na uwadze fakt, że pierwotny wnioskodawca (tj. S. K. ) zmarł już w dniu [...] kwietnia 1956 r., a rzeczona decyzja została uznana za doręczoną (według twierdzenia SKO w Warszawie), przyjmując domniemanie doręczenia poprzez ogłoszenie z dnia 4 listopada 1964 r. informujące o wydaniu decyzji, b) art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przywołanie jako podstawa decyzji o umorzeniu postępowania, w sytuacji gdy przepis ten podstawy takiej nie stanowi, c) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. polegające na oparciu zaskarżonej decyzji na art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., który budzi uzasadnione wątpliwości co do jego zgodności z Konstytucją RP, a w szczególności art. 2 Konstytucji, zgodnie z którą Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, którego fundamentalną zasadą jest zasada niedziałania prawa wstecz oraz art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej, zaś ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw, podczas gdy kwestionowany przepis ustawy nowelizującej uniemożliwia uzyskanie prejudykatu w rozumieniu art. 4171 § 2 zdanie 1 k.c. i tym samym zamyka drogę sądową do dochodzenia słusznych roszczeń, d) art. 26 w zw. z art. 30 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 22 marca 1928 r. (Dz. U. z 1928 r. Nr 36, poz. 341), poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe uznanie, że decyzja Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 26 sierpnia 1964 r. została doręczona, przyjmując domniemanie doręczenia poprzez ogłoszenie z dnia 4 listopada 1964 r. informujące o wydaniu decyzji, podczas gdy wyżej wymienione przepisy określają przypadek uznania za doręczoną decyzję, gdy osoba, do której skierowana jest decyzja, jest nieobecna w miejscu jej doręczenia lub odmówiła przyjęcia, e) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 32 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że decyzja Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 26 sierpnia 1964 r. została prawidłowo doręczona, w sytuacji gdy wyżej wymienione rozstrzygnięcie nie zostało doręczone stronie postępowania administracyjnego - w szczególności mając na uwadze fakt, że wnioskodawca w osobie S. K. zmarł w dniu [...] kwietnia 1956 r., a rzeczona decyzja został rzekomo doręczona (według twierdzenia organu), przyjmując domniemanie doręczenia poprzez ogłoszenie z dnia 4 listopada 1964 r. informujące o wydaniu decyzji i jednocześnie pomięcie przez organ elementarnych zasad prawa administracyjnego, f) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę całości zebranego materiału dowodowego dokonaną przez organ, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, że decyzja Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 26 sierpnia 1964 r. została doręczona, przyjmując domniemanie doręczenia poprzez ogłoszenie z dnia 4 listopada 1964 r. informujące o wydaniu decyzji, w sytuacji gdy z całości akt sprawy jasno wynika, że skoro wnioskodawca zmarł już w dniu [...] kwietnia 1956 r., to mając na uwadze elementarne przepisy prawa nie mogła być ona uznana za doręczoną poprzez ogłoszenie z dnia 4 listopada 1964 r., g) art. 8 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co w konsekwencji uniemożliwiło realizację zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie, w jaki sposób zaskarżane rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie wnioskującej, w sytuacji gdy S. K. - będący jednym z wnioskodawców zmarł na kilka lat przed wydaniem rzeczonej decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że skoro orzeczenie administracyjne z dnia 26 sierpnia 1964 r. zostało skierowane do błędnie ustalonej strony, to 30-letni termin obligujący organ do umorzenia z mocy prawa postępowania nie mógł rozpocząć swojego biegu w dacie wskazywanej przez organ. Zdaniem skarżącego, dopuszczalna jest interpretacja, zgodnie z którą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia ich doręczenia lub ogłoszenia umarza się z mocy prawa, co jednak nie stoi na przeszkodzie dalszego prowadzenia postępowania w zakresie stwierdzenia, że decyzja taka została wydana z naruszeniem prawa. Co więcej, tylko taka interpretacja art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. może prowadzić do jej zgodności z Konstytucją RP. Odmienna interpretacja zaprezentowana przez organ prowadząca do zamknięcia skarżącemu drogi do uzyskania odszkodowania za wydanie niezgodnej z prawem decyzji, jest w sposób niewątpliwy niezgodna z Konstytucją RP, a w szczególności z jej art. 77. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ kontrolowana w sprawie decyzja nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. 16 września 2021 r.) ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Organ, wbrew twierdzeniom skargi, nie powołał zaś jako podstawy swojego rozstrzygnięcia art. 156 § 2 k.p.a., a wobec tego postawiony w pkt II lit. b) petitum skargi zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł być oceniony jako zasadny. Stwierdzenie przez organ w toku prowadzonego postępowania nadzorczego, że zostało ono wszczęte po upływie 30 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, stanowi obligatoryjną przesłankę do umorzenia postępowania. W ocenie Sądu, taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, doręczenie orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 26 sierpnia 1964 r., które było przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności, nastąpiło w dniu 2 września 1964 r. Z wnioskiem o przyznanie własności czasowej (k. 3 akt administracyjnych) wystąpili bowiem S. K. i M. K. . Orzeczenie z dnia 26 sierpnia 1964 r. zostało zatem skierowane zarówno do S. K. , jak i do M. K. . Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 12 akt administracyjnych), przesyłka zawierająca sporne orzeczenie została doręczona adresatowi w dniu 2 września 1964 r., co zostało potwierdzone podpisem doręczającego. Okoliczność, że S. K. nie żył w dniu wydania orzeczenia pozostaje bez wpływu na skuteczność doręczenia tego orzeczenia drugiemu z wnioskodawców, tj. M. K. . Z tej przyczyny Sąd uznał za niezasadny zarzut podnoszony w pkt II lit. a) petitum skargi. Należy zauważyć, że doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., musi zostać dokonane przynajmniej jednej ze stron postępowania. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, które zachowuje swą aktualność również w stosunku do decyzji wydanych w okresie obowiązywania rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem, dla wejścia decyzji do obrotu prawnego wymagane jest jej doręczenie co najmniej jednej ze stron, natomiast ewentualny brak skutecznego doręczenia aktu innym stronom postępowania może stanowić jedynie przesłankę wznowienia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 981/16, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Z tej przyczyny zarzuty skargi (pkt II lit. d) i e) petitum skargi) dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia Prezydenta z dnia 22 marca 1928 r. dotyczących doręczenia i ogłoszenia decyzji nie mogły zostać uwzględnione, bowiem orzeczenie z dnia 26 sierpnia 1964 r. zostało doręczone jednej ze stron postępowania za pośrednictwem poczty w dniu 2 września 1964 r., a więc zastosowanie przez organ trybu ogłoszenia decyzji uregulowanego w art. 26 w zw. z art. 30 rozporządzenia z 1928 r. nie miało wpływu na określenie daty doręczenia orzeczenia na potrzeby niniejszego postępowania. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia wpłynął do organu w dniu 8 grudnia 2003 r., a w związku z powyższym postępowanie nadzorcze zostało wszczęte po upływie 30 lat od doręczenia orzeczenia administracyjnego. Biorąc te okoliczności pod uwagę, należało uznać, że w sprawie spełnione zostały wszystkie wymienione w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. przesłanki obligujące organ do umorzenia postępowania nadzorczego. Zasadnie zatem organ podjął zawieszone postępowanie i umorzył postępowanie administracyjne w sprawie. Organ, prowadząc postępowanie, prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawy, w szczególności zaś okoliczność doręczenia będącego przedmiotem wniosku orzeczenia administracyjnego, a w konsekwencji nie naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., a swoje rozstrzygnięcie uzasadnił w sposób zgodny z art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a. Jako niezasadne należało więc ocenić zarzuty podnoszone w pkt II lit. f) i g) petitum skargi. Organ na tym etapie postępowania nie mógł natomiast badać, czy skierowanie orzeczenia do osoby nieżyjącej stanowiło rażące naruszenie prawa, bowiem w związku z treścią art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. był zobowiązany do umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w związku ze złożeniem wniosku po upływie 30 lat do dnia doręczenia orzeczenia. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że organ powinien prowadzić postępowanie w przedmiocie wniosku o stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, należy zauważyć, że konstatacja taka nie znajduje oparcia w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która obarczona jest wymienionymi w tym przepisie wadami. Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 k.p.a.). W myśl zaś art. 158 § 2 k.p.a. jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Jak wynika z przytoczonych przepisów, wydanie rozstrzygnięcia stwierdzającego wydanie decyzji z naruszeniem prawa może nastąpić wyłącznie w postępowaniu nadzorczym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w sytuacji gdy z przyczyn określonych w art. 156 § 2 k.p.a. (tj. m.in. z powodu upływu 10 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji) nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności. Zatem w sytuacji gdy od doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat organ, po przeprowadzeniu postępowania w przypadku ustalenia, że w sprawie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Jednak jeśli od doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 30 lat prowadzenie postępowania w tym przedmiocie, w związku z brzmieniem art. 158 § 3 k.p.a., będzie niedopuszczalne, a organ powinien umorzyć toczące się postępowanie nadzorcze na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi (pkt II lit. c) dotyczących niekonstytucyjności przepisów nowelizujących Kodeks postepowania administracyjnego, należy zauważyć, że jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. (druk sejmowy nr IX.1090) nowelizacja miała na celu dostosowanie systemu prawa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (OTK ZU Nr 5A, poz. 62). W wyroku tym Trybunał stwierdził, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu wyroku Trybunał podał, że stwierdzenie niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego nakłada na ustawodawcę obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a., poprzez wprowadzenie ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Trybunał wskazał na konieczność dokonania wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. nie tylko z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji, ale również z uwzględnieniem, wynikających z art. 2 Konstytucji, zasady pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa. Trybunał przewidział możliwość następczej akceptacji niektórych skutków wadliwej decyzji, podkreślając, że prawomocne rozstrzygnięcia organów mają za sobą konstytucyjne domniemanie wynikające z zasady praworządności. Natomiast podważenie prawomocności musi każdorazowo być przedmiotem skrupulatnego ważenia wartości. Realizując wspomniany wyrok, ustawodawca przyjął, że wszelkie wady kwalifikowane jako "rażące naruszenia prawa" objęte zostały 30-letnim terminem przedawnienia. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu projektu ustawy, jest to okres skorelowany z przewidzianym w Kodeksie cywilnym terminem zasiedzenia nieruchomości w złej wierze. Jak wynika z powyższego, przepisy ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., w tym również art. 2 ust. 2 tej ustawy służą zapewnieniu stabilizacji stanów społeczno-gospodarczych ukształtowanych mocą aktu administracyjnego, a w konsekwencji, realizując wskazania Trybunału Konstytucyjnego zawarte w omawianym wyżej wyroku, mają na celu ochronę wynikających z art. 2 Konstytucji RP zasady zaufania obywatela do państwa oraz zasady pewności prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, dochodzenie praw przez obywatela nie ma charakteru absolutnego. W porządku prawnym niekwestionowana jest konieczność ograniczenia czasowego w dochodzeniu praw (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 3182/21, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Powyższe dotyczy również ustanowionego w art. 77 Konstytucji RP prawa do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. Przyczyną tego jest zarówno potrzeba stabilizacji istniejących stosunków prawnych, jak i rosnące wraz z upływem czasu trudności w ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Wprowadzony przez ustawodawcę termin 30 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji do zakończenia postępowania nadzorczego jest, w ocenie Sądu, wystarczający dla zagwarantowania stronom postępowania właściwej ochrony ich praw w sytuacji wydania aktu z rażącym naruszeniem prawa. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że przed Trybunałem Konstytucyjnym z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich zawisła sprawa o sygn. K 2/22 o stwierdzenie, że art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. – w zakresie w jakim uniemożliwia stwierdzenie wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2, a także z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu wniosku Rzecznik podniósł, że jego zastrzeżenia budzi przyjęte w zaskarżonym przepisie rozwiązanie intertemporalne, które nakazuje umorzenie niektórych postępowań pozostających w toku. Ewentualne uznanie przez Trybunał Konstytucyjny, że art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. jest niezgodny ze wskazanymi wzorcami konstytucyjnymi, stanowić będzie, zgodnie z art. 145a k.p.a., przesłankę żądania przez stronę wznowienia postępowania administracyjnego w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy.