III OZ 674/22

SENTENCJA Dnia 8 listopada 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 września 2022 r., sygn. akt IV SPP/Wr 112/22 o odmowie przyznania B.G. prawa pomocy w sprawie ze skargi B.G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 15 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 19 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił B.G. (dalej: skarżący) przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 15 lutego 2022 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W ocenie Sądu I instancji, nie budzi wątpliwości, że wniesiona przez skarżącego skarga jest niedopuszczalna, bowiem po otrzymaniu decyzji z 15 lutego 2022 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie nie czekając na rozpatrzenie tego wniosku wniósł skargę na nieostateczną decyzję z 15 lutego 2022 r. Oczywista bezzasadność skargi powoduje, że należało odmówić przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi, gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacji, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. 6 wydanie, C.H. Beck 2019, s. 1141 oraz powołane tam orzecznictwo). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia służących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Natomiast w tej sprawie skarżący wniósł skargę na nieostateczną decyzję z 15 lutego 2022 r. Decyzja ta nie zyskała waloru ostateczności, ponieważ przed wniesieniem skargi skarżący wniósł do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy, natomiast organ nie wydał decyzji w tym przedmiocie przed wniesieniem skargi. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.