II SA/Wr 441/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanej stajni dla koni oddala skargę w całości. UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) decyzją z [...].07.2020 r., nr [...], utrzymał w mocy wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 u.p.b, decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) z [...].04.2020 r., nr [...], nakazującą K. Ł. - jako inwestorowi - rozbiórkę samowolnie wybudowanej stajni dla koni na działce nr [...] przy ul. [...][...] w [...], gmina [...]. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt administracyjnych, w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych [...].06.2019 r. oraz oględzin z [...].08.2019 r. ustalono, że na działce nr [...] znajduje się obiekt inwentarski - stajnia dla koni, wykonana w technologii drewnianej (konstrukcja dachu drewniana, dach dwuspadowy, kryty blachą trapezową). Obiekt posiada instalację elektryczną. Jest trwale połączony z gruntem za pomocą kotew stalowych zabetonowanych w gruncie (stopy fundamentowe). Lokalizacja i wymiary obiektu udokumentowano na dołączonym do protokołu oględzin szkicu nr 1. Inwestorem obiektu jest K. Ł., który oświadczył, że wykonał go na przełomie kwietnia i maja 2018 r. oraz nie posiada dokumentów zatwierdzających inwestycję. Obiekt jest użytkowany. Korzystają z niego konie, które trzymane są na wolnym wybiegu przez cały rok. W tak ustalonym stanie faktycznym WINB zakwalifikował wykonany obiekt budowlany jako budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.p.b., wykluczając jednocześnie możliwość jego kwalifikacji jako wiaty. O powyższym stanowi fakt trwałego związania z gruntem za pomocą kotew do wylanych stóp fundamentowych. Dzięki temu obiekt jest posadowiony w taki sposób, że ma zapewnioną stabilność i może przeciwdziałać czynnikom zewnętrznym mogących go zniszczyć, czy też przesunąć (np. siły przyrody). Ponadto posiada dach oraz został wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. WINB uznał przy tym, że przegrodą budowlaną jest nie tylko ściana ale również inne elementy budynku, które mogą pełnić tę samą funkcję co ściana i które wydzielają budynek lub jego część z przestrzeni, w taki sposób, gdzie da się opisać, która część przestrzeni ogólnej należy do przestrzeni obiektu, a która jest przestrzenią zewnętrzną w stosunku do obiektu albo określić położenie rzeczy, że znajduje się on w obiekcie lub w przestrzeni zewnętrznej poza obiektem. W kontrolowanym przypadku obiekt został wydzielony z przestrzeni za pomocą desek, odgrodzeń boksów, folii/brezentów tworzących razem z deskami pełne ściany, kątowników, drzwi do boksów. O funkcji użytkowania tego budynku jako stajni świadczą wydzielenia boksów, podłoże tego obiektu, okresowe trzymanie w nim koni (co potwierdzają zdjęcia z pisma inicjującego postępowanie, a także oświadczenie inwestora, w którym wskazał, że sporny obiekt to nie stajnia, a jedynie wiata chroniąca konie przed deszczem). Za bezsporną organ odwoławczy uznał datę wykonania stajni (przełom kwietnia i maja 2018 r.). Budowę prowadzono bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też zgłoszenia (nie przedstawiono dokumentów potwierdzających legalność tego obiektu na oględzinach), o czym dodatkowo świadczy rejestr wydawanych pozwoleń na budowę i zgłoszeń. WINB stwierdził, że ustawodawca nie przewidział dla tego rodzaju obiektu - stajni wyłączenia od obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenia, co wynika z art. 29-30 u.p.b. Wobec powyższego odnosząc się do ogólnej zasady konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę wyrażonej w art. 28 u.p.b., stwierdził, że na budowę stajni wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle takich ustaleń WINB zbadał możliwość zalegalizowania wykonanych robót budowlanych i zastosowania art. 48 ust. 2 u.p.b. W tym zakresie ocenił zgodność obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie jego realizacji oraz z aktualnie obowiązującym aktem planistycznym. Pomimo stwierdzenia zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, WINB uznał, że w sprawie należało zastosować nakaz rozbiórki. Takie stanowisko było podyktowane stwierdzeniem naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które uniemożliwia doprowadzenie stajni do stanu zgodnego z prawem. W tym zakresie organ wskazał na brak zachowania odległości obiektu od granicy działki nr [...] (od strony działki nr [...]). Ustalona odległość stajni od granicy działki wynosiła 1,1 m. WINB wykluczył przy tym możliwość zastosowania wyjątku przewidzianego w § 12 ust. 2 rozporządzenia, gdyż nie przewidywał takiego zbliżenia do granicy działki ani poprzedni miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ani plan aktualnie obowiązujący. Nie wystąpiła również przesłanka z § 12 ust. 3 rozporządzenia, ponieważ budynek nie przylega ścianą do innego budynku istniejącego, czy też z § 12 ust. 4 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów i wniosków odwołania wniesionego przez K. Ł., organ odwoławczy stwierdził, że zebrany materiał dowodowy i wynikające z niego okoliczności nie pozwalały na przyjęcie, że zasadnym jest umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego w związku z wystąpieniem przesłanki z art. 105 § 1 k.p.a. Wskazał, że na kwalifikację obiektu budowlanego wpływ miało jego faktyczne użytkowanie w sposób określony przez inwestora oraz wynikający z przedstawionych zdjęć a także konstrukcja obiektu i jego właściwości techniczne. Ponadto organ odwoławczy zaznaczając, że dokumenty przedstawione w odwołaniu nie świadczą o tym, że odwołujący jest rolnikiem, jednocześnie wskazał, że w sprawie nie miało znaczenia to, czy odwołujący prowadzi gospodarstwo rolne, czy też posiada zabudowę zagrodową, gdyż nie zmieniłoby to kwalifikacji wykonanego obiektu budowlanego ani nie prowadziłoby do zwolnienia przewidzianego w art. 29 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wniósł K. Ł. Reprezentujący skarżącego pełnomocnik zarzucił WINB rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść decyzji, to jest: art. 7, art. 8 § 1, art. 10, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego oraz niedokonanie ustaleń stanu faktycznego dotyczących przedmiotu sprawy, to jest brak weryfikacji materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do usunięcia wątpliwości odnośnie zakwalifikowania obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania, tj. wiaty/stajni. Ponadto autor skargi zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: art. 3 pkt 3 u.p.b., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zakotwiona wiata/obiekt budowlany niezwiązany trwale z gruntem, jest budynkiem, podczas gdy powinna być zakwalifikowane jako budowla; art. 6 i 7 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego polegające na nieprawidłowej wykładni i przyjęcie, że skarżący nie jest rolnikiem indywidualnym, ponieważ nie przedłożył zaświadczenia o osobistym prowadzeniu gospodarstwa rolnego, podczas gdy w obecnym brzmieniu ustawy wymóg potwierdzenia oświadczenia przez organ, zastąpiono oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenie. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżący nie zgodził się z zakwalifikowaniem spornego obiektu jako budynku w rozumieniu art. 3 pkt. 2 u.p.b., czyli obiektem budowlanym, trwale związanym z gruntem, wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród oraz posiadającym fundamenty i dach. Według niego nie jest wystarczające aby taką kwalifikację odnosić do obiektu, który wprawdzie ma fundamenty i dach oraz jest trwale związany z gruntem. Musi on być również wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. W ocenie skarżącego w sprawie jest bezspornym, że przedmiotowa stajnia/wiata wykonana została w technologii drewnianej o powierzchni [...] m², posiada jedną pełną ścianę, pozostałe ściany odeskowane są do połowy, wewnątrz podzielona półścianką drewnianą na dwa boksy. Obiekt nie posiada frontowej ściany. Za wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych nie może być uznane wykorzystanie ogrodzenia z siatki i elementów stalowych, czy też dwóch poprzecznych desek. Ponadto obiekt budowlany, aby był wydzielony z przestrzeni, powinien mieć ściany ze wszystkich stron. W innym przypadku nie jest on wydzielony z przestrzeni (tak np. wyroki WSA: w Poznaniu z 28.9.2012 r., II SA/Po 706/12, w Gorzowie Wielkopolskim z 9.10.2013 r., I SA/Go 447/13). Zdaniem skarżącego, wiata której dotyczy decyzja nie jest oddzielona od przestrzeni przegrodami z wszystkich stron. Gdyby nie okresowa funkcja ochrony koni przed deszczem nikt nie kwestionowałby faktu, że obiekt jest typową wiatą a nie stajnią. Przyjmuje się jednocześnie, że wiata, nie będąc budynkiem, nie powinna posiadać wszystkich cech, o jakich mowa w treści art. 3 pkt 2 u.p.b. Oznacza to, że jest ona obiektem budowlanym niezwiązanym trwale z gruntem lub niewydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych lub też nie posiada fundamentów lub dachu. Wystarczy aby przynajmniej jedna z tych przesłanek została spełniona (wyroki WSA: w Poznaniu z 18.08.2016 r., II SA/Po 1151/15; w Krakowie z 30.01.2018 r., II SA/Kr 1471/17). Następnie odwołując się do licznych orzeczeń sądów administracyjnych oraz definicji wiaty zamieszczonej w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30.12.1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, zgodnie z którą wiata stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione, autor skargi wykazywał, że sporny obiekt nie tylko nie jest wydzielony z przestrzeni ale dodatkowo nie jest trwale związany z gruntem. Przymocowanie bowiem do gruntu za pomocą kotew, w celu zapewnienia oporu wobec zjawisk pogodowych, nie powoduje trwałego związania z gruntem. Zarówno przeznaczenie, jak i konstrukcja obiektu wskazuje, że nie jest on trwale związany z gruntem. Obiekt w dowolnym momencie można też przenieść bez wpływu na jego konstrukcję. Zdaniem skarżącego, ze względu na pełnienie przez wiatę wyłączenie funkcji rekreacyjnej, nie znajdą w jej przypadku zastosowania przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a dokładniej § 12 tego aktu. Wiata jest bowiem obiektem budowlanym niepełniącym funkcji użytkowej budynku, więc nie trzeba jej odsuwać od granicy na 3 lub 4 m, tak jak domu mieszkalnego. Dodatkowo zabudowa jednorodzinna i zagrodowa, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza stawianie budynków przy granicy działki. Skarżący zaznaczył przy tym, że chociaż wiata okresowo służyła jako ochrona dla koni, nie pełni już jednak takiej funkcji. Skarżący przeznaczył oba konie na sprzedaż i do czasu finalizacji transakcji wywiózł jednego konia, natomiast drugi koń nie korzysta z obiektu. Ponadto wskazał, że nie ma jeszcze planów co do zastosowania obiektu, prawdopodobnie będzie pełnił funkcję rekreacyjną, tymczasowo stoi nieużywany. Nadto powołał się na zgodę sąsiada na posadowienie obiektu tuż przy granicy działki. W świetle ponoszonych okoliczności i biorąc pod uwagę, że do zdefiniowania wiaty należy stosować kryterium pełnionej funkcji, a w aktualnym stanie faktycznym wiata stoi pusta oraz jej prawdopodobnym przeznaczeniem będzie rekreacja, stwierdzić należało, że taki obiekt nie wymaga uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie podlega również wymogom wynikającym z rozporządzenia w sprawie warunków technicznym, jakim powinny podlegać budynki i ich usytuowanie, gdyż w rozporządzeniu jest mowa o odległości budynku od granicy, zaś wiata nie jest budynkiem, ani budowlą pełniącą funkcje użytkowe budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z [...].10.2020 r. uczestnik postępowania poinformował, że skarżący nie posiada samodzielnego praw do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. W odpowiedzi na oświadczenie uczestnika postępowania, w piśmie przygotowawczym z [...].11.2020 r. (data wpływu do sądu), pełnomocnik skarżącego podkreślił, że z części nieruchomości wspólnej, na której postawiona została wiata, skarżący korzysta na zasadzie wyłączności. Wiata nie narusza istniejącego między stronami podziału nieruchomości do wyłącznego korzystania. Powołując się na sprzedaż koni, skarżący wskazał, że obiekt stoi pusty i będzie ewentualnie pełnić rolę rekreacyjną. Dlatego podtrzymał dotychczasowe stanowisko, zgodnie z którym obiekt nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.p.b. oraz nie znajdują do niego zastosowania przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jako dowód pełnomocnik przedłożył aktualne zdjęcia wiaty oraz umowę sprzedaży koni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uchylenie aktu administracyjnego przez sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej: p.p.s.a.), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 1 lit. b) p.p.s.a.) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a.). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga K. Ł. nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli w niniejszym postępowaniu podlega decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...].07.2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...].04.2020 r., która nakazano skarżącemu rozbiórkę samowolnie wybudowanej stajni dla koni na działce nr [...] przy ul. [...][...] w [...]. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z 07.07.1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186; dalej: u.p.b.), w szczególności art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 2 - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 u.p.b. organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący na przełomie kwietnia i maja 2018 r. na działce nr [...] wykonał w technologii drewnianej obiekt budowlany o wymiarach 7,20m na 2,8 m. Organy nadzoru uznały, że jest to stajnia dla koni. Ze względu na rozwiązania konstrukcyjno-architektoniczne (posiadanie ścian, drzwi, dachu i trwały sposób związania z gruntem) oraz funkcjonalne zakwalifikowały obiekt do kategorii budynków w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.p.b. Stwierdziły, że obiekt wybudowany został bez wymaganego prawem pozwolenia. Ze względu na zbliżenie do granicy działki budowlanej (od strony działki [...]), które narusza regulację zawartą w § 12 rozparzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organy uznały, że nie ma możliwości doprowadzenia obiektu stajni do stanu zgodnego z prawem i tym samym należało orzec nakaz jej rozbiórki. Skarżący konsekwentnie z kolei utrzymuje, że zrealizowany obiekt nie jest budynkiem w rozumieniu art 3 pkt 2 u.p.b. Za takim stanowiskiem przemawia brak wydzielenia tego obiektu z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz brak trwałego związania z gruntem. Według skarżącego, mamy do czynienia z wiatą, a więc obiektem budowlanym o lekkiej, otwartej konstrukcji, wspartej na słupach, nie posiadającej ścian zewnętrznych. Sporna wiata pełni wyłącznie funkcję rekreacyjną a nie funkcję użytkową budynku. Dlatego jej realizacja nie wymagała uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz nie znajdują do niej zastosowania przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym szczególności przepisy regulujące zbliżenie do granicy działki budowlanej. Ocena przedstawionych w tym miejscu stanowisk co do charakteru zrealizowanego obiektu budowlanego, argumentów powołanych na ich uzasadnienie oraz znajdujących zastosowanie przepisów prawa, prowadzi do wniosku, że orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego w sposób prawidłowy zebrały i oceniły cały materiał dowodowy oraz na tej podstawie właściwie nałożyły na skarżącego obowiązek rozbiórki samowolnie wybudowanej stajni dla koni. Sąd podjął takie stanowisko uwzględniając następującą argumentację. Sporny obiekt budowlany zakwalifikowany został przez WINB jako budynek i taka kwalifikacja zasługuje na akceptację. Zgodnie z art. 3 pkt 2 u.p.b. przez budynek należy rozumieć obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z definicji legalnej pojęcia "budynek" wynika, że obiekt budowlany zaliczany do tej kategorii jest budynkiem, jeżeli posiada określone cechy: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Taki obiekt pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych nie jest i nie może być wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem. Również braki w wyposażeniu budynku, częściowy ich demontaż, ogólna dewastacja, czy jego niewykorzystywanie, nie powodują utraty przez taki obiekt cech budynku. Zdaniem sądu z akt sprawy, w tym dokumentacji fotograficznej załączonej do wniosku z [...].03.2019 r. oraz sporządzonej w trakcie oględzin z [...].08.2019 r. niezbicie wynika, że sporny obiekt posiada wszystkie cechy, umożliwiające zakwalifikowania go jako budynku gospodarczego. Posiada dach dwuspadowy, kryty blachą trapezową. Tego stanowiska nie podważa też w żadnym stopniu częściowy demontaż przegród budowlanych, co skarżący udokumentował na zdjęciach przesłanych wraz z odwołaniem a później kontynuowany, co potwierdzają zdjęcia dołączone do pisma skarżącego z [...].11.2020 r. Na dzień wydawania przez organ I instancji decyzji sporny obiekt był wydzielony z przestrzeni za pomocą desek, odgrodzeń boksów, folii/brezentów tworzących razem z deskami pełne ściany (przegrody budowlane). Tak jak bezproblemowo skarżący przeprowadził demontażu tych elementów, tak pozostała konstrukcja umożliwia ich łatwy ponowny montaż. Przedmiotowy obiekt posadowiony został przy pomocy kotew stalowych zabetonowanych w gruncie (stopy fundamentowe), co powoduje, że obiekt jest trwale połączony z gruntem, jest stabilny i trwały. Konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wskazują, że połączenie to jest trwałe, stabilne i przeciwdziała czynnikom atmosferycznym. To uzasadnia stanowisko, że stajnia to obiekt budowlany trwale związany z gruntem. W tych okolicznościach, wbrew stanowisku skarżącego, przedmiotowego obiektu nie można zakwalifikować jako wiaty. Sporny obiekt posiada wszystkie cechy budynku. Niniejszej kwalifikacji nie zmienia też podnoszony w skardze, dość wątpliwej natury argument jakby zmianie uległo pierwotnie przeznaczenie obiektu, który nie pełni już funkcji schronienia dla koni ale stoi pusty i ewentualnie będzie pełnił rolę rekreacyjną. W ocenie Sądu, tego rodzaju deklaracje skarżącego, nie podważają prawidłowości dokonanej przez organ kwalifikacji spornego obiektu i nie pociągają za sobą bezprzedmiotowości postępowania. Mogą być one uwzględnione wyłącznie na etapie oceny wykonania przez skarżącego obowiązku rozbiórki. Nadal bowiem, analizując sporny obiekt z perspektywy zgromadzonego materiału dowodowego oraz przepisów ustawy Prawo budowlane, podzielić należy stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, w świetle którego tego rodzaju stajnia ze względu na rozwiązania konstrukcyjno-architektoniczne i funkcjonalne, nie jest wiatą lecz budynkiem. W konsekwencji realizacja stajni wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, a jego brak oznacza, że została zrealizowana w ramach samowoli budowlanej. Konkluzja ta ma niebagatelne znaczenie z punktu widzenia zastosowania trybu naprawczego. Procedura legalizacyjna uregulowana w art. 48 u.p.b. jest bowiem możliwa dopiero w sytuacji, gdy obiekt m.in. nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust. 2). Sąd nie podzielił w tym przypadku zarzutu skargi dotyczącego błędnego zastosowania § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak zostało to już przesądzone, sporny obiekt stanowi budynek gospodarczy, a zatem bez wątpienia był objęty zakresem regulacji § 12 rozporządzenia. Prawidłowo wobec tego wskazano w niniejszej sprawie, że wobec naruszenia § 12 rozporządzenia, brak jest możliwości doprowadzenia zrealizowanej samowolnie budowy do stanu zgodnego z prawem. Obiekt został bowiem zlokalizowany w odległości 1,1 m od granicy działki budowlanej (od strony działki nr [...]). Stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Przepisy rozporządzenia dopuszczają w ścisłe określonych sytuacjach zrealizowanie obiektu budowlanego w odległościach mniejszych niż § 12 ust. 1 pkt 2, jednakże żadna z tego rodzaju sytuacji nie zachodzi w opisywanej sprawie. Obiekt nie jest zlokalizowany w odległości 1,5 m od granicy działki (§ 12 ust. 2 i ust. 4 pkt 3), nie przylega swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce (§ 12 ust. 3). Ponadto regulacja zawarta w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia dotyczy dopuszczalności sytuowania budynku gospodarczego lub garażu bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 ścianą bez okien i drzwi, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, lecz jedynie wówczas, gdy dla danego terenu (działki) nie obowiązuje plan miejscowy. W niniejszym przypadku taki plan obowiązuje i nie przewiduje możliwości sytuowania budynku (oraz budowli pełniącej funkcję użytkową budynku), w odległości mniejszej od granicy z działką sąsiednią, niż wskazane w przepisie § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Usytuowanie przedmiotowego budynku, bez zachowania wymaganych art. 12 rozporządzenia odległości od granicy działki budowlanej, stanowiło samodzielną i wystarczającą podstawę do wydania decyzji w przedmiocie nakazu jego rozbiórki. Tym samym organ nadzoru budowlanego prawidłowo zastosował procedurę przewidzianą w art. 48 ust. 1 u.p.b. W tym miejscu należy dodatkowo zauważyć, że nawet posadowienie na działce budowlanej wiaty nie oznacza, że inwestor posiada nieograniczoną swobodę w sytuowaniu takich budowli. W takim przypadku znajdują bowiem zastosowanie chociażby przepisy określające wymagania przeciwpożarowe (np. § 270 i następne rozporządzenia), co wiąże się z zachowaniem odległości od innych budynków/obiektów budowlanych. Sąd uznał, że nie okazały się zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 10, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało bowiem przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, protokoły przeprowadzonych kontroli i oględzin, analizę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej skarżącego. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń Sądu. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.